บทที่ 4

บทที่ 4

เซียวหานดึงร่างอ่อนปวกเปียกขึ้นจากสระบัว น้ำไหลอาบไปทั่วเรือนกายของสตรีในอ้อมแขนเขา กลีบบัวเปียกชื้นติดตามเส้นผมและอาภรณ์ที่แนบแน่นกับผิวกาย

ทันทีที่เขาก้าวขึ้นจากน้ำ เสียงหวีดร้องของสาวใช้ในจวนก็ดังระงม

“ฮูหยิน!”

“รีบเอาผ้ามาเร็วเข้า!”

“ท่านแม่ทัพ…ฮูหยิน…”

เสียงแตกตื่นดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ

เซียวหานไม่สนใจเสียงใดทั้งสิ้น สายตาของเขาจับจ้องเพียงร่างในอ้อมแขน ร่างที่ไร้การตอบสนอง

เขาค่อย ๆ วางนางลงบนพื้นหินเย็นเฉียบข้างสระอย่างระมัดระวัง มือหนาเปียกน้ำยังคงประคองศีรษะนางไว้ไม่ให้กระแทกพื้น

หยดน้ำไหลลงจากปลายผมของเขา หยดลงบนแก้มซีดของนาง ตลอดเวลาที่เขาพานางขึ้นมาจากน้ำ เขาสัมผัสได้ชัดเจน

นาง…ไร้ลมหายใจ

ไม่มีแม้แต่แรงกระเพื่อมของอก

ไม่มีแม้แต่สัญญาณของชีวิต

หัวใจของบุรุษผู้ผ่านสนามรบนับครั้งไม่ถ้วน…สั่นไหวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว สายตาคมกริบที่เคยเย็นชาราวเหล็กกล้า

บัดนี้กลับไหววูบเล็กน้อย เขามองใบหน้ากลมขาวของนาง ใบหน้าที่เคยมีชีวิตชีวา แม้จะชอบทำให้เขาหงุดหงิดอยู่เสมอ

แต่ยามนี้…กลับนิ่งสนิท ไร้สีเลือด อีกไม่กี่วัน…นางก็จะคลอดบุตรแล้ว แต่กลับต้อง…

มือแกร่งเอื้อมไปวางบนหน้าท้องของนางโดยไม่รู้ตัว ท้องที่นูนขึ้นชัดเจน ชีวิตอีกหนึ่งชีวิต…กำลังอยู่ในนั้น แม้เขาจะไม่เคยตั้งใจให้เกิดบุตรคนนี้ แม้การแต่งงานครั้งนี้จะเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

แต่ไม่ว่าอย่างไร เด็กในครรภ์นั้น ก็คือสายเลือดของเขา นิ้วมือของเขาสัมผัสเบา ๆ แล้วบางสิ่งบางอย่างก็เกิดขึ้น การเคลื่อนไหวแผ่วเบา เล็กน้อยจนแทบไม่รู้สึก

แต่สำหรับเขา…มันชัดเจน เขาชะงัก หรือว่า…

“เด็ก…ยังมีชีวิต” น้ำเสียงของเขาแผ่วต่ำ จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นทันที “ลี่ซู!”

รองแม่ทัพลี่ซูรีบก้าวเข้ามา

“ไปตามหมอเดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงของเซียวหานเปลี่ยนเป็นเฉียบขาด “หากมารดาตายแล้ว…ผ่าท้องเอาเด็กออกมา อาจยังมีชีวิตรอด!”

คำสั่งนั้นทำให้ผู้คนรอบข้างหน้าซีด แต่ไม่มีใครกล้าขัด ลี่ซูรีบรับคำแล้วหมุนตัวจะวิ่งออกไป

ทันใดนั้น…

“แค่ก! แค่ก! แค่ก!”

เสียงไออย่างรุนแรงดังขึ้น ทุกคนชะงักงัน สายตาทั้งหมดหันกลับมามองที่ร่างของสตรีบนพื้นพร้อมกัน

อู่เหมยหลิน…ไอสำลักน้ำอย่างหนัก ร่างกายที่เคยนิ่งสนิทกลับกระตุกขึ้นเล็กน้อย น้ำที่กลืนเข้าไปถูกสำรอกออกมาจากปาก

“ฮูหยิน!” อี้เจียงและม่านม่าน สาวใช้คนสนิทของนาง รีบถลาเข้ามาประคองร่างของนายหญิง

