ตอนที่ 14 ข้าเพียงแค่อยากชิม (แตงโม)

เยี่ยหานจางที่กลับมาจากบ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน ก็รีบนำแตงโม ขึ้นไปเรียงเอาไว้บนเกวียน แตงโมที่เขาและลูก ๆ เก็บมานั้นมีขนาดใหญ่มองดูแล้วแต่ละลูกน่าจะหนัก 5 ชั่งได้ ส่วนราคาขายเขายังไม่ได้พูดคุยกับ ลูกสาว

แตงโมถือว่าเป็นผลไม้แปลกใหม่สำหรับเมืองเจี้ยนอันแห่งนี้แต่ไม่ใช่กับเมืองหลวง แตงโมนั้นเป็นผลไม้ราคาแพงไม่ใช่ว่าใครก็สามารถปลูกได้ เท่าที่รู้มาแตงโมเป็นผลไม้ที่นำเข้ามาขายจากพ่อค้าต่างแคว้นเสียมากกว่า

หลังจากที่เอาแตงโมขึ้นไปวางเรียงกันบนเกวียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เยี่ยหานจางนำฟางข้าวมาคลุมทับอีกชั้นและใช้เสื่อไม้ไผ่คลุมทับอีกทีเพื่อป้องกันสายตาชาวบ้านและป้องกันกระแทกระหว่างเดินทาง เพราะกลัวว่าแตงโมจะได้รับความเสียหาย

หลังจากกลับมาจากขายแตงโมในวันพรุ่งนี้เขาคงต้องรีบไปตัดไม้ไผ่เอามารอไว้เพื่อล้อมรั้วในที่ดินที่ซื้อมาใหม่และรั้วบ้านด้วย ด้วยเงินที่มีอยู่ตอนนี้ไม่เพียงพอที่จะสร้างบ้านใหม่จึงทำได้เพียงซ่อมแซมและต่อเติมเท่านั้น

ทางด้านลู่เฟยหลงที่ตัดสินใจมาตั้งรกรากที่บ้านเกิดของมารดาเขาจึงได้สินเดิมของมารดาที่เมืองนี้ทั้งหมด ส่วนทรัพย์สมบัติของตระกูลลู่ ในเมืองหลวงเขาไม่ขอยุ่งเกี่ยวปล่อยให้พี่ชายของเขาดูแลก็พอแล้ว

“คุณชายขอรับ ทางห้องครัวแจ้งมาว่าไม่มีผลไม้เอาไว้บริการลูกค้าแล้วนะขอรับ”

“แล้วหลงจู๊ไม่ได้สั่งผลไม้มาจากต่างเมืองหรือ”

“หลงจู๊บอกว่าตอนนี้ผลไม้ขาดแคลนขอรับ อีกทั้งราคาสูงขึ้นมาก เราจะทำเช่นไรกันดีขอรับ”

“แล้วที่นี่ไม่มีผลไม้เลยหรือ น่าจะมีชาวบ้านหาผลไม้ป่ามาขายเจ้าลองให้คนออกไปหาดูที่ตลาด ถ้ามีก็ซื้อมาก็แล้วกัน แต่ให้คำนึงถึงรสชาติด้วยล่ะ”

“ขอรับคุณชาย”

เช้าวันรุ่งขึ้นท่านพ่อเยี่ยตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้ามืดเพื่อที่จะเตรียมตัว ขนแตงโมไปขายในเมือง เยว่ซินและน้องชายเองก็ตื่นขึ้นมาด้วยเช่นกันทั้งสองคนตกลงกันว่าจะไปวางกับดักเอาไว้ก่อนแล้วค่อยไปเก็บแตงโมที่เหลือกลับมาให้หมด

“พวกลูกตื่นมาแต่เช้าเช่นนี้จะไปไหนกันหรือ”

“ลูกกับน้องว่าจะไปวางกับดักแล้วก็เก็บแตงโมลงมาเพิ่มเจ้าค่ะ”

“เช่นนั้นรอพ่อก่อน พ่อจะไปด้วยพ่อไม่วางใจที่จะให้พวกเจ้าไปกันเอง”

“เจ้าค่ะท่านพ่อ”

หลังจากนั้นสามพ่อลูกก็เดินมุ่งหน้าเข้าไปในป่าเพื่อเก็บแตงโมลูกที่สุกแล้วกลับมา เมื่อเห็นว่าไม่เหลือแตงโมที่สุกแล้วทั้งสามคนจึงออกจากป่าเดินมุ่งหน้ากลับบ้านทันที

เมื่อมาถึงบ้านเยว่ซินและน้องชายเอาแตงโมที่เก็บมาในเช้านี้ขึ้นไปจัดเรียงเอาไว้บนเกวียนทันทีจากนั้นสามคนพ่อลูกเดินทางเข้าเมืองเพื่อนำแตงโมไปขายทันที

