#####บทที่ 4

“หากข้าแต่งสตรีผู้นั้นออกเรือนก่อนเสี่ยวหลิน ข้าก็ต้องยกย่องให้นางเป็นฮูหยินเอกสิขอรับท่านพ่อ! นางเป็นเพียงผู้ที่มาอยู่อาศัยในจวนสกุลฉิน! มิได้สูงค่ามากพอกับตำแหน่งฮูหยินเอกหากเทียบกับเสี่ยวหลินสตรีที่ข้ารัก” ฉินหยางหยางมิเข้าใจ มันมีคำถามมากมายกำลังคลั่งไคล้อยู่ในสมองของบุรุษ! เขามิได้รักใคร่ใยดีเหมยอ้ายเลยสักนิด ในทางกลับกันเขาชังน้ำนางยิ่งกว่ากระไรดี แล้วจะให้เขายกย่องนางขึ้นเป็นฮูหยินเอกได้อย่างไรกันเล่า!

“ใช่ เหมยอ้ายจะเป็นฮูหยินเอก ส่วนเสี่ยวหลินคือฮูหยินรองแห่งจวนสกุลฉิน” ฉินเฟยหมิงคิดถี่ถ้วนดีแล้วในการตัดสินใจครั้งนี้ เช่นไรเสียเขาก็มิสามารถหักห้ามบุตรชายมิให้ชอบพอกับเสี่ยวหลินได้ ฉะนั้นหนทางตัดไฟตั้งแต่ต้นลมจึงถูกมองข้ามแล้วแก้ไขเพียงปัญหาเฉพาะด้าน นั่นก็คือจำกัดอำนาจหน้าที่ของเสี่ยวหลินในฐานะภรรยารอง…

หากนางคิดจะทำการสิ่งใดย่อมยากลำบาก และจะได้อยู่ในสายตาของฉินเฟยหมิงรวมถึงฮูหยินสกุลฉินด้วย หากเขามอบตำแหน่งฮูหยินเอกของฉินหยางหยางให้นางก็เท่ากับว่ากำลังประเคนบุตรชายลงไปเจอกับจุดจบที่ไม่ใคร่ดีสักเท่าใด

ในเมืองเหมยเจียงมีกฏข้อบังคับสำหรับคู่สามีภรรยาซึ่งใช้กันมายาวนานนับ 60 ปีที่ป่าวประกาศโดยตรงจากทางแคว้นใหญ่ นั่นก็คือบุรุษผู้ใด หากตบแต่งมีฮูหยินเอก ฮูหยินรอง มีเล็กมีน้อย จะต้องให้เกียรติและให้อำนาจฮูหยินเอกในการตัดสินร่วมด้วยทุกประการ มิว่าจะเป็นการมอบทรัพย์สินเงินทองประเภทที่ดิน หยก กำไล สร้อยคอ หรือสิ่งใด ๆ ที่สามารถตีมูลค่าเป็นเงินได้ มิเช่นนั้นจะต้องรับโทษทันจากเบื้องบนหรือทุกอย่างย่อมเป็นโมฆะโดยปริยาย...

นั่นก็เพราะ เมื่อ 60 ปีก่อน ฮ่องเต้คนเก่าเป็นบุรุษที่ค่อนข้างแพรวพราวเสน่ห์และมากช่ำชองด้านเพศสตรี มีฮ่องเฮา พระสนมเอก พระสนมรอง พระสนมเล็ก ๆ นับสิบคน แต่พระองค์กลับหลงใหลในตัวพระสนมปลายแถวยิ่งนักเนื่องจากเป็นคนรักกันมาครั้นเยาว์วัยเมื่อคราวเป็นเพียงรัชทายาท ทว่าพระองค์เป็นฮ่องเต้ย่อมเห็นบ้านเมืองสำคัญกว่าเรื่องส่วนตัว จึงมิสามารถยกย่องสตรีผู้นั้นซึ่งคือลูกชาวไร่ชาวนาธรรมดาในฐานะสูงส่งเทียมฮ่องเฮาหรือพระสนมเอกได้

