มาแสดงความยินดี

“ดูจากใบหน้าอนุของท่านข้าก็รู้ว่าท่านยังคงฝังใจกับข้า แต่ว่าตอนนี้ข้าแต่งงานออกเรือนไปนานแล้ว ท่านหลงรักสตรีที่มีเจ้าของแล้วไม่ใช่เรื่องดีนัก ผู้คนจะนำไปครหาเอาได้ทั้งตัวท่านและข้าล้วนต้องเสื่อมเสียเพราะเรื่องนี้ ข้าไม่ได้ขอให้ท่านรักนาง เพียงแต่ขอให้ท่านให้เกียรตินางในฐานะนายหญิงสกุลเมิ่งบ้างก็พอ”

“ฟังจากคำพูดของเจ้า ข้าคงทำผิดไปมากเลยใช่หรือไม่”

“ใช่เจ้าค่ะ ท่านควรเดินไปข้างหน้าได้แล้ว เรื่องระหว่างท่านกับข้าล้วนกลายเป็นอดีตไปแล้ว” นางถอนหายใจแล้วตอบคำถาม

ระหว่างเดินทางกลับจวนเขาเอาแต่ครุ่นคิดกับคำพูดของเซียวม่านเหม่ยหลายครั้งหลายครา นางก็ยังคงเป็นนาง หนักแน่นและตรงไปตรงมา เพราะนางเป็นเช่นนี้เขาถึงได้หลงรักนางเข้า ในขณะที่อิ่นซูหนี่มีเพียงใบหน้าที่คล้ายคลึงเท่านั้น นิสัยใจคอล้วนแตกต่างกันสิ้นเชิง เขาแค่ใช้ใบหน้านั้นหลอกตัวเองว่าได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับคนที่เขารัก แต่ความเป็นจริงมิได้เป็นเช่นนั้น...นับตั้งแต่แต่งนางเข้าจวนมาเขาไม่เคยล่วงเกินนางเสียด้วยซ้ำ อย่าได้คิดถึงการเข้าหอเลย แม้กระทั่งจุมพิตนางยังไม่เคยได้จากเขาแม้สักครั้งเดียว

อิ่นซูหนี่ทำลายข้าวของระบายโทสะที่ใต้เท้าหนุ่มไม่มาเยี่ยมเยียนนางที่เรือน นางรอเขาวันแล้ววันเล่าจนบาดแผลหายดีแต่ยังคงไร้วี่แวว

“นายหญิงเล็ก ใจเย็นก่อนเถิดเจ้าค่ะ” สาวใช้คนสนิทเอ่ยบอก

“หุบปาก!”

“บ่าวได้ยินมาว่าเอกสารสำคัญที่กรมนิติบัญญัติหายไป ทำให้หลายวันมานี้นายท่านยุ่งมากจนทำให้ไม่สามารถมาเยี่ยมท่านได้”

“ที่เจ้าพูด...เป็นความจริงรึ”

“เจ้าค่ะ”

“แล้วฮูหยินเล่า ท่านพี่ได้ไปหานางที่เรือนบ้างหรือไม่” นางถามหยั่งเชิง เพราะถ้าหากเขาไม่มาหานางแต่กลับไปขลุกตัวอยู่กับฮูหยินแน่นอนว่านางไม่อาจยอม

“เดิมทีความสัมพันธ์ระหว่างฮูหยินกับนายท่านไม่ดีอยู่แล้ว มีหรือที่นายท่านจะไปเหยียบที่นั่น”

“แล้วเรื่องงานเลี้ยงที่จวนท่านหญิง ท่านพี่ได้เอ่ยอันใดบ้างหรือไม่”

“เรื่องนี้เห็นได้ชัดว่านายท่านไม่ได้ติดใจเอาความ เพราะถ้าหากไม่เป็นเช่นนั้นฮุ่ยหมิงคงมาที่นี่แล้วเจ้าค่ะ”

“ขอเพียงท่านพี่ไม่โกรธข้า แค่นี้ก็พอแล้ว”

“ดูจากที่ฮูหยินสั่งลงโทษท่าน นางคงไม่ยอมรามือง่าย ๆ แน่ แล้วท่านจะทำเช่นไรต่อไปดีเจ้าคะ”

“ไหน ๆ นางก็ไม่มีโอกาสได้ตั้งครรภ์แล้ว แต่เพื่อความแน่ใจข้าจะมอบของสิ่งหนึ่งให้นาง ข้าถึงจะวางใจได้ว่าลูกชายที่เกิดจากข้าจะได้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งต่อจากบิดาของเขา”

“ท่านคิดจะทำอะไรหรือเจ้าคะ”

“สั่งให้สาวใช้มาทำความสะอาดที่นี่เสีย ส่วนเจ้ารีบไปเตรียมชุดให้ข้า ข้าจะไปพบโจวอันหรงเสียหน่อย”

“ท่านจะไปหาฮูหยินทำไมหรือเจ้าคะ หากท่านไปหานางตอนนี้บ่าวเกรงว่ารังแต่จะทำให้นางขุ่นเคืองท่านมากกว่าเดิม”

“ข้าตั้งใจนำของขวัญไปมอบให้นาง มีหรือนางจะไม่พอใจ” อิ่นซูหนี่แสยะยิ้มบอกอย่างมาดร้าย

ทางด้านของนายหญิงอย่างโจวอันหรงที่กลับมาทำหน้าที่ดูแลจวนดังเดิม หลังจากฮุ่ยหมิงมาส่งข่าวหญิงสาวมัวยุ่งวุ่นวายอยู่กับการดูบัญชีจนทำให้หลายวันมานี้นอนพักผ่อนไม่เพียงพอ

“ฮูหยิน พักดื่มชาสักครึ่งชั่วยามดีหรือไม่ หลายวันมานี้ท่านแทบไม่ได้ลุกจากเก้าอี้เลยนะเจ้าคะ” ลั่วซินแนะนำด้วยความเป็นห่วง

“ข้ายังมีบัญชีอีกหลายเล่มที่ยังไม่ได้ตรวจดู หากล่าช้าจะพลอยทำให้พ่อบ้านหลงเดือดร้อนไปด้วย”

“ช่างพ่อบ้านหลงก่อนเถิดเจ้าค่ะ ท่านเป็นนายหญิงไม่ใช่บ่าวสักหน่อยนี่เจ้าคะ หากท่านโหวรู้เข้าว่าท่านหักโหมเช่นนี้มีหวังได้บุกมาที่จวนสกุลเมิ่งแน่” สุดท้ายลั่วซินถึงได้ยกเอาชื่อท่านโหวมาขู่ เพราะรู้ดีว่าเจ้านายของตนนั้นรักและให้เกียรติญาติผู้พี่คนนี้เสียยิ่งกว่าสิ่งใด