“เยว่เอ๋อร์ ลูกคิดเอาไว้หรือยังว่าจะเอาแตงโมไปขายที่ใด”

“ข้าคิดว่าจะเอาไปเสนอขายให้กับเหลาอาหารเจ้าค่ะท่านพ่อ”

“เช่นนั้นพ่อคิดว่าลองไปดูที่โรงเตี๊ยมที่เพิ่งจะเปิดใหม่ดีหรือไม่เห็นว่าเถ้าแก่คนเก่าได้ขายโรงเตี๊ยมไปแล้ว”

“ดีเจ้าค่ะท่านพ่อ หากเป็นเถ้าแก่คนเก่าข้าคิดว่าเขาคงกดราคา พวกเราเป็นแน่”

เยี่ยหานจางไม่ได้รับรู้เลยว่าการที่ตัวเองตัดสินใจเอาแตงโมไปเสนอขายที่โรงเตี๊ยมในวันนี้ จะทำให้ตัวเองสูญเสียลูกสาวให้กับเจ้าของโรงเตี๊ยม ในวันหน้า เยี่ยหานจางช่างไม่รู้เอาเสียเลยว่าตัวเองทำหน้าที่เป็นตาเฒ่าจันทราโดยไม่ตั้งใจ

“ฉีเอ๋อร์ต่อไปบ้านเรามีเงินแล้วพี่สาวจะให้เจ้าเข้าเรียนที่สำนักศึกษานะดีหรือไม่”

“ข้าไม่อยากเรียนขอรับพี่สาว ข้าอยากช่วยพี่สาวกับท่านพ่อทำงานหาเงินเข้าบ้านขอรับ”

“เรียนรู้เอาไว้ก็ไม่เสียหายอะไร การเป็นคนมีความรู้ย่อมดีกว่า อย่างน้อย ๆ เราสามารถอ่านออกเขียนได้ และหากว่าในอนาคตบ้านเราทำการค้าขายฉีเอ๋อร์จะได้นำมาใช้ได้อย่างไรล่ะ”

“ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าจะเรียนขอรับ”

“ดีมาก ลี่เอ๋อร์เองพี่ก็จะให้เรียนเหมือนกัน ส่วนเรื่องเงินวางใจพี่สาวคนนี้ได้เลย พี่จะหาเอง”

“ขอรับพี่สาว ข้าจะเชื่อฟังพี่สาวขอรับ”

ท่านพ่อเยี่ยนั่งฟังลูกสาวและลูกชายคุยกันเพื่อวางแผนในอนาคต เขาเองก็รู้สึกละอายใจมาก ตัวเขาเองนั้นไม่เคยคิดเลยว่าพี่ชายแท้ ๆ จะทำกับเขาได้เช่นนี้

“เป็นพ่อที่ทำให้พวกเจ้าต้องลำบาก พ่อขอโทษด้วยนะลูก”

“หาใช่ความผิดของท่านพ่อไม่เจ้าค่ะ หากจะโทษก็โทษท่านลุงเถอะ หากจะมีใครผิดก็เป็นพวกเขาที่ผิดหาใช่ท่านพ่อเจ้าค่ะ”

“ขอบใจลูกมากนะซินเอ๋อร์”

“ท่านพ่อวางใจได้เลยเรื่องหาเงินปล่อยให้เป็นหน้าที่ของลูกเถอะ เจ้าค่ะ ท่านพ่อเพียงช่วยเหลือและสนับสนุนลูกก็พอ ต่อ ๆ ไปนี้ท่านพ่อ ท่านแม่ และทุกคนในบ้านต้องอยู่ดีกินดีและสุขสบายขึ้นเจ้าค่ะ ข้าสัญญา”

“ได้ ๆ พ่อจะช่วยเจ้าและสนับสนุนเจ้าทุกเรื่อง เพียงแค่เจ้าบอกพ่อมาเท่านั้น”

“ได้เจ้าค่ะท่านพ่อ ตอนนี้เราแค่ต้องทำงานหนักเท่านั้น เพื่ออนาคตวันข้างหน้าเจ้าค่ะ”

เมื่อเกวียนวิ่งมาถึงเมืองเจี้ยนอัน ท่านพ่อเยี่ยบังคับเกวียนให้เดินตรงไปที่โรงเตี๊ยมเฟิ่งฟูทันที และก็เป็นอีกครั้งที่ลู่เฟยหลงได้มองเห็นรอยยิ้มของเยว่ซินอีกครั้ง โชคดีที่ยืนอยู่ในจุดที่สามารถมองเห็นถนนด้านล่างพอดี

