บทที่ 2 จับทำสามีนะ

จิ่งรั่วอิงที่ได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับเอ่ยวาจาใดไม่ออก เกิดมานางเพิ่งเคยพบเคยเจอบุรุษที่บ้าได้ถึงขนาดนี้ แค่มีกลิ่นกระเทียมอยู่ในปากเขาก็โมโหจนสั่งให้คนนำกระเทียมไปเผาทิ้งทั้งหมด ช่างเหลือเกินจริงเชียว

ด้านเซี่ยเทียนอวี้เมื่อจัดการกับกระเทียมบัดซบนั่นได้แล้ว เขาก็หันมาปรายตามองจิ่งรั่วอิงอย่างไม่พอใจ ความรู้สึกที่เขามีต่อนางในยามนี้ทั้งรัก ทั้งชังในคราเดียวกัน ใจหนึ่งเขาก็อยากจะโบยนางให้ตาย แต่กลับไม่อาจหักใจลงมือได้ เขาก็ไม่เข้าใจตนเองเช่นเดียวกัน ทั้งที่รู้ว่านางจะเป็นภัยต่อตนเองในภายภาคหน้าแต่เขาก็ยังหักใจสังหารนางไม่ลง

เขาคิดจะเข้าไปสนทนากับนางอีกสักรอบ แต่เมื่อนึกถึงกลิ่นกระเทียมเมื่อครู่จึงสั่งให้ไป๋กงกงไปเอาป๋อเหอกับก้านพลูมาให้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเคี้ยวมันแล้วคายทิ้งไปนอกหน้าต่าง จิ่งรั่วอิงมองเขาเหมือนมองผี ตอนนี้นางเริ่มไม่หลงใหลในตัวเขาแล้ว หน้าตาหล่อเหลาแล้วอย่างไร ถ้าเบ้าหน้าแบกสันดานเช่นนี้นางก็ไม่ไหวเหมือนกัน

เซี่ยเทียนอวี้ทดสอบลมหายใจของตนเองอีกหนเมื่อเห็นว่ากลิ่นกระเทียมหายไปจนหมดแล้ว เขาจึงก้าวเข้ามาหานางทันที จิ่งรั่วอิงขยับถอยหนีไปหลายก้าวเพราะยังระแวงลมหายใจมังกรของเขาอยู่

"เอาล่ะ ที่ข้ามาหาเจ้าวันนี้เพราะอยากจะมาเตือนเจ้าสักคำ ต่อไปเจ้าอย่าได้คิดปีนเตียงข้าอีก หากยังไม่จดไม่จำ ครั้งหน้าข้าจะลงโทษเจ้าให้หนักกว่าเดิม สตรีเช่นเจ้ามันก็เก่งแต่ยั่วยวนอย่างไร้สมอง เจ้าคิดว่าข้ามองเจตนาชั่วของเจ้าไม่ออกหรือ"

จิ่งรั่วอิงไม่ได้เอ่ยตอบโต้เลยสักคำเดียว เพราะนางคร้านจะทะเลาะกับเขา ใช้ชีวิตก็เหนื่อยพอแล้วนางไม่มีเวลามาเถียงกับคนเป็นโรคประสาทหรอก

เมื่อเห็นว่าสตรีตรงหน้าไม่เถียง อีกทั้งยังไม่แสดงท่าทียั่วยวนเหมือนเช่นที่เคยทำ เซี่ยเทียนอวี้ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

"ทำไม วันนี้หมดแรงจะยั่วยวนข้าแล้วหรือ หากเจ้าเก่งมากก็ยั่วข้าอีกรอบสิ ยั่วเลย!"

จิ่งรั่วอิงได้ฟังก็ถึงกับมองขายหนุ่มตรงหน้าเหมือนมองคนบ้า เขาประสาทหรือไรกัน ตอนแรกบอกไม่ชอบให้นางยั่วและห้ามนางเข้าใกล้ แต่ตอนนี้กลับมาถามว่าทำไมไม่ยั่วยวนเขา เซี่ยเทียนอวี้ฮ่องเต้ผู้นี้สมองของเขายังปกติดีอยู่หรือไม่

บ้าบอจริงเชียว!

แม้ในใจจะก่นด่าแต่นางก็ไม่อยากจะก่อสงครามประสาทกับเขาอีก จึงยอมอ่อนลงให้เขาหลายส่วน

"ฝ่าบาท หม่อมฉันเหนื่อยแล้วเพคะ ฝ่าบาททรงเสด็จกลับตำหนักไปเถอะเพคะ พวกเราอย่าพบหน้ากันอีกจะดีกว่า"

นางเอ่ยอย่างเกียจคร้าน เมื่อครู่เพิ่งกินซาลาเปาไส้เนื้อไปนางอิ่มมากจึงรู้สึกง่วงขึ้นมา นางอยากนอนมากกว่าจะมายืนทะเลาะกับเขา

เซี่ยเทียนอวี้ที่ถูกจิ่งรั่วอิงเอ่ยปากไล่โทสะในใจก็ยิ่งประทุ เขายื่นมือของตนมากระชากข้อมือของจิ่งรั่วอิงอย่างแรงพร้อมกับเอ่ยอย่างไม่พอใจ

"เจ้าเป็นใครถึงมีสิทธิ์มาไล่ข้าตามใจชอบ ที่นี่ีคือวังหลวงของข้า ข้าอยากจะเดินไปที่ใดก็ไป หรือว่าอยากจะตีลังกาไปที่ไหนข้าก็จะทำ หรือแม้กระทั่งอยากจะนอนตรงไหนข้าก็จะนอน เจ้าจะทำไม ห๊ะ สตรีเสแสร้ง!"

