บทที่ 6 หนังสือหย่าขาด

โถงรับรองของจวนหย่งอันโหวที่เคยโอ่อ่า บัดนี้กลับดูคับแคบลงถนัดตาเมื่อถูกคุกคามด้วยกลิ่นอายสังหารขององครักษ์จากหอเงาสดับ

เซียวอวี้ถิงเลือกทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้หนานมู่ตัวหลักอย่างถือสิทธิ์ ท่วงท่าของนางผ่อนคลายราวกับกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานของตนเอง

มู่หยานยืนกอดกระบี่นิ่งสงบอยู่เบื้องหลังนางราวกับเงาพญามัจจุราช สายตาเย็นชาของเขากวาดมองผู้คนในโถงราวกับกำลังประเมินจุดตายของเหยื่อ

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวทรุดนั่งลงบนตั่งพลางให้บ่าวรับใช้ช่วยลูบหลัง ใบหน้าเหี่ยวย่นที่เคยเชิดชูด้วยความเย่อหยิ่งบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด

จ้าวซื่อเซิงยืนขบกรามแน่นอยู่กลางโถง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยวางมาดบัณฑิตผู้ทรงธรรมบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยโทสะ เขาจ้องมองสตรีตรงหน้าอย่างไม่ลดละ

พยายามค้นหาความหวาดกลัวในดวงตาของนาง ทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่า

"เจ้าต้องการสิ่งใดกันแน่" จ้าวซื่อเซิงเอ่ยถามเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงของเขาเจือความรุ่มร้อนและจนตรอก

"จวนโหวในยามนี้ไม่มีเงินสดถึงแปดพันตำลึงทองให้เจ้าหรอกนะ ต่อให้เจ้าขายจวนหลังนี้ทิ้งก็ยังได้ไม่ครบ

หากเจ้าต้องการบีบคั้นให้ข้าตายตกไปพร้อมกับชื่อเสียงตระกูล ก็จงส่งคนไปแจ้งทางการเสียเถิด ดูซิว่าบิดาเจ้าจะทนแบกรับความอับอายที่มีบุตรสาวก้าวร้าวได้หรือไม่"

เซียวอวี้ถิงรับถ้วยชาที่ชิงชิงรินส่งให้มาถือไว้ นางปัดฝาถ้วยชาเชื่องช้า ท่วงท่าสง่างามราวกับเป็นนายหญิงผู้กุมชะตากรรมของทุกคนในที่แห่งนี้

"ข้าเป็นนักการค้า ย่อมรู้ดีว่าต่อให้รีดเค้นจวนโหวจนหยดสุดท้าย พวกท่านก็ไม่อาจหาเงินก้อนนี้มาคืนได้ภายในวันเดียว" เซียวอวี้ถิงวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดังกังวาน

"ข้าจึงมีข้อเสนอมาแลกเปลี่ยน"

ดวงตาดอกท้อตวัดขึ้นมองอดีตสามี แววตานั้นเยือกเย็นและเด็ดขาด

"ข้าต้องการหนังสือหย่าขาด"

คำกล่าวของนางทำเอาบรรยากาศในโถงเงียบสงัด ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวเบิกตากว้างจนแทบถลน จ้าวซื่อเซิงแค่นเสียงหัวเราะออกมาอย่างสมเพช

"สตรีเช่นเจ้าคิดจะขอหย่าสามีหรือ ช่างฝันเฟื่องนัก ข้าเป็นถึงขุนนางขั้นสาม มีสิทธิ์ขาดในเรือนหลัง หากเจ้าต้องการขาดจากจวนโหว ข้าจะเขียนหนังสือปลดภรรยาให้ เจ้าจะได้ออกไปพร้อมกับความอัปยศและไม่ได้สินเดิมกลับไปแม้แต่อีแปะเดียว"

"หนังสือปลดภรรยามีไว้สำหรับสตรีที่ทำผิดจารีตเจ็ดประการ" เซียวอวี้ถิงสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบทว่าทรงอำนาจ