หากเขาไม่เดินมาหยุดยืนอยู่ตรงนี้เขาคงพลาดรอยยิ้มที่แสนจะสวยงามและอบอุ่นไปแน่ ๆ นับว่าวันนี้เป็นวันที่ดีของเขาจริง ๆ แต่เขาจะ ไม่ทำอะไรเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นหรอก ต้องใจเย็น ๆ หากเขาบุ่มบ่าม ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังเขากลัวว่ามันจะไม่เกิดผลดี ไม่ว่ายังไง นางต้องมาเป็นภรรยาของเขาเท่านั้น

“เจี้ยนเหวิน เจ้าไปดูข้างล่างหน่อยดูว่านางและท่านพ่อของนาง นำอะไรมาขายและกำชับให้หลงจู๊เหลียงอย่าได้กดราคาเป็นอันขาด”

“ขอรับคุณชาย ข้าน้อยจะรีบไปเดี๋ยวนี้”

เมื่อรับคำแล้วเจี้ยนเหวินรีบวิ่งลงมาทันทีและตรงเข้าไปหาหลงจู๊ เหลียงทันที และได้นำความที่คุณชายของตนฝากมา บอกกับหลงจู๊เหลียงทันที

“หลงจู๊เหลียง นายท่านให้ข้ามาบอกกับท่านว่า ไม่ว่าคุณหนูผู้นั้นและบิดานำอะไรมาขายที่โรงเตี๊ยมของเรา ท่านห้ามให้ราคาต่ำกับนางเด็ดขาดและให้ราคาตามคุณภาพของสินค้าแต่อย่าให้ราคาต่ำเกินไป”

“ท่านเจี้ยนเหวิน ท่านอย่าพูดวกไปวนมาได้หรือไม่ เพียงแค่บอกกับข้าว่าให้ราคาดีกว่าคนทั่วไปอีกหน่อยข้าก็เข้าใจแล้ว จะมาพูดจาวกไปวนมาทำไม”

“นั่นแหละ ๆ อย่าลืมล่ะ”

“ข้ารู้แล้ว ไปเรียนนายท่านให้สบายใจได้ เห็นข้าเป็นคนหน้าเลือดหรือยังไง ข้าไม่เคยไปกดราคารับซื้อของป่าจากชาวบ้านสักครั้ง ข้าย่อมให้ราคาเป็นธรรมอยู่แล้ว”

“ข้ารู้ว่าท่านค้าขายอย่างเป็นธรรม แต่คนนี้พิเศษกว่าคนอื่น ข้าพูดได้เพียงเท่านี้ข้าไปล่ะ”

ท่านพ่อเยี่ยบังคับเกวียนมายังด้านหลังโรงเตี๊ยมอันเป็นจุดรับซื้อ ของจากชาวบ้านเมื่อมาถึงก็พบหลงจู๊เหลียงยืนรออยู่ก่อนแล้ว ท่านพ่อเยี่ยค่อนข้างแปลกใจแต่ก็ไม่ได้สงสัยที่จะซักถามเขาเพียงต้องการขายแตงโม เพียงเท่านั้น

“คารวะหลงจู๊ขอรับ”

“ไม่ต้องมากพิธีหรอก วันนี้มีอะไรมาขายหรือ”

“วันนี้ข้าเอาแตงโมมาขายขอรับ ไม่ทราบว่าทางโรงเตี๊ยมต้องการหรือไม่ เชิญท่านดูแตงโมของเราก่อนได้ขอรับ”

“อ่อ ได้สิ แล้วนี่ลูกสาวกับลูกชายของท่านหรือ”

“ใช่ขอรับ ลูกสาวกับลูกชายของข้าเอง”

“คารวะหลงจู๊เจ้าค่ะ”

“คารวะหลงจู๊ขอรับ”

“ดี ดี เด็กดี ตามสบายเถอะ”

“นี่เจ้าค่ะแตงโมของพวกเรา ไม่ทราบว่าจะรับซื้อทั้งหมดหรือไม่”

“โอ้ ลูกใหญ่มาก ข้าขอชิมก่อนได้หรือไม่ หากว่ารสชาติดีข้าจะได้คิดราคาให้พวกเจ้าได้ถูก ต้องบอกไว้ก่อนว่าทางโรงเตี๊ยมของเรารับซื้อผลไม้และให้ราคาตามรสชาติน่ะ”

“ได้เจ้าค่ะ แตงโมลูกนี้ข้าให้ท่านชิมดูก่อนรับรองว่าท่านจะไม่ผิดหวังเจ้าค่ะ”

ทางด้านเฟยหลงที่มาแอบดูเยว่ซินนั้น เขาเห็นนางเจรจาค้าขายด้วยรอยยิ้มริมฝีปากอวบอิ่มนั้นช่างดึงดูดเขาจริง ๆ มันช่างน่าชิมริมฝีปากของนางจริง ๆ ว่าจะมีรสชาติดีหรือไม่

