ตอนที่ 3: หยกจักรพรรดิเบิกทาง

ท้องฟ้าเบื้องนอกเปลี่ยนจากสีส้มอมแดงเป็นสีรัตติกาล คฤหาสน์ตระกูลเสิ่นที่เคยเงียบสงบกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งด้วยเสียงซุบซิบนินทาของบรรดาสาวใช้ พวกเธอจับกลุ่มคุยกันเรื่องที่คุณหนูรองถูกหามส่งโรงพยาบาลและข่าวฉาวที่อาจจะขึ้นหน้าหนึ่งในวันพรุ่งนี้ แต่ไม่มีใครกล้าเดินเฉียดเข้ามาใกล้ปีกตึกฝั่งตะวันตกอันเป็นห้องพักของคุณหนูใหญ่เลยแม้แต่คนเดียว

เสิ่นอวิ๋นซียืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ เธอจัดการรวบผมที่ยาวสยายเกล้าขึ้นเป็นมวยต่ำอย่างเรียบง่าย เผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าเกลี้ยงเกลาที่ปราศจากเครื่องสำอาง แต่กลับดูโดดเด่นด้วยดวงตาหงส์ที่เยือกเย็นและลึกล้ำ เธอเลือกหยิบชุดเดรสสีดำเรียบๆ ที่ดูไม่สะดุดตามาสวมทับด้วยเสื้อโค้ตตัวยาวสีเข้ม แว่นกันแดดสีดำสนิทถูกนำมาสวมทับเพื่อปกปิดใบหน้า

ร่างกายนี้อาจจะยังดูอ่อนแอและผอมบางไปสักหน่อย แต่ท่วงท่าการเดินและการจัดระเบียบร่างกายนั้นสง่างามไร้ที่ติ ทุกย่างก้าวแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของผู้สูงศักดิ์ที่เคยอยู่เหนือคนนับหมื่น

หญิงสาวเดินออกจากบ้านไปอย่างเงียบเชียบ ไม่มีใครสังเกตเห็นการหายตัวไปของเธอ เพราะหัวหน้าครอบครัวและมารดาล้วนวุ่นวายอยู่ที่โรงพยาบาล อวิ๋นซีเรียกแท็กซี่จากหน้าหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปยังพิกัดที่ค้นหาเจอในเว็บบอร์ดตลาดมืด

จุดหมายปลายทางไม่ใช่ตรอกซอกซอยสกปรกอย่างที่หลายคนจินตนาการ แต่กลับเป็นไพรเวตคลับสุดหรูใจกลางย่านธุรกิจที่ชื่อว่า ‘จิ่วหลง’

รถแท็กซี่จอดเทียบหน้าทางเข้าที่ประดับด้วยไฟนีออนสีทองอร่าม ด้านหน้ามีพนักงานรักษาความปลอดภัยรูปร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำยืนคุมเข้มอยู่หลายคน การจะเข้าสถานที่แห่งนี้ได้ต้องมีบัตรสมาชิกวีไอพีที่สงวนไว้สำหรับมหาเศรษฐีหรือผู้มีอิทธิพลเท่านั้น

อวิ๋นซีก้าวลงจากรถ ปรับขยับแว่นตากันแดดเล็กน้อยแล้วเดินตรงไปยังทางเข้าอย่างมั่นใจ

“ขออภัยครับคุณผู้หญิง คืนนี้คลับของเราเปิดรับเฉพาะสมาชิกที่มีบัตรเชิญเท่านั้น” การ์ดร่างยักษ์คนหนึ่งก้าวออกมาขวางทาง น้ำเสียงแข็งกร้าวและสายตาที่มองประเมินเสื้อผ้าเรียบๆ ของเธอเต็มไปด้วยความดูแคลน

อวิ๋นซีไม่แม้แต่จะถอยหลัง เธอเพียงแค่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ต หยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวที่ห่อของบางอย่างเอาไว้ออกมา แง้มเปิดเพียงมุมเล็กๆ ให้ชายตรงหน้าได้เห็นประกายสีแดงสดที่ล้อกับแสงไฟนีออน

การ์ดร่างยักษ์ชะงักไปทันที แม้เขาจะไม่ใช่นักประเมินของเก่า แต่ประกายแสงของทับทิมเม็ดโตที่สลักอยู่ในเนื้อทองคำบริสุทธิ์นั้นบ่งบอกถึงมูลค่าที่ประเมินไม่ได้

“ฉันมาขอพบผู้จัดการโรงประมูลของพวกนาย” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงด้วยแรงกดดันที่ทำให้คนฟังรู้สึกหายใจติดขัด “ถ้าของชิ้นนี้หลุดมือไปเพราะความโง่เขลาของนายเจ้านายของนายคงไม่เอาไว้แน่”

