ตอนที่ 17 นับว่าจมูกของข้ายังใช้การได้ดี

วันนี้บ้านเยี่ยสายรองตกลงกันว่าจะเข้าป่าล่าสัตว์ ส่วนท่านแม่และน้องเล็กอย่างลี่เอ๋อร์จะอยู่ดูแลแปลงผักและตัดเย็บเสื้อผ้า นอกจากนี้ยังมีพี่ชายอี้ห่าวลูกชายของท่านลุงอี้ถังมาร่วมด้วย

“เยว่เอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรลุงเห็นเจ้าถอนหายใจตั้งแต่เดินออกจากบ้านมาแล้ว หรือว่าพ่อของเจ้าขัดใจอะไรเจ้าหรือ”

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะท่านลุง ข้าแค่คิดอะไรไม่ตกเท่านั้น ไม่มีอะไรมากเจ้าค่ะ”

“อ่อ เป็นเช่นนั้น มีอะไรก็บอกลุงได้นะ หากมีอะไรให้ลุงช่วยเหลือ ลุงยินดีช่วยเหลือเจ้าอย่างเต็มที่”

“ขอบพระคุณท่านลุงเจ้าค่ะ เอาไว้ข้าจะบอกท่านลุงนะเจ้าคะ”

“ได้ ๆ”

“แล้วนี่อี้ห่าวไม่ต้องไปทำงานในเมืองหรือวันนี้ ทำไมถึงมากับพ่อเจ้าได้ล่ะ”

“ข้าตกงานเสียแล้วขอรับท่านอา โรงม้าที่ข้าทำงานอยู่ปิดตัวลง เมื่อวานและเถ้าแก่ก็ขายกิจการไปแล้วขอรับเห็นว่าจะย้ายไปอยู่ที่หัวเมืองเหนือ”

“เอาเถอะ ๆ กลับมาช่วยพ่อเจ้าก็ดีแล้ว รีบเดินกันเถอะ”

“ข้าไม่รู้ว่าปีนี้จะหนาวยาวนานหรือเปล่า ตอนนี้เราคงต้องเตรียมเสบียงอาหารให้พร้อม”

“อืม เรื่องนี้ก็ต้องขอบคุณเจ้าด้วยนะหานจาง หากไม่ได้ครอบครัวของเจ้ายื่นมือเข้าช่วยเหลือข้าเองก็ไม่รู้ว่าครอบครัวของข้าจะผ่านไปได้อย่างไร”

“ไม่เป็นไรข้าเต็มใจ แล้วบ้านของเจ้ามีส่วนไหนที่ชำรุดเสียหายหรือไม่ หากมีต้องรีบซ่อมแซมหาไม่แล้วหากว่าเกิดหิมะตกหนักหรือมีพายุหิมะจะแย่เอา”

“ไม่มีหรอก ข้าจัดการซ่อมแซมหมดแล้ว ขอบใจเจ้ามากนะ”

“ท่านพ่อวันนี้ข้าคิดว่าจะเข้าป่าไปลึกหน่อยนะเจ้าคะ หากว่าเราวางกับดักที่ป่ารอบนอกนี้ ข้าเกรงว่าจะไม่ได้อันใดติดมือกลับไปด้วยแน่ ๆ เจ้าค่ะ แม้กระทั่งผักป่าสักต้นก็หาลำบากแล้ว”

“มันจะไม่อันตรายหรือซินเอ๋อร์”

“ข้าก็ไม่แน่ใจเจ้าค่ะท่านพ่อ แต่ข้าคิดว่าไม่น่าจะมีอะไรเพราะเราไม่ได้เข้าไปในป่าชั้นใน เราเข้าไปแค่ป่าชั้นกลางก็พอเจ้าค่ะ อีกอย่างวันนี้เรามีท่านลุงอี้ถังกับท่านพี่อี้ห่าวมาด้วย แค่นี้ก็อุ่นใจแล้วเจ้าค่ะ”

“พี่สาว ท่านลืมข้าไปแล้วหรือขอรับ” เทียนฉีเอ่ยขึ้นอย่างน้อยใจ

“ไม่ลืม ๆ พี่สาวจะลืมน้องชายเช่นฉีเอ๋อร์ได้ยังไง เรารีบเดินกันเถอะ”

เมื่อเดินเข้าไปถึงป่าชั้นกลาง ทุกคนก็เริ่มแยกย้ายกันออกไปวาง กับดักและให้กลับมาเจอกันที่จุดนัดหมายในอีก 1 ชั่วยามข้างหน้า

อี้ถังพาลูกชายแยกจากบ้านเยี่ยไปวางกับดักเอาไว้พร้อมทั้งสอน ลูกชายไปในตัวด้วย หลังจากครบเวลานัดหมายแล้วทุกจึงรีบกลับไปยังจุดที่นัดหมายกันเอาไว้