เขาออกแรงบีบข้อมือของนางหนักขึ้นจนหญิงสาวเริ่มรู้สึกเจ็บ

จิ่งรั่วอิงเริ่มหมดความอดทนกับคนบ้าอย่างเซี่ยเทียนอวี้แล้ว!

"ฝ่าบาท ปล่อยเพคะ"

"ข้าไม่ปล่อยเจ้าจะทำไม! เก่งนักก็หาทางหลุดพ้นให้ได้สิ ห๊ะ!"

ท่าทางกวนประสาทของเซี่ยเทียนอวี้ทำเอาจิ่งรั่วอิงเริ่มมีโทสะ ฮ่องเต้บัดซบนี่!

“เซี่ยเทียนอวี้ ท่านจะเอายังไงว่ามาเลย?”

เซี่ยเทียนอวี้ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าจิ่งรั่วอิงเอ่ยเรียกชื่อเขาอย่างไม่เคารพเช่นนี้

“สามหาวนัก!”

“หาวเดียวข้าก็ง่วงแล้ว”

เซี่ยเทียนอวี้”……”

ชายหนุ่มที่เถียงไม่ได้จึงโมโหจนหน้าดำหน้าแดงขึ้นมาทันที

“เจ้าปากเก่งนักนะ ข้าจะดูสิว่าน้ำหน้าอย่างเจ้าจะหาทางรอดจากข้าได้อย่างไร ดิ้นสิ ดิ้นให้หลุด!”

จิ่งรั่วอิงแทบอยากกัดลิ้นตาย ปากเขาบอกว่าเกลียดนางแต่กลับกอดไม่ปล่อยเช่นนี้มันหมายความว่าอย่างไรกัน

“เซี่ยเทียนอวี้ หากท่านไม่ชอบหน้าข้าก็ไล่ข้าออกจากวังหลวงไปเสียสิ ข้าจะได้ไม่อยู่ขวางหูขวางตาท่าน”

“เจ้าฝันไปเถอะ เจ้าคงคิดจะกลับไปหาชายในดวงใจของเจ้าสินะ ข้าไม่มีทางให้เจ้าสมหวังหรอก เจ้าจะต้องอยู่ในวังกับข้าไปจนวันตาย ข้าจะตัดหนทางไม่ให้เจ้ากับมันได้พบกันอีก!”

เอ่ยจบเขาก็โน้มใบหน้าเข้ามาหมายจะจูบนาง จิ่งรั่วอิงตื่นตระหนกทันที นางยังไม่พร้อมถูกเขาถ่ายทอดลมหายใจมังกรให้ ไม่ได้เด็ดขาด!

ไวกว่าความคิดนางรีบยื่นมือของตนไปปิดปากเขาเอาไว้ทันที

"ขอเตือนด้วยความหวังดี หากท่านกล้าจูบข้า ข้าจับท่านทำผัวแน่ ท่านเกลียดข้าไม่ใช่หรือ คงไม่อยากตกเป็นของข้ากระมัง คิดให้ดีดี!"

เซี่ยเทียนอวี้"...."

จับทำผัวเลยหรือ น่าสนใจดีนะ เขาเองก็อยากจะลองเป็นผัวนางสักสองสามวันเหมือนกัน

ถุย! เขาต้องเกลียดนางสิ ต้องเกลียดนาง ต้องเกลียดให้ถึงที่สุด!

แต่อีกใจหนึ่งก็อยากลองเป็นผัวนางดู

ชิบหายแล้ว เขาต้องป่วยแน่ๆ!

จิ่งรั่วอิงย่นหว่างคิ้ว นางรู้สึกได้ว่าตอนนี้เซี่ยเทียนอวี้เหมือนกำลังต่อสู้กับตัวเองอยู่

แล้วเขาจะต่อสู้กับตนเองไปทำไมกัน ประสาทหรือไร?

“เซี่ยเทียนอวี้ ท่านเป็นอะไรหรือ”

“อย่ามาแตะต้องตัวข้า ถอยไปนะ!”

เขารีบผละออกจากนางก่อนจะเดินจากไปทันที จิ่งรั่วอิงถึงกับยกมือขึ้นเกาศีรษะตนเองด้วยความงุนงง

หน้าตาก็หล่อ ไม่น่าเป็นคนอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ เลย

ด้านเซี่ยเทียนอวี้เมื่อกลับมาถึงตำหนักมังกรสวรรค์ก็รีบตะโกนเรียกไป๋กงกงเข้ามาพบทันที

"ตาแก่ไป๋ ตามหมอมาเร็วเข้า ข้าป่วยแล้ว ข้าป่วยหนักแล้ว รีบไปตามหมอมาเร็ว!"

ไป๋กงกงที่เพิ่งจะเผากระเทียมเสร็จถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างหมดอาลัยตายอยาก

เดี๋ยวก็สั่งเผากระเทียม เดี่ยวก็คิดว่าตนเองป่วย ให้ตายเถอะ คนรอบข้างจะเป็นบ้าตามฝ่าบาทกันหมดแล้ว!