ตอนที่ 5 หน้ากากที่ปริร้าว

ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดเอาความหนาวเหน็บเข้าสู่ตำหนักเหมยฮวา แต่ความเย็นนั้นยังมิอาจเทียบได้กับหัวใจของ หลิวลี่จวิน ที่บัดนี้เต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความแค้น หลังจากที่นางได้เห็นเศษผ้าลายนกกระเรียนคู่บนแขนเสื้อนางกำนัลของไทเฮา จิ๊กซอว์แห่งความตายก็เริ่มปะติดปะต่อกันอย่างน่าหวาดหวั่น

ไทเฮา... มารดาแผ่นดินผู้สูงส่ง เหตุใดจึงต้องลงมือกับสนมตัวเล็กๆ อย่างพี่สาวข้าถึงเพียงนี้?

"พระสนมเพคะ... เสวยน้ำแกงรังนกเสียหน่อยเถิดเพคะ ไทเฮาทรงมีพระเมตตาประทานมาให้ถึงตำหนัก เห็นว่าทรงเป็นห่วงที่พระสนมซูบผอมลง" ชิงชิง ยกถ้วยกระเบื้องเคลือบเข้ามาด้วยรอยยิ้มซื่อๆ โดยไม่รู้เลยว่าน้ำแกงนั้นอาจเป็นตั๋วเดินทางสู่ปรโลก

ลี่จวินมองถ้วยน้ำแกงนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย นางหยิบเข็มเงินที่ซ่อนอยู่ในมวยผมออกมาแสร้งทำเป็นปักลงไปเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย แม้เข็มจะไม่เปลี่ยนสี แต่นางก็รู้ดีว่า "พิษ" ในวังหลวงมีร้อยแปดพันเก้า บางอย่างไม่ได้ฆ่าให้ตายในทันที แต่ทำให้สิ้นสติหรือเสียสติไปช้าๆ

"วางไว้เถอะชิงชิง ข้ายยังไม่หิว... อ้อ ข้าอยากให้เจ้าไปสืบเรื่องหนึ่ง" ลี่จวินลดเสียงลง "ในอดีต ก่อนที่ข้าจะเข้าวัง พ่อของข้า... ท่านเสนาบดีหลิว เคยมีความสัมพันธ์หรือความขัดแย้งใดๆ กับไทเฮามาก่อนหรือไม่?"

ชิงชิงทำหน้าครุ่นคิด "เรื่องนี้หม่อมฉันเคยได้ยินนางกำนัลเก่าๆ กระซิบกันเพคะ ว่ากันว่าในวัยเยาว์ ท่านเสนาบดีหลิวเป็นบุรุษที่รูปงามและมีความสามารถมาก จนเป็นที่หมายปองของสตรีทั่วเมืองหลวง... รวมถึง 'คุณหนูตระกูลใหญ่' ที่ต่อมาได้กลายเป็นไทเฮาด้วยเพคะ แต่สุดท้ายท่านเสนาบดีกลับเลือกแต่งงานกับฮูหยินที่เป็นเพียงลูกสาวขุนนางเล็กๆ ในชนบท"

ลี่จวินนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง รักสามเส้าในอดีตงั้นหรือ? ความแค้นที่ถูกปฏิเสธเมื่อหลายสิบปีก่อน ถูกส่งต่อมาลงที่ลูกสาวของผู้ชายที่ตนเคยรัก... ช่างเป็นใจคอที่อำมหิตนัก!

ในบ่ายวันนั้น ฮ่องเต้จ้าวจื่อเหว่ย เสด็จมาที่ตำหนักเหมยฮวาโดยมิได้นัดหมาย พระองค์พบลี่จวินกำลังนั่งคัดลายมือด้วยท่าทางมุ่งมั่น ฮ่องเต้ทรงชะงักเมื่อเห็นตัวอักษรที่นางเขียน มันไม่ใช่โคลงกลอนอ่อนหวานเหมือนที่ลี่เซียนเคยเขียน แต่เป็นกลยุทธ์การทหารและการปกครองที่เฉียบคม

"ลี่เซียน... เจ้าอ่านตำราพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?" ฮ่องเต้ทรงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาดู

ลี่จวินใจหายวูบ แต่นางรีบปรับสีหน้า "ตั้งแต่ที่ข้าเกือบตายในป่า ข้าก็ตระหนักได้ว่า การเป็นสตรีที่เก่งแต่เย็บปักถักร้อยไม่อาจปกป้องใครได้เพคะ ข้าจึงอยากเรียนรู้โลกให้กว้างขึ้น เพื่อที่จะได้อยู่เคียงข้างฝ่าบาทโดยไม่เป็นภาระ"