เจี้ยนเหวินที่ยืนมองนายเหนือหัวของตนยืนแอบมองนางในดวงใจแถมยังทำหน้าพิลึกแบบนั้นอีก ไหนจะแววตาที่มองแม่นางผู้นั้นเสียหยาดเยิ้ม ทำเอาเขาขนลุกขนชันไม่ได้ แถมตอนนี้เขายังได้ยินคุณชายพูดอะไรบางอย่างเหมือนดั่งเช่นคนละเมอ

“คุณชายอยากชิมอะไรหรือขอรับ บอกข้าได้หรือไม่ข้าจะได้ให้พ่อครัวทำมาให้”

“ข้าอยากชิมนาง อยากชิมริมฝีปากนาง”

“ห๊ะ คุณชายอยากชิมอะไรนะขอรับ”

“เจี้ยนเหวินเจ้าจะเสียงดังทำไมห๊ะ ข้าแค่อยากชิมแตงโมของนางเท่านั้น”

“เช่นนั้นหรือขอรับแต่เหตุใดเมื่อสักครู่ ข้าได้ยินอีกอย่างเล่าขอรับ”

“หุบปากของเจ้าไปเลยเจี้ยนเหวิน งานที่ข้าสั่งเสร็จหรือยัง”

“ขอรับ ๆ ข้าจะหุบปากให้สนิทขอรับ ข้าขอตัวไปทำงานก่อนขอรับ”

ทางด้านหลงจู๊ที่ได้ชิมแตงโมที่ครอบครัวเยี่ยนำมาครั้งนี้ หลงจู๊พอใจมากเขาไม่เคยได้ลิ้มลองรสชาติของแตงโมที่หวานขนาดนี้มาก่อน ลูกใหญ่ เนื้อแดงหวานหอมมากกินแล้วให้ความรู้สึกสดชื่น

“แตงโมของพวกเจ้าอร่อยมาก ข้าให้ลูกละ 2 ตำลึงเงิน เจ้าพอใจหรือไม่”

“พอใจเจ้าค่ะ”

“ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะขายแตงโมให้กับทางเราอีกหากเจ้ามีแตงโม ที่สุกแล้ว”

“เจ้าค่ะ ข้าย่อมต้องนำมาขายที่นี่อยู่แล้ว ตอนนี้เรามีแตงโมไม่มากหากในอนาคตข้าปลูกมันแล้วจะนำมาขายให้ท่านนะเจ้าคะ”

“ได้ ๆ ข้าจะรอนะ เจ้ารอสักครู่ข้าจะให้เด็ก ๆ มาช่วยกันขนแตงโมเข้าไปเก็บ นับว่าพวกเจ้ามาได้เวลาพอดีทางเหลาอาหารของเรากำลังขาดแคลนผลไม้”

“ท่านหลงจู๊รับซื้อสัตว์ป่าหรือไม่เจ้าคะ”

“รับซื้อสิหากว่ามีก็นำมาขายที่นี่ได้เลยรับรองว่าข้าให้ราคาดีแน่นอน หากมีปลาสด ๆ ที่ยังไม่ตายก็นำมาขายได้ทางเรารับซื้อเช่นกัน”

“เจ้าค่ะ หากว่าข้ามีจะนำมาขายนะเจ้าคะ”

“แตงโมของพวกเจ้าทั้งหมด 150 ลูก คิดเป็นเงิน 300 ตำลึงเงิน เจ้าจะรับเป็นตั๋วแลกเงินหรือเงินตำลึง”

“เป็นตั๋วแลกเงินใบละ100 ตำลึง 2 ใบเจ้าค่ะ ส่วนอีก 100 ตำลึงเงินข้ารับเป็นเงินตำลึงเจ้าค่ะ”

“ได้เจ้ารอสักครู่”

หลังจากที่ได้รับเงินจากหลงจู๊แล้วทั้งสามพ่อลูกก็ร่ำลาหลงจู๊และไปซื้อข้าวสารและเครื่องปรุงต่าง ๆ สำหรับเอาไปเป็นเสบียงในหน้าหนาวที่จะมาถึงในไม่ช้านี้

“เราขายแตงโมได้เงินมากกว่าเห็ดหลินจืออีกนะขอรับท่านพ่อ”

“ใช่ เห็ดหลินจือถึงแม้ว่าจะหายากอยู่บ้างแต่ทางร้านจะรับซื้อตามอายุของเห็ดแต่ถ้าเราโชคดีเจอเห็ดหลินจือที่มีอายุ 100 ปี เราจะได้เงินหลายร้อยตำลึงทองเลยล่ะ ถึงตอนนั้นเราจะสร้างบ้านหลังใหญ่ดีหรือไม่”

“ดีขอรับท่านพ่อ”

“ไปซื้อของกันเถอะ ป่านนี้ท่านแม่ของพวกเจ้ากับลี่เอ๋อร์คงจะรอแล้ว”