ทว่า...เมื่อทำตามประสงค์ของท่านพ่อท่านแม่ในการแต่งตั้งฮ่องเฮาพระสนมเอกและพระสนมรองเป็นการเสร็จสิ้นแล้ว พระองค์ก็มักจะขลุกอยู่กับพระสนมปลายแถวสตรีผู้นั้น โดยมิว่านางจะพูดกรอกหูอันใดเขาจำต้องหลงเชื่อโดยมิได้คิดตริตรองอย่างถี่ถ้วน ยกสมบัติพัสถานมอบให้ด้วยความเสน่หา จนกระทั่งนำภัยมาสู่แผ่นดิน! เพราะนางดันเอาความลับของการศึกไปขายให้กับฝั่งตรงข้าม ซ้ำได้สมบัติ ที่นา เหมือง หยกมูลค่ามากมหาศาล

"ข้ามิมีวันยอมเด็ดขาดขอรับ สตรีไร้ยางอายผู้นั้นมิมีศักดิ์ศรีมากพอจะเป็นฮูหยินเอกของข้า!" ต้นเหตุทั้งหมดมาจากนางผู้นั้นเพียงผู้เดียว! นางเป็นคนทำลายความสุขในชีวิตเขา เพราะฉะนั้นเขาก็จะเป็นคนทำลายชีวิตนางมิให้ผุดมิให้เกิดทุกข์ทรมารแสนขมกล้ำกลืนชั่วนิจนิรันดร์

"หากเจ้ามิแต่งเหมยอ้ายเป็นฮูหยินเอกข้าก็จะมิไปสู่ขอเสี่ยวหลิน"

"ท่านพ่อ!!!" ท่านพ่อของเขาก็คงจะหลงใหลสตรีหน้าด้านผู้นั้นหัวปักหัวปำถึงต้องกระทำเช่นนี้กับบุตรชาย "นางผู้นั้นมันหลอกล่ออันใดท่านพ่อหรือขอรับ เหตุใดท่านพ่อถึงได้อยากนางเป็นสะใภ้เอกนักเล่า? นางมีดีกว่าเสี่ยวหลินคนรักของข้าตรงไหน"

แม้นหน้าตาสะสวยแต่กลับแฝงพิษร้ายไว้เบื้องหลัง เหมยอ้ายมิมีอันใดเทียบเคียงเสี่ยวหลินคนรักของฉินหยางหยางได้เพียงเศษเสี้ยวเดียว คงมีแต่กำพืดที่นางโชคดีเกิดในครอบครัวอัครเสนาบดีขุนนางใหญ่แห่งแคว้นและนางกำนันคนสนิทของฮ่องเฮาเพียงเท่านั้น แต่อย่างไรเล่าเขามิได้สนใจเลยสักนิด

"หยุดกล่าววาจาหยาบคายฉินหยางหยาง!"

"ท่านพี่เจ้าคะ...ท่านพี่ตบแต่งกับน้องหญิงเถิดเจ้าค่ะ เช่นใดข่าวที่ท่านพี่รังแกน้องหญิงก็ถูกแพร่กระจายไปทั่วเมืองแล้ว" เสี่ยวหลินนอนฟังสองคนพ่อลูกถกเถียงเรื่องของตนเองอยู่นานที จึงมิสามารถทัดทานได้เลยเลือกที่จะลุกขึ้นมาแสดงความใจกว้างให้คนรักและท่านพ่อท่านแม่สามีเอ็นดู เมตตา ไว้วางใจ

"เสี่ยวหลิน..." ฉินหยางหยางรีบเข้าไปประคองตัวคนรักแล้วจ้องมองใบหน้าไร้เครื่องประทินโฉมก่อนจะดึงตัวนางมาโอบกอดแนบชิดแผงอก "เจ้าเป็นเช่นไรบ้างเสี่ยวหลินของพี่ เจ้ารู้หรือไม่ว่าหัวอกพี่คนนี้แทบสิ้นใจตายยามที่เจ้าเอาปิ่นปักผมทิ่มแทงนวลเนื้อของเจ้า"

"ข้ามิเป็นอันใดแล้วเจ้าค่ะท่านพี่" ต่อให้นางจะเป็นเพียงฮูหยินรองแต่นางก็ยังได้เปรียบอยู่วันยันค่ำเพราะฉินหยางหยางรักใคร่นางปานกลืนกินซ้ำยังรังเกียจเหมยอ้ายจนแทบไม่อยากเข้าใกล้

