ฮ่องเต้เพคะ..สนมคนนี้ไม่ใช่คนเดิม

ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างหนักเหนือหุบเขาชิงซาน เสียงฝีเท้าม้าที่ควบตะบึงอย่างบ้าคลั่งดังสะท้อนก้องไปทั่วพฤกษาลึก หลิวลี่เซียน ในชุดบุปผาสีอ่อนที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและโคลนตม ใบหน้าซูบซีดขาวเผือด มือทั้งสองข้างกุมท้องที่นูนออกมาเล็กน้อยด้วยความเจ็บปวดสุดแสน

"คุ้มครองพระสนม! ส่งพระสนมหนีไปให้ได้!" เสียงองครักษ์คนสุดท้ายตะโกนก้องก่อนจะถูกกระบี่ปลิดชีพลงต่อหน้าต่อตา

ลี่เซียนกรีดร้องอย่างไร้เสียง นางตะเกียกตะกายหนีไปตามชะง่อนผา ทว่าเบื้องหลังคือเหล่านักฆ่าในชุดดำที่สาวเท้าเข้ามาอย่างเย็นชา หัวหน้ากลุ่มมือสังหารขยับยิ้มเหี้ยมเกรียมใต้หน้ากาก

"พระสนมหลิว อย่าประวิงเวลาอีกเลย... สิ้นลมที่นี่เสียเถิด ลูกในครรภ์ของท่านจะได้ไม่ต้องไปลำบากในปรโลก"

"ไม่! อย่าทำอะไรลูกของข้า!" ลี่เซียนเสียงสั่นพร่า ทว่าวินัยแห่งความตายไม่มีความเมตตา กระบี่เล่มยาวถูกแทงทะลุร่างบาง ร่างของนางถูกผลักลงสู่เหวเบื้องล่างพร้อมกับสติที่ดับวูบลงในความมืดมิด

ในเวลาเดียวกัน ณ กระท่อมไม้หลังเล็กริมชายแดนที่ห่างไกล หลิวลี่จวิน หญิงสาวที่มีใบหน้าเหมือนกับลี่เซียนราวกับสะท้อนในกระจกเงา กำลังขะมักเขม้นกับการตากสมุนไพรกลางสายฝนที่เริ่มซาลง นางถูกส่งมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่อายุเพียงสามหนาว ท่ามกลางคำด่าทอว่าเป็น "กาลกิณี" ที่เกิดมาพร้อมกับพี่สาว ลี่จวินเติบโตมาด้วยลำแข้งของตนเอง ความอดทนและความแกร่งกล้าคือเพื่อนแท้เพียงหนึ่งเดียว

"จวินเอ๋อร์... เจ้าไปดูที่ลำธารท้ายหมู่บ้านทีสิ ยายฝันไม่ดีเลย" เสียงสั่นๆ ของท่านยายดังมาจากในเรือน

ลี่จวินขมวดคิ้วแม้นางจะไม่เชื่อเรื่องลางบอกเหตุ แต่นางก็คว้ามีดสั้นเล่มงามที่พกติดตัวเสมอเดินมุ่งหน้าไปยังลำธาร ทว่าเมื่อไปถึง ภาพตรงหน้ากลับทำให้หัวใจที่เคยเยือกเย็นสั่นระรัว

ร่างหญิงสาวคนหนึ่งนอนคว่ำหน้าติดโขดหิน ชุดผ้าไหมราคาแพงที่ขาดวิ่นบอกฐานะได้เป็นอย่างดี ลี่จวินรีบลงไปประคองร่างนั้นขึ้นมา และเมื่อพลิกใบหน้าขึ้น... นางก็ต้องชะงักงัน

"นี่มัน... ข้าหรือ?"

ความเหมือนที่ไม่มีผิดเพี้ยนทำให้ลี่จวินมือสั่น แต่นางรีบตั้งสติ เมื่อเห็นคราบเลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมาจากหว่างขาของหญิงสาวผู้นั้น และแผลฉกรรจ์ที่หน้าท้อง ลี่จวินรีบแบกหญิงแปลกหน้าที่หน้าตาเหมือนตนเองกลับมาที่กระท่อมทันที

ตลอดทั้งคืน ลี่จวินและท่านตายายช่วยกันยื้อชีวิตหญิงสาวผู้นี้ไว้ได้ แต่ข่าวร้ายคือ... เด็กในครรภ์ไม่อาจรักษาไว้ได้ และผู้บาดเจ็บตกอยู่ในอาการโคม่า

"นางคือพี่สาวของเจ้า... ลี่เซียน" ท่านตาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางส่งป้ายหยกสีเลือดที่ตกอยู่กับตัวหญิงสาวให้ลี่จวินดู "ป้ายหยกราชวงศ์... นางคือพระสนม"

ลี่จวินมองป้ายหยกในมือด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป จากความตกใจกลายเป็นความโกรธแค้น พี่สาวของนางที่เพิ่งพบหน้ากันครั้งแรกในสภาพปางตาย ถูกส่งเข้าไปในวังหลวงเพื่อหวังอำนาจให้ตระกูล แต่กลับถูกส่งกลับมาในสภาพลูกตายและชีวิตพังทลาย

"ใครเป็นคนทำ?" ลี่จวินถามเสียงเย็น

"ในวังหลวงคือทะเลเลือด จวินเอ๋อร์... หากเจ้าจะสืบหาความจริง เจ้าต้องกลายเป็นนาง" ท่านตาเตือน

ลี่จวินมองใบหน้าที่ซูบซีดของพี่สาวที่หลับใหลไม่ได้สติ นางหยิบกรรไกรขึ้นมาตัดปอยผมที่รุ่ยร่ายของตนเองให้เข้าทรงเหมือนพี่สาว ลบความกร้านแดดด้วยแป้งผัดหน้า และสวมอาภรณ์ที่เปื้อนเลือดของพี่สาวอย่างไม่รังเกียจ

"ในเมื่อพวกมันอยากให้หลิวลี่เซียนตาย... ข้าก็จะกลับไปหาพวกมันในนามของนาง และข้าจะทำให้พวกมันรู้ว่า การตายของจริงเป็นอย่างไร"

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อขบวนทหารจากวังหลวงตามมาถึงจุดเกิดเหตุ พวกเขาพบ "พระสนมหลิว" นั่งนิ่งอยู่ริมหน้าผา ใบหน้าเปื้อนน้ำตาแต่ดวงตากลับว่างเปล่า ทหารเหล่านั้นคุกเข่าลงด้วยความเกรงกลัว โดยไม่รู้เลยว่า หญิงสาวที่พวกเขาประคองขึ้นรถม้านั้น... ไม่ใช่ดอกไม้ที่อ่อนแออีกต่อไป แต่เป็นกุหลาบซ่อนหนามที่พร้อมจะปลิดชีวิตทุกคนที่ขวางทาง!