คำประจบที่แฝงความจริงใจทำให้ฮ่องเต้ทรงแย้มพระสรวล "เจ้าทำให้ข้าประหลาดใจได้ทุกวันจริงๆ ลี่เซียน... แววตาของเจ้าตอนนี้ เหมือนกับนักรบที่พร้อมจะออกศึก มากกว่าสนมในวังหลังเสียอีก"

ฮ่องเต้ทรงประคองมือนางขึ้นมาลูบเบาๆ ลี่จวินรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ส่งผ่านมา แต่นางก็ต้องเตือนตัวเองเสมอว่าเขาคือลูกชายของฆาตกรที่สั่งฆ่าพี่สาวนาง

"ฝ่าบาทเพคะ..." ลี่จวินตัดสินใจหยั่งเชิง "หม่อมฉันได้ยินมาว่าไทเฮาทรงโปรดปรานการจัดสวนพฤกษา หากหม่อมฉันจะขอประทานอนุญาตเข้าไปศึกษาเรื่องสมุนไพรในสวนส่วนพระองค์ของไทเฮา เพื่อมาปรุงยาบำรุงร่างกาย จะทรงเห็นควรหรือไม่เพคะ?"

ฮ่องเต้ขมวดคิ้วเล็กน้อย "เสด็จแม่ค่อนข้างหวงพื้นที่ส่วนตัว แต่ในเมื่อเจ้าอยากไป ข้าจะบอกคนดูแลให้ แต่อย่าได้ทำอะไรให้ท่านไม่พอใจล่ะ ลี่เซียน... ช่วงนี้เสด็จแม่ดูเคร่งครัดเป็นพิเศษ"

ลี่จวินเดินเท้าไปยังสวนพฤกษาหลวงที่ตั้งอยู่หลังพระราชวังส่วนใน กลิ่นหอมของดอกไม้นานาพรรณโชยมา แต่นางมุ่งตรงไปยังโซน "สมุนไพรต้องห้าม" ที่ซ่อนอยู่หลังกำแพงหิน

และที่นั่นเอง นางได้พบกับความลับที่น่าตกใจ

นางเห็น หลินกุ้ยเฟย กำลังยืนคุยอยู่กับ นางกำนัลคนสนิทของไทเฮา (คนที่สวมเสื้อลายนกกระเรียนคู่) ทั้งสองมีท่าทีลุกลน ลี่จวินแอบหลบหลังต้นหลิวใหญ่และเงี่ยหูฟัง

"เจ้าต้องทำลายหลักฐาน 'หญ้ากลืนวิญญาณ' ที่เหลืออยู่ให้หมด!" กุ้ยเฟยสั่งด้วยเสียงสั่น "ฝ่าบาทเริ่มสงสัยการตายของมือสังหารพวกนั้นแล้ว หากพระองค์สืบมาถึงที่นี่ เราจะตายกันหมด!"

"พระสนมโปรดวางใจ ไทเฮาทรงเตรียมแผนการไว้แล้วเจ้าค่ะ" นางกำนัลตอบ "ต่อให้นางลี่เซียนจะรอดกลับมาได้ แต่นางก็เป็นเพียงนกในกรง อีกไม่นานไทเฮาจะทรงจัดฉากให้มีการ 'เปลี่ยนตัวสนม' โดยอ้างว่านางเสียสติจากความโศกเศร้า เมื่อถึงตอนนั้น... นางก็จะหายไปจากวังนี้อย่างถาวร"

ลี่จวินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เปลี่ยนตัวสนมงั้นหรือ? พวกท่านคงไม่รู้หรอกว่า ข้านี่แหละคือคนที่ 'เปลี่ยนตัว' มาก่อนแล้ว!

ในขณะที่นางกำลังจะถอยห่างออกมา กิ่งไม้แห้งใต้เท้ากลับส่งเสียงดัง กร๊อบ!

"นั่นใคร!" หลินกุ้ยเฟยหันขวับมามองทางต้นหลิวทันที

ลี่จวินใจเต้นรัวราวกับกลองรบ นางไม่มีทางเลือก นอกจากต้องเผชิญหน้า... ทว่าครั้งนี้ นางจะไม่เพียงแค่ข่มขู่ แต่จะเริ่มสงครามที่ไม่มีวันถอยหลังกลับอีกต่อไป!