นางมิได้อยากเป็นผู้ร้ายเหมือนในหนังสือหออักษรของเมืองเหมยเจียง แต่เสี่ยวหลินก็เป็นเพียงสตรีนางหนึ่งที่มีรัก โลภ โกรธ หลง หึงหวงบุรุษที่ตนเองรัก...คงไม่มีผู้ใดยอมรับได้หากเขาคนนั้นไปเสพสุขกับสตรีนางอื่นทั้งๆที่ที่ตรงนั้นเคยเป็นของตนเองมาก่อนใช่หรือไม่

"เจ้าห้ามทำเช่นนี้อีกนะเสี่ยวหลิน ข้ามิอยากเสียเจ้าไป...ข้ารักเจ้ามากนะเสี่ยวหลิน" มันเป็นความรักที่ยากจะหาผู้ใดมาทดแทนแม้ว่าสตรีนางนั้นจะสูงค่าสูงราคามากเพียงใด "แต่...ลูกของเราคงมิมีบุญ"

"เป็นความผิดของข้าเองเจ้าค่ะท่านพี่ หากข้าใจเย็นลงสักนิดแล้วไม่คิดสั้นกระทำการเช่นนั้นลงไป ท่านพี่ก็คงจะไม่ต้องเสียลูก ข้ากราบขอโทษเจ้าค่ะท่านพี่" เสี่ยวหลินสะอึกสะอื้นตัวสั่นเทา พนมมือก้มลงกราบบนเนินอกของคนรักด้วยความรู้สึกผิดที่แสดงออกมาผ่านคำพูดและดวงเนตรคู่นั้น

"มิเป็นไรหรอกเสี่ยวหลิน ทั้งหมดมิใช่ความผิดของเจ้าแต่เป็นความผิดของสตรีแพศยาผู้นั้นต่างหาก! ต่อให้ข้าจะสูญเสียลูกแต่ข้ายังมีเจ้าเช่นใดเล่า" บุรุษยกฝ่ามือขึ้นไปลูบเส้นผมยาวสลวยดกดำของสตรีอันเป็นที่รักเพื่อปลอบประโลมขัดเกลาจิตใจนางให้ดีขึ้นตามคำแนะนำของท่านหมอ

"เจ้าค่ะท่านพี่...แต่ข้าประสงค์อยากจะให้ท่านพี่ทำตามความต้องการของท่านพ่อและท่านแม่นะเจ้าคะ ข้าเชื่อว่าสิ่งที่พวกท่านทำลงไปทั้งหมดเพราะพวกท่านหวังดีกับท่านพี่นะเจ้าคะ" ใช่ว่านางมิรู้สึกรู้สาหรือเจ็บไม่เป็น ฉินหยางหยางคือชายที่นางรัก...นางย่อมอยากครอบครองบุรุษผู้นี้ไว้เพียงผู้เดียว แต่จะให้นางทำเช่นใดเล่า!

"เสี่ยวหลิน...เหตุใดเจ้าถึงผลักไสไล่ส่งข้าไปให้แก่สตรีนางอื่น เจ้ามิรักใคร่ข้าแล้วหรือ"

"เพราะข้ารักท่านอย่างไรล่ะเจ้าคะ ข้าถึงต้องทำเช่นนี้ ข้าไม่อยากให้ท่านพี่มีเรื่องบาดหมางใจกับท่านพ่อและท่านแม่เพราะอย่างไรเสียพวกท่านทั้งสองก็เป็นบุพการีเป็นคนที่เลี้ยงดูท่านพี่มา..." เสี่ยวหลินแหงนหน้าขึ้นไปมองฉินเฟยหมิงและลี่อิง "ข้ารักท่านพี่ด้วยใจจริง มิได้ต้องการตำแหน่งฮูหยินเอกหรือฮูหยินรองใดๆทั้งสิ้น เพียงข้าได้อยู่เคียงข้างท่านพี่ ข้าก็พึงพอใจแล้วเจ้าค่ะ"