"ทว่าข้าไร้มลทิน ซ้ำยังเป็นเจ้าหนี้รายใหญ่ของพวกท่าน หากท่านโหวประสงค์จะเขียนหนังสือปลด ข้าก็จะส่งใบรับสภาพหนี้ฉบับนี้ให้ศาลยุติธรรมพร้อมกับฟ้องร้องข้อหายักยอกสินเดิม"

นางหยุดจังหวะเพียงครู่ ปล่อยให้ความหวาดกลัวซึมซาบลงไปในใจของคนฟัง

"โทษทัณฑ์ของการฉ้อโกงทรัพย์สินจำนวนมหาศาลคือการปลดหมวกขุนนาง ยึดทรัพย์สินทั้งหมด และเนรเทศไปเป็นทาสใช้แรงงานที่ชายแดน ถึงเวลานั้นคงได้เห็นกันว่าผู้ใดจะอัปยศกว่ากัน"

มู่หยานขยับตัวก้าวออกมาครึ่งก้าว ปลายนิ้วโป้งของเขาดันด้ามกระบี่สั้นให้เผยอออกจากฝักเล็กน้อย เสียงโลหะเสียดสีกันดังกังวานแผ่วเบา ทว่ากลับทำให้แผ่นหลังของจ้าวซื่อเซิงเย็นเยียบ กลิ่นอายคุกคามนั้นชัดเจนจนไม่อาจเพิกเฉย

"ซื่อเซิง" ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวเอ่ยเรียกบุตรชายด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ความเย่อหยิ่งจองหองมลายหายไปจนสิ้น

"เขียนใบหย่าให้นางไปเถิด รักษาหมวกขุนนางของเจ้าเอาไว้ สตรีใจจืดใจดำเช่นนี้ เก็บไว้ก็เป็นเสนียดแก่จวนโหวเปล่า ๆ"

จ้าวซื่อเซิงสูดหายใจลึก เขามองกระดาษใบรับสภาพหนี้ในมือชิงชิง สลับกับกองกำลังชุดดำเบื้องนอก

ทางเลือกของเขาถูกปิดตายอย่างสมบูรณ์แบบ ชายหนุ่มเดินกระแทกเท้าไปยังโต๊ะหนังสือ หยิบพู่กันขึ้นมาจุ่มหมึกด้วยมือที่สั่นสะท้าน

ปลายยามเฉิน ตัวอักษรแสดงเจตจำนงหย่าขาดด้วยความยินยอมของทั้งสองฝ่ายถูกบรรจงเขียนลงบนกระดาษ จ้าวซื่อเซิงกัดฟันประทับตราประจำตัวและประทับรอยนิ้วมือด้วยสีชาด ก่อนจะโยนกระดาษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะเบื้องหน้านาง

"ไสหัวออกไปจากจวนของข้า นับแต่นี้ตระกูลจ้าวและตระกูลเซียวไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันอีก"

เซียวอวี้ถิงหยัดกายลุกขึ้นยืน นางเดินไปหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาตรวจสอบตัวอักษรและตราประทับอย่างละเอียด เพื่อป้องกันเล่ห์เหลี่ยมซ่อนเร้น เมื่อแน่ใจว่าทุกอย่างถูกต้องตามกฎหมาย

รอยยิ้มพึงใจปรากฏขึ้นที่มุมปาก ดั่งรอยยิ้มของนกที่ได้สยายปีกพ้นจากกรงขังอันเน่าเฟะ

เซียวอวี้ถิงพับหนังสือหย่าเก็บเข้าในแขนเสื้ออย่างระมัดระวัง ก่อนจะหันหลังก้าวออกจากประตูจวนหย่งอันโหวด้วยท่วงท่าสง่างามโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองอดีตสามี

ทิ้งให้จวนโหวจมปลักอยู่กับหนี้สินและความล่มสลายที่รออยู่เบื้องหน้า