เมื่อทุกคนมาครบแล้วก็เริ่มเดินทางต่อเพื่อล่าสัตว์และมองหาผักป่าและสมุนไพรป่า หากโชคดีก็อาจจะเจอสมุนไพรที่สามารถขายได้ราคาแพง

ในตอนที่ทุกคนเดินตั้งหน้าตั้งตาหาของป่าอยู่นั้นสองพี่น้องบ้านเยี่ยไม่ได้สนใจมองว่าจะมีกระต่ายป่าหรือไก่ป่าออกมาให้ล่าหรือไม่ แต่กระซิบกระซาบกันอยู่สองคน

“พี่สาวท่านไม่ได้กลิ่นอะไรเลยหรือขอรับ หากเราเดินแบบไร้จุดหมายแบบนี้วันนี้เราคงจะกลับออกไปมือเปล่าเป็นแน่”

“พี่ยังไม่ได้กลิ่นอันใดเลยนะฉีเอ๋อร์ หรือว่าจมูกของพี่ใช้การไม่ได้แล้ว”

“หรือว่าในป่านี้จะไม่เหลือสมุนไพรดี ๆ อยู่แล้วขอรับ”

“นั่นสิ หรือเราต้องเดินเข้าป่าลึกไปอีกหน่อย เพราะไม่ได้มีเพียงแค่พวกเราที่เข้าป่ามาหาเก็บสมุนไพร ชาวบ้านเองก็มากันทั้งนั้น การที่ไม่มีเหลืออะไรมาถึงเราก็ไม่แปลกหรอก”

“นั่นสิขอรับ คงจะเป็นเช่นนั้น ท่านพ่อบอกว่า แม้แต่โสมต้นเล็ก ๆ อายุแค่ 1 ปี ชาวบ้านก็ไม่เคยปล่อยทิ้งเอาไว้ในเมื่อมันขายได้เงินเหมือนกัน ข้าว่าที่มันหายากก็เพราะชาวบ้านเก็บไปขายกันหมดไม่เหลือเอาไว้ให้มันเติบโตมากกว่า”

“คงเป็นเช่นนั้นแหละ”

เยี่ยหานจางที่เห็นลูก ๆ ทั้งสองกระซิบกระซาบกันมาตลอดทาง โดยไม่สนใจจะล่าสัตว์เลยสักนิดในขณะที่คนอื่นล่าไก่ป่าและกระต่ายป่าได้หลายตัวแล้วแต่สองพี่น้องนี่กลับมองหาอะไรสักอย่าง ด้วยความสงสัยจึงได้เอ่ยปากถาม

“พวกเจ้าสองคนซุบซิบอะไรกัน แล้วนี่หาอะไรอยู่หรือ พ่อไม่เห็นเจ้าจะล่าสัตว์สักตัว”

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะท่านพ่อข้ากับน้องเพียงคุยกันว่าพวกเราจะหาสมุนไพรดี ๆ พอที่จะนำไปขายได้หรือไม่ก็เท่านั้นเจ้าค่ะ”

“อ่อ อย่ามัวแต่คุยกันจนไม่มองทาง เดินระวังด้วยอาจจะมีกับดักของชาวบ้านคนอื่นอยู่ด้วย ถ้าหากลูกได้รับบาดเจ็บคงจะรู้นะว่าท่านแม่ของลูกจะจัดการกับลูกยังไง ถึงตอนนั้นพ่อเองก็คงช่วยอะไรเจ้าไม่ได้”

“เจ้าค่ะ ท่านพ่อข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ”

ทั้ง 5 คนเดินเข้าป่าไปเรื่อย ๆ ตลอดการเดินทาง ท่านพ่อเยี่ยและทุกคนยังล่าไก่ป่ากับกระต่ายป่าได้อีกหลายตัว ในตอนที่ลมพัดมาวูบหนึ่งจมูกของเยว่ซินก็ได้เริ่มทำงานขึ้นอีกครั้ง

นางได้กลิ่นหอม ๆ ลอยมากับสายลม ไม่รอช้านางรีบดึงแขนน้องชายให้เดินไปทางที่ได้กลิ่นทันที เทียนฉีเองก็ไม่เข้าใจว่าพี่สาวของเขาจะลากเขาไปไหน ถึงจะไม่เข้าใจและสงสัยแต่เขากลับไม่เอ่ยปากถามพร้อมทั้งเดินตามไปอย่างว่าง่าย

ไม่รู้ว่าพี่สาวของเขาได้กลิ่นอะไรอีกหรือไม่ เยว่ซินรีบเดินตามกลิ่นมาอย่างรวดเร็วของให้เจอในสิ่งที่ดีขายได้ราคาดี ๆ ด้วยเถอะ ไหนจะภาระชิ้นใหญ่ที่ตกลงมาบนบ่าของนางอีกหากไม่มีเงินแล้วจะไปทำอันใดได้

