ฮูหยินตัวร้ายของแม่ทัพไร้ใจ

บทนำ

“ลูกไม้ปล่อยเพื่อจับของเจ้า…ใช้กับข้าไม่ได้ผลหรอก อู่เหมยหลิน”

น้ำเสียงของแม่ทัพหนุ่มเรียบเย็น ทว่าซ่อนความหงุดหงิดเอาไว้ลึก ๆ ดวงตาคมกริบจับจ้องนางไม่วาง ราวกับพยายามมองทะลุเข้าไปถึงความคิดภายใน

อู่เหมยหลินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า ชายแขนเสื้อแพรบางไหวตามแรงลมแผ่วเบา นางมิได้ถอยหนี กลับยกยิ้มมุมปากอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ท่านแม่ทัพ…หลงตัวเองเกินไปก็ไม่ดีนะเจ้าคะ” นางเอ่ยเสียงนุ่ม พลางเอียงศีรษะเล็กน้อย ท่าทีคล้ายหยอกเย้า หากแต่แววตากลับเย็นชา

คำตอบของนางทำให้เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย

“หลงตัวเองหรือ?” เขาแค่นหัวเราะในลำคอ “มิใช่เจ้าหรอกหรือ…ที่เคยขู่จะฆ่าตัวตาย หากมิได้แต่งให้ข้า” คำพูดนั้นหนักแน่น ราวกับหินที่ถูกโยนลงกลางน้ำ ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้ว ยิ่งแน่นขึงขึ้นไปอีก

“ถึงขั้นทำให้ฮ่องเต้ต้องมีพระราชโองการ บีบบังคับให้ข้ารับเจ้ามาเป็นฮูหยินเอกในจวน” เขากล่าวต่อ น้ำเสียงต่ำลึกชัดถ้อยชัดคำ ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ

อู่เหมยหลินนิ่งไปเพียงชั่วลมหายใจ นั่นมันเป็นเรื่องที่เจ้าของร่างเดิมก่อเอาไว้ แต่นางที่มาสิงร่างดันต้องมารับเคราะห์ แต่เพียงครู่เดียว นางก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง ราวกับเรื่องนั้นมิได้มีน้ำหนักใดในใจ

“แหม่…” นางลากเสียงยาวอย่างไม่ใส่ใจ “เป็นบุรุษแท้ ๆ เหตุใดยังย้ำคิดย้ำทำกับเรื่องในอดีตที่ผ่านไปแล้วกันเล่าเจ้าคะ” นางก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน “ในเมื่อตอนแต่ง…ท่านมิเต็มใจ” นางเอ่ยช้า ๆ ดวงตาจ้องเขาไม่หลบ “ข้าก็เพียงหวังว่า…ตอนหย่า ท่านแม่ทัพจะเต็มใจบ้าง”

คำว่า “หย่า” ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากนางนั้น แผ่วเบาเสียจนแทบกลืนหายไปกับอากาศ แต่กลับหนักหน่วงพอจะทำให้สีหน้าของบุรุษตรงหน้าเปลี่ยนไป

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหัวเราะออกมาเบา ๆ ทว่าไร้ความขบขัน

“หย่า…หรือ?”

เสียงนั้นต่ำและเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว จนร่างสูงใหญ่บดบังแสงด้านหลังของนาง

“คราวอยากแต่ง…เจ้าก็บีบน้ำตา ออดอ้อนจนฟ้าดินแทบสั่น” เขาพูดช้า ๆ ทุกคำเหมือนคมมีด “ครั้นพออยากหย่า กลับเอ่ยออกมาได้ง่ายดายเพียงนี้”

อู่เหมยหลินเม้มริมฝีปากแน่นเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ถอย นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างท้าทาย ภายใต้ท่าทีสงบนิ่งนั้น ไม่มีใครล่วงรู้ได้ว่าในใจของนางกำลังวุ่นวายเพียงใด

หากมิหย่า…นางไม่มีทางหนีออกจากจวนแม่ทัพแห่งนี้ได้

และหากนางหนีไปโดยไม่มีใบหย่า

บิดาของเจ้าของร่างนี้ราชครูอู่ย่อมไม่มีวันปล่อยนางไว้ เขาจะต้องตามจับตัวนางกลับมา และส่งนางคืนสู่จวนนี้อีกครั้ง เพื่อรักษาหน้าและผลประโยชน์ของตระกูล

ชีวิตของนาง…ไม่เคยเป็นของนางเองเลยแม้แต่น้อย

“ชีวิตของบุตรสาวเพียงคนเดียวของราชครูอู่…” แม่ทัพหนุ่มเอ่ยต่อ น้ำเสียงเย็นชา “ช่างสุขสบายเสียจริง”

คำพูดนั้นเหมือนจะเย้ยหยัน แต่กลับแฝงบางสิ่งบางอย่างที่ลึกกว่านั้น อู่เหมยหลินหัวเราะเบา ๆ

“สุขสบายหรือไม่…ท่านแม่ทัพคิดเช่นนั้นจริงหรือเจ้าคะ”

เขาไม่ตอบ เพียงจ้องมองนางแน่นิ่ง สายตานั้นราวกับต้องการจะกดทับนางให้จมลงไป

“ในเมื่อข้าจำต้องแต่งบุตรสาวของศัตรูเข้าจวนมาแล้ว…” เขาเอ่ยขึ้นอีกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงเข้มขึ้นอย่างชัดเจน “เหตุใดข้าต้องหย่า” คำถามนั้นมิได้ต้องการคำตอบ เพราะเขาพูดต่อในทันที “เพื่อให้บิดาของเจ้า…นำเจ้าไปใส่ตะกร้าล้างน้ำ”

ถ้อยคำหยาบคายนั้นทำให้คิ้วของอู่เหมยหลินขมวดเล็กน้อย

“แล้วส่งเจ้าไปแต่งกับตระกูลอื่น…เพื่อแลกผลประโยชน์อีกครั้ง?”

เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย จนใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับนาง ลมหายใจอุ่นร้อนกระทบผิวแก้มบาง

“เจ้าคิดว่าข้าจะยอมให้เป็นเช่นนั้นหรือ”

อู่เหมยหลินนิ่งงันไป คราวนี้นางไม่อาจตอบได้ทันที เพราะในแววตาของเขา…มีบางอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน

มันไม่ใช่เพียงความเย็นชา ไม่ใช่เพียงความโกรธ แต่เป็นความแน่วแน่…และบางสิ่งที่คล้ายความไม่ยอมปล่อย

เขายกมือขึ้นช้า ๆ ปลายนิ้วแตะที่คางของนาง ก่อนจะเชยขึ้นเล็กน้อย บังคับให้นางสบตาเขาโดยไม่อาจหลบเลี่ยง

“เรื่องหย่า…” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ กดลึกลงมาในโสตประสาท

“เจ้าฝันไปได้เลย อู่เหมยหลิน”