“ช้า ๆ เจ้าค่ะฮูหยิน หายใจลึก ๆ”

ทั้งสองช่วยพยุงให้นางตะแคง เพื่อให้สำรอกน้ำออกมาได้สะดวก

วนิดาไอจนตัวงอลำคอแสบเหมือนไฟเผาปอดเจ็บราวกับถูกบีบอัด เธอกอบโกยอากาศเข้าปอดอย่างหิวกระหาย เหมือนคนที่กำลังจะขาดใจตาย ภาพตรงหน้าพร่าเลือน เสียงรอบข้างสับสนปะปนกันไปหมด

แต่มีคำหนึ่ง…ที่ดังชัดเจนในหัว ผ่าท้อง ผ่าท้อง? ใครจะผ่าท้องใคร?! เธอฝืนลืมตาขึ้น แม้จะยังเวียนศีรษะ

“ผ่าท้องใคร…” เสียงแหบแห้งเอ่ยออกมา ทุกคนเงียบลง เซียวหานมองนางนิ่ง ความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นในแววตา

โล่งใจ?

หรือไม่พอใจ?

แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจ

“ผ่าท้องเจ้าอย่างไรล่ะ” น้ำเสียงของเขากลับมาเย็นชาอีกครั้ง “หากเจ้าคิดจะตาย ก็ไปตายคนเดียว” คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงกลางใจ “อย่าคิดจะพาลูกข้าไปตายด้วย”

วนิดานิ่งไป สมองยังมึนงง ไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้า ไม่เข้าใจผู้คน ไม่เข้าใจคำพูด แต่คำว่า “ลูก” ทำให้เธอชะงัก เธอค่อย ๆ ก้มลงมองร่างตัวเอง แล้วก็ต้องเบิกตากว้าง

หน้าท้องของนาง…ไม่ใช่หน้าท้องแบนราบอย่างที่ควรจะเป็น แต่มัน นูนขึ้นอย่างชัดเจน ใหญ่ราวกับแตงโมลูกโต

“…” เธอนิ่งงัน มือสั่นเล็กน้อยขณะเอื้อมไปแตะ สัมผัสนั้น…ชัดเจน มันไม่ใช่ภาพลวงตา

มันคือ…ท้อง ท้องที่ใกล้จะคลอด

“นี่มัน…” เสียงของเธอสั่น ความทรงจำในหัวค่อย ๆ ไหลย้อนกลับมา

เรือยอร์ช

ทะเล

แรงผลักจากด้านหลัง

ร่างที่ร่วงลงสู่ผืนน้ำ

ความเย็น

ความมืด

การขาดอากาศหายใจ

แล้วหลังจากนั้น…ก็ไม่มีอะไรอีกเธอควรจะตายแล้ว…ตายไปแล้วต่างหาก แล้วทำไม…ถึงมาอยู่ที่นี่ ในร่างของสตรีที่กำลังตั้งครรภ์ใกล้คลอด

“…” วนิดายกมือขึ้นมอง มือที่ขาวเรียว แต่ไม่ใช่มือของเธอ ผิวเนียนละเอียด ต่างจากเดิมเล็กน้อย แม้จะคล้าย…แต่ไม่ใช่ หัวใจเต้นแรงขึ้น

“นี่มันเรื่องอะไรกัน…” เธอพึมพำกับตัวเองรอบข้างเต็มไปด้วยผู้คนในชุดโบราณ เรือนจวนสระบัว ทุกอย่างไม่ใช่โลกที่เธอรู้จัก

“ฮูหยิน…” ม่านม่านเอ่ยเสียงสั่น “ท่านตกสระบัว เกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้วเจ้าค่ะ”

อี้เจียงพยักหน้ารับ “ดีที่ท่านแม่ทัพลงไปช่วยทัน…”

วนิดาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ สายตาปะทะกับบุรุษร่างสูงที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เสื้อผ้าเปียกชื้นแนบกายใบหน้าคมคาย เย็นชา สายตาคมกริบจับจ้องมาที่เธอ

“คิน…นี่มันเรื่องอะไรกัน”

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเธอยังไม่ทันตั้งตัวร่างกายก็พลันรู้สึกหนักอึ้ง ความเหนื่อยล้าจากการจมน้ำถาโถมเข้ามา เปลือกตาหนักอึ้ง

“ฮูหยิน…ฮูหยิน!”

เสียงเรียกดังห่างออกไปภาพตรงหน้าค่อย ๆ มืดลงอีกครั้ง