“พี่สาว ใกล้ถึงหรือยังขอรับ เราเดินเข้ามาลึกมากแล้วนะขอรับ”

“ใกล้แล้ว กลิ่นมันชัดเจนและหอมมากเลย แต่พี่ไม่แน่ใจว่ามันเป็นกลิ่นของอะไรเท่านั้นเอง”

“ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เองนั่นแหละขอรับ”

เยว่ซินพาน้องชายแยกเดินตามกลิ่นมา ในที่สุดก็มาถึงและสิ่งที่อยู่ตรงหน้าทำให้เยว่ซินอดตกตะลึงไม่ได้ นี่มันไม่ใช่โสมคนหรอกหรือแถมอายุไม่ใช่น้อย ๆ แล้วด้วย ที่สำคัญหัวใหญ่มากด้วย

“พี่สาว ท่านเห็นเหมือนข้าหรือไม่ หรือข้าเพียงแค่ฝันเท่านั้น ท่านช่วยหยิกข้าที”

“ฉีเอ๋อร์ถ้าหากเจ้าฝัน ข้าเองก็คงฝันด้วย”

“เช่นนั้นก็รีบขุดกันเถอะขอรับ”

“ได้ นับว่าจมูกของข้ายังใช้ได้ดี”

ทั้งสองคนช่วยกันขุดโสมคนอายุไม่ต่ำกว่า 500 ปี หรือ 1,000 ปีก็ไม่ทราบได้ โสมขนาดใหญ่มีลักษณะคล้ายเด็กทารกมาก เยว่ซินหาใบไม้ขนาดใหญ่นำมาห่อโสมคนที่ขุดได้ทันที นอกจากจะได้โสมคนอายุมากแล้ว นางและน้องชายยังพบเห็ดหลินจืออายุ 100 ปีอีก 5 ดอก

นางจะไม่ขอบคุณหรอกนะ นางรู้ว่าเบื้องหลังสมุนไพรล้ำค่าเหล่านี้เป็นท่านเทพมอบให้นางแต่อย่าลืมว่าท่านเทพโยนภาระชิ้นใหญ่ลงบนบ่า น้อย ๆ ของนาง

แต่ที่เยว่ซินไม่รู้คือ ไม่ใช่แค่เยว่ซินเท่านั้นที่ต้องทำภารกิจครั้งนี้ รวมถึงฮ่องเต้ผู้ครองแคว้นเองก็ได้รับการส่งสารจากท่านเทพเช่นเดียวกัน ใครจะให้นางรับภาระช่วยเหลือคนทั้งแคว้นขนาดนั้น เพียงแค่เทพชะตาไม่ได้บอกนางเท่านั้นเอง

ส่วนเรื่องของคู่ชะตาก็ให้ตาเฒ่าจันทรารับผิดชอบเอาเอง เขาไม่เกี่ยว ใครใช้ให้ตาเฒ่านั่นเผลอทำด้ายแดงของทั้งคู่ขาดออกจากกันเล่า ผลที่ตามมาทำให้ทั้งสองคนต้องพลัดพรากจากกันหลายภพหลายชาติและทั้งคู่เองก็ไม่มีคู่เลยทุกชาติ นับว่าน่าสงสารยิ่ง

“พี่สาว เราจะรวยแล้ว ต่อไปนี้เราจะไม่ต้องทนหิวทนหนาวอีกต่อไปแล้ว”

“ใช่แล้ว เรารีบไปหาท่านพ่อกันเถอะ”

ทางด้านเยี่ยหานจางและสหาย วันนี้พวกเขามือขึ้นมาก หลังจากที่แยกจากลูกสาวและลูกชายเขาและสหายล่าหมูป่าตัวใหญ่ได้ถึง 3 ตัว และมีกวางอีก 2 ตัว

“อี้ถังเราจะเอาพวกนี้กลับออกไปยังไงดี ข้ามัวแต่ดีใจจนลืมไปว่าเรามากันแค่นี้”

“ข้าเองก็เช่นกัน เอาอย่างนี้ ข้ากับอาห่าวจะแบกลงไปไว้ที่บ้านเจ้าก่อนแล้วจะรีบกลับขึ้นมาช่วยเจ้าขนลงไป”

“แต่ข้าว่ารอซินเอ๋อร์กันฉีเอ๋อร์มาก่อนดีหรือไม่ หากให้พวกเขา สองคนรออยู่ที่นี่แล้วพวกเราก็ช่วยกันขนลงไปก่อน ข้าว่าน่าจะดีกว่านะ”

“เอาเช่นเจ้าว่าก็ได้ แล้วเจ้าจะกลับไปเยี่ยมพ่อตาแม่ยายของเจ้าเมื่อไหร่”

“อีก 2 วัน ตอนนี้ข้าก็เลยคิดว่าจะล่าสัตว์ให้มากหน่อยจะได้เอากลับไปฝากพ่อตาแม่ยายด้วย”

“ดีแล้วล่ะ ข้าเองก็ไม่เหลือพ่อแม่แล้ว ส่วนเมียข้าเองก็ไม่เหลือพ่อแม่แล้วเช่นเดียวกัน พวกเราก็เลยไม่มีบ้านเดิมภรรยาให้กลับไปเยี่ยมน่ะ”

“อย่าคิดมากเลย พวกท่านไปสบายแล้ว ข้าเองก็อิจฉาเจ้านะไม่ต้องมีพี่น้องจะได้ไม่ต้องถูกเกลียดชัง เจ้าดีกว่าข้ามากอี้ถัง”

“เจ้าเองก็อย่าใส่ใจเลย ตอนนี้ครอบครัวของเจ้ามีชีวิตที่ดีขึ้นแล้ว ส่วนเรื่องของพี่ชายเจ้าก็ปล่อยเขาไปเถอะ นี่ข้าได้ยินว่าจะขายที่นาของพ่อเจ้าทั้งหมดและขายบ้านเพื่อที่จะพาลูกเมียย้ายไปอยู่ในเมือง”

“ขายสมบัติของท่านพ่อท่านแม่ที่ทิ้งเอาไว้เนี่ยนะ พี่ใหญ่คิดอะไรอยู่”

“ใครจะไปรู้ว่าพี่ใหญ่ของเจ้าคิดอะไรอยู่ ก็คงคิดจะไปใช้ชีวิตกับ ลูกเมียในเมืองนั่นแหละ เห็นว่าเมียใหม่ของพี่ใหญ่เจ้าไม่เคยทำไร่ทำนา ก็คงทนลำบากไม่ได้นั่นแหละ”

“อืม ก็คงเป็นเช่นนั้น จะขายก็ขายไปเถอะไม่ได้เกี่ยวอันใดกับข้าแล้ว”

ลู่อี้ห่าวนั่งมองพ่อและสหายคุยกัน ในใจเขาคิดว่าหากเขาจะหาเมียแต่งเข้ามาสักคน คงต้องหาคนที่จิตใจดีไม่อ่อนแอจนเกินไป ขยันทำงาน เขาไม่ต้องการแต่งเมียที่สวยแต่ไม่มีสมองเข้ามาเป็นภาระพ่อแม่แน่ ๆ

ทั้งสามคนนั่งรอเยว่ซินกับเทียนฉีที่จุดนัดพบได้สักพักใหญ่ ไม่นานคนทั้งสองที่พวกเขารอก็ออกมาจากป่าลึก เมื่อเยี่ยหานจางเห็นลูกสาวและ ลูกชายออกมาจากป่าลึกอีกด้านทั้ง ๆ ที่เขาห้ามนางแล้วแท้ ๆ แต่นางยังกล้าขัดคำสั่งเขาอีก

เรื่องนี้จะต้องถึงหูภรรยาของเขาเป็นแน่ เขาเองที่รักลูกสาวมากก็ไม่กล้าลงโทษอะไรนางนัก นับตั้งแต่นางฟื้นขึ้นมาจากเหตุการณ์เมื่อคราก่อนนั้นนางก็เปลี่ยนไปมากแต่เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดีและเขาเองก็ชอบที่จะเห็น ลูกสาวเป็นแบบนี้มากกว่า

“ท่านพ่อ พวกเรากลับมาแล้ว”

“พวกเจ้าไปไหนกันมา พ่อบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าห้ามเข้าป่าลึก”

“ไม่ได้เข้าไปลึกนะเจ้าคะ ข้ากับน้องไปแค่ป่าชั้นกลางเองนะเจ้าคะ อ๊ะ ท่านพ่อ ท่านลุง นี่พวกท่านล่าหมูได้ถึงสามตัวแล้วยังมีกวางอีกแล้ว พวกเราจะขนออกไปเช่นไรเล่า ข้าไม่แบกนะเจ้าคะ”

“พอ ๆ ๆ ใครจะให้เจ้าแบกกันเจ้ากับน้องนั่งรอที่นี่พ่อกับอี้ถังและ อี้ห่าวจะขนกลับไปก่อนแล้วจะรีบกลับมาเอาที่เหลือกลับไประหว่างรอ พวกเจ้าก็อย่าเข้าป่าลึกไปอีกก็แล้วกัน เข้าใจหรือไม่ไม่เช่นนั้นพ่อจะบอกแม่เจ้า”

“เจ้าค่ะท่านพ่อ พวกท่านรีบ ๆ ไปเถอะเจ้าค่ะไม่ต้องเป็นห่วง ข้ากับฉีเอ๋อร์จะรอตรงนี้”