คำพูดจากสตรีที่เขารัก

“แล้วเหตุใดท่านถึงได้นิ่งเฉยล่ะขอรับ แต่ไหนแต่ไรหากเรื่องใดเกี่ยวข้องกับอนุอิ่นคุณชายไม่เคยปล่อยผ่านไปง่าย ๆ นี่ขอรับ”

“ครั้งนี้ข้าไม่อาจทำอะไรได้ แม้ข้าจะชอบพออิ่นซูหนี่แต่นางมีฐานะเป็นเพียงอนุ ส่วนโจวอันหรงเป็นฮูหยิน นางล้วนมีอำนาจในการจัดการเรื่องในจวน อีกอย่างนางก่อเรื่องที่จวนท่านหญิงต่อหน้าคนมากมาย หากฮูหยินจะลงโทษนางก็ถือว่าเหมาะสม” ฮุ่ยหมิงแทบไม่เชื่อสายตา เมื่อได้ยินคำตอบของเจ้านายที่ไม่เคยรู้สึกรู้สาอันใดกับเรื่องพวกนี้มาก่อน

“ท่านจะไปเยี่ยมนางที่เรือนหรือไม่”

“รอให้แผลของนางหายดีก่อนเถิด หากข้ามีเวลาข้าย่อมต้องไปเยี่ยมนางอยู่แล้ว”

“คุณชายแปลกไปนะขอรับ”

“แปลกตรงไหนกัน ข้ายังมีงานมากมายที่ต้องทำ เรื่องในจวนก็ให้ฮูหยินเป็นคนดูแลเถิด”

“หากอนุอิ่นได้ยินเข้าคงเสียใจไม่น้อยที่ท่านจะยกอำนาจดูแลจวนกลับคืนให้ฮูหยิน”

“เจ้าออกไปได้แล้ว” เขาหันไปไล่แทนที่จะโต้ตอบกลับ

ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน ขากลับจากงานเลี้ยงที่จวนท่านหญิงเมิ่งลู่หลิงเดินทางไปที่จวนตระกูลโจวเพื่อพูดคุยเรื่องสำคัญกับท่านโหวหนุ่มที่นั่งคอยท่าอยู่ก่อนแล้ว

“ข้าได้ยินจากฮูหยินว่าเจ้าแต่งอนุเข้าจวน”

“เกี่ยวอะไรกับท่านกัน”

“ข้าจะไม่สนใจหากญาติผู้น้องของข้าไม่ได้แต่งให้เจ้า”

“ข้าจะแต่งอนุกี่คนหาใช่เรื่องแปลก มีบุรุษใดบ้างที่ไม่มีอนุกัน”

“หากข้ารู้มาก่อนว่าท่านอาจะยกอันหรงให้แต่งกับเจ้า ข้าคงหาทางขัดขวางทุกทาง คนปากเสียอย่างเจ้าไม่คู่ควรกับนางสักนิด”

“เป็นนางต่างหากที่อยากแต่งงานกับข้า ข้าเห็นแก่หน้าท่านป้าที่ดูแลข้ามาตั้งแต่แบเบาะ หากไม่ใช่เช่นนั้นแล้วมีหรือข้าจะยอมแต่งกับนาง”

“คอยดูเถิด หากนางหมดความอดทนเมื่อใด เจ้าจะได้เห็นตัวตนอีกด้านของนาง น้องสาวข้าคนนี้รักใครลึกซึ้งแต่ถ้าหากหมดรักแล้ว แม้แต่หางตานางก็ไม่แล”

“หากเป็นดังที่ท่านว่าข้าคงดีใจเสียยิ่งกว่าผู้ใด นางจะได้เลิกตอแยข้าเสียที” เขายกยิ้มตอบ ยามนึกถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่หญิงสาวมักกระทำต่อเขา การกระทำที่แสนเอาใจใส่อย่างไม่จำเป็นที่เขามองว่าน่ารำคาญ

“ท่านพี่ ข้าได้ยินว่า” ยังไม่ทันที่เซียวม่านเหม่ยจะได้เอ่ยจบ สายตานางหันไปเห็นบุรุษคุ้นตาเข้าเสียก่อนจึงได้เงียบปากลง

“ฮูหยิน เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอะไรงั้นหรือ”

“เอ่อ ขออภัยที่ข้ามารบกวนการสนทนาของพวกท่าน ใต้เท้าเมิ่งสบายดีไหมเจ้าคะ” นางเอ่ยทักบุรุษอีกผู้ โดยที่ไม่ได้ตอบคำถามของผู้เป็นสามี

“ข้าสบายดี” เขาตอบเสียงอ่อน ก่อนส่งยิ้มไปให้นาง

“ท่านสบายดี แล้วอันหรงล่ะเจ้าคะ ดูจากข่าวที่ข้าได้ยินมาท่านแต่งอนุเข้าจวนไม่พอยังเข้าข้างอนุผู้นั้นเสียทุกอย่าง แล้วฮูหยินของท่านนางจะรู้สึกเช่นไร อำนาจในจวนของนางท่านล้วนยกให้อนุผู้นั้นเป็นคนดูแล ท่านยังเห็นตระกูลโจวอยู่ในสายตาหรือไม่” ม่านเหม่ยถามคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงโมโหเล็กน้อย เมื่อนึกถึงน้องอันหรงที่นางสนิทสนมด้วย ก่อนที่หญิงสาวจะออกเรือน เดิมทีคิดว่าคุณชายเมิ่งจะดูแลนางเป็นอย่างดี เพราะในอดีตเขาดูแลเอาใจใส่นางมากพอควร แม้จะพูดจาตรงไปตรงมาจนทำให้คนฟังรู้สึกไม่ดีอยู่บ้าง แต่เขาก็ไม่ใช่คนชั่วช้า ดังนั้นเมื่อโจวอันหรงออกเรือนไปจึงได้เห็นดีเห็นงามด้วย ทว่าตอนนี้นางคงคิดผิดมหันต์

“…”

“ท่านไม่ได้ชอบพอนาง ข้าพอรู้มาบ้าง แต่ในเมื่อท่านยกนางให้เป็นฮูหยินเอกแล้ว ท่านก็ควรให้เกียรตินางมิใช่หรือ”

“เจ้ารู้ดีว่าคนที่ข้ารักคือเจ้า สตรีอื่นข้าล้วนไม่ได้มีใจให้” เมิ่งลู่หลิงตอบตามจริง แม้เวลาจะล่วงเลยมาเป็นปีแต่เขากลับยังคงรักฝังใจแด่นางผู้เดียวเท่านั้น และยังไม่อาจเปิดใจให้สตรีใดนอกเสียจากนาง