ชายชุดดำลอบกลืนน้ำลาย เขารีบกดหูฟังเพื่อสื่อสารกับคนด้านในทันที ท่าทีแข็งกร้าวเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความนอบน้อมอย่างเห็นได้ชัด “เชิญคุณผู้หญิงด้านในเลยครับ ผู้จัดการรออยู่ที่ห้องรับรองพิเศษ”

อวิ๋นซีเดินตามการ์ดเข้าไปด้านใน ผ่านโถงทางเดินที่ตกแต่งอย่างหรูหราสไตล์ยุโรปผสมผสานกับศิลปะจีนร่วมสมัย แสงไฟสลัวและการจัดวางพื้นที่ให้ความรู้สึกเป็นส่วนตัวสูงสุด เธอถูกพามายังห้องรับรองที่กรุด้วยผนังเก็บเสียง ภายในห้องมีชายชราสวมแว่นตากรอบทองนั่งรออยู่ที่โต๊ะไม้ตัวใหญ่ บนโต๊ะมีอุปกรณ์ประเมินอัญมณีครบครัน

“เชิญนั่งครับคุณผู้หญิง ผมคือปรมาจารย์หลิน ผู้ประเมินหลักของที่นี่” ชายชราผายมือเชิญ สายตาคมกริบมองลอดแว่นเพื่อประเมินหญิงสาวตรงหน้า “ได้ยินว่าคุณมีของดีมาเสนอ”

อวิ๋นซีนั่งลงด้วยท่วงท่าสง่างาม เธอไม่พูดพร่ำทำเพลง วางห่อผ้าเช็ดหน้าลงบนโต๊ะแล้วคลี่ออกช้าๆ

ปิ่นปักผมทองคำโบราณฝังทับทิมเม็ดงามและไข่มุกราตรีปรากฏแก่สายตา ทันทีที่แสงไฟตกกระทบ ไข่มุกราตรีก็ทอแสงเรืองรองออกมาจางๆ ตัดกับสีแดงสดของทับทิมและสีทองสุกปลั่งของตัวปิ่น

ปรมาจารย์หลินเบิกตากว้าง เขารีบสวมถุงมือผ้าสีขาว หยิบแว่นขยายขึ้นมาส่องดูรายละเอียดด้วยมือที่สั่นเทา ลมหายใจของชายชราสะดุดไปชั่วขณะเมื่อเห็นเทคนิคการดึงเส้นทองคำที่ละเอียดอ่อนระดับนี้

“นี่มันเทคนิคการชุบทองและฝังอัญมณีของช่างหลวงในราชวงศ์ก่อนชัดๆ” ปรมาจารย์หลินพึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “ลวดลายหงส์คาบโบตั๋นแบบนี้ เป็นของประทานสำหรับสตรีชั้นสูงระดับฮองเฮาเท่านั้น คุณผู้หญิง คุณไปได้ของล้ำค่าระดับพิพิธภัณฑ์แห่งชาติแบบนี้มาจากไหนครับ”

“นั่นไม่ใช่เรื่องที่พวกนายต้องรู้” อวิ๋นซีตอบกลับเสียงเย็นชา มือบางยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นจิบ “ตลาดมืดมีกฎห้ามถามถึงที่มาของสินค้าไม่ใช่หรือ ฉันมาที่นี่เพื่อขาย หากพวกนายไม่มีปัญญาซื้อ ฉันจะได้ไปที่อื่น”

“ใครบอกว่าจิ่วหลงไม่มีปัญญาซื้อกันล่ะครับ”

เสียงทุ้มต่ำและกลั้วหัวเราะดังขึ้นจากประตูที่เปิดออก ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีแดงเบอร์กันดีก้าวเข้ามาในห้อง ใบหน้าหล่อเหลาแฝงความเจ้าเล่ห์ประดับด้วยรอยยิ้มมุมปาก เขาคือ ‘ฉีเยวี่ยน’ เจ้าของคลับแห่งนี้และเป็นผู้กุมอำนาจตลาดมืดครึ่งหนึ่งในเมืองหลวง

ปรมาจารย์หลินรีบลุกขึ้นค้อมศีรษะให้ทันที “เถ้าแก่ฉี ของชิ้นนี้เป็นของแท้แน่นอนครับ มูลค่ามหาศาลมาก”

ฉีเยวี่ยนโบกมือไล่ชายชราให้ออกจากห้องไป ก่อนจะเดินมาทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับอวิ๋นซี เขามองปิ่นทองคำบนโต๊ะด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาพิจารณาหญิงสาวที่สวมแว่นกันแดดปิดบังใบหน้า

บรรยากาศรอบตัวผู้หญิงคนนี้แปลกมาก เธอไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวหรือประหม่าเหมือนคนที่ขโมยของมาขาย แต่กลับนั่งจิบชาด้วยท่าทีผ่อนคลายราวกับกำลังนั่งอยู่ในสวนหลังบ้านของตัวเอง ออร่าความกดดันที่แผ่ออกมาทำให้ฉีเยวี่ยนรู้สึกเหมือนตนเองเป็นเพียงขุนนางชั้นผู้น้อยที่กำลังเข้าเฝ้าผู้ปกครอง

“ของดีขนาดนี้ หากนำไปประมูลในตลาดสว่าง คงได้ราคาไม่ต่ำกว่าสามร้อยล้านหยวน” ฉีเยวี่ยนพูดพลางเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ “แต่ปัญหาคือ มันไม่มีใบรับรองการครอบครอง หากผมรับซื้อไว้ ความเสี่ยงในการถูกตำรวจและกรมศิลปากรตามกลิ่นมาย่อมสูงมาก ผมคงให้คุณได้เต็มที่แค่แปดสิบล้านเท่านั้น”

การกดราคาอย่างโหดเหี้ยมคือเรื่องปกติของตลาดมืด แต่อวิ๋นซีกลับหัวเราะในลำคอเบาๆ

“เถ้าแก่ฉี คุณประเมินของชิ้นนี้ต่ำเกินไป หรือประเมินสติปัญญาของฉันต่ำเกินไปกันแน่” อวิ๋นซีวางถ้วยชาลง เสียงกระเบื้องกระทบกันดังกังวาน “ไข่มุกราตรีบนปิ่นเล่มนี้ ไม่ใช่ไข่มุกธรรมดา แต่เป็นไข่มุกสายเลือดจากทะเลหนานไห่ หากนำไปวางในห้องมืด มันจะส่องสว่างจนอ่านหนังสือได้ชัดเจน ส่วนทับทิมนั่นคือทับทิมเลือดนกพิราบที่ไร้ตำหนิที่สุดในรอบร้อยปี แค่อัญมณีสองชิ้นนี้ มูลค่าก็เกินห้าร้อยล้านแล้ว คุณจะเอาแปดสิบล้านมาฟาดหัวฉัน คิดว่าฉันเป็นเด็กอมมือหรือไง”

ฉีเยวี่ยนชะงักไป รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ค่อยๆ จางหายไปแทนที่ด้วยความประหลาดใจ ผู้หญิงคนนี้รู้ลึกซึ้งถึงขั้นมองออกว่าเป็นไข่มุกสายเลือดจากหนานไห่ ซึ่งแม้แต่ปรมาจารย์หลินเมื่อครู่ยังมองไม่ออกด้วยซ้ำ

“คุณเป็นใครกันแน่” ฉีเยวี่ยนถามเสียงจริงจังขึ้น

“ฉันคือคนที่กำลังจะทำกำไรให้คุณมหาศาล” อวิ๋นซีถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นดวงตาหงส์ที่ทรงอำนาจ “ฉันต้องการเงินสดเข้าบัญชีภายในคืนนี้สามร้อยล้านหยวน ส่วนคุณจะเอาไปขายต่อพันล้านหรือเอาไปทำกำไรยังไงก็เรื่องของคุณ แต่มีข้อแม้แหล่งที่มาของเงินต้องขาวสะอาด ตรวจสอบไม่ได้ว่ามาจากตลาดมืด คุณทำได้ไหม”

ข้อเสนอนี้ท้าทายความสามารถของฉีเยวี่ยนเป็นอย่างมาก การฟอกเงินจำนวนมหาศาลให้ขาวสะอาดในคืนเดียวนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แต่กำไรที่เห็นอยู่ตรงหน้าก็หอมหวานเกินกว่าจะปฏิเสธ

ฉีเยวี่ยนลูบคางตัวเองอย่างครุ่นคิด ก่อนที่ดวงตาของเขาจะทอประกายบางอย่าง “ผมรับข้อเสนอนี้ แต่การจะหาคนที่กล้าจ่ายเงินสดหลายร้อยล้านในคืนเดียวโดยไม่ถามที่มาที่ไป และสามารถเปลี่ยนเงินนั้นให้กลายเป็นเงินทุนที่ถูกกฎหมายได้ ในเมืองหลวงนี้มีอยู่แค่คนเดียวเท่านั้น”

“ใคร”

“คุณโชคดีมากที่คุณผู้หญิง คืนนี้ ‘เขา’ บังเอิญมานั่งดื่มที่คลับของผมพอดี” ฉีเยวี่ยนลุกขึ้นยืน หยิบกล่องผ้าไหมมาบรรจุปิ่นทองคำอย่างระมัดระวัง “เขาเป็นลูกค้าระดับซูเปอร์วีไอพี เป็นนักสะสมของโบราณตัวยง และที่สำคัญเขาคือผู้กุมเศรษฐกิจกว่าครึ่งประเทศเอาไว้ในมือ หากคุณทำให้เขาพอใจและยอมจ่ายเงินซื้อปิ่นเล่มนี้ได้ เรื่องเงินสดสามร้อยล้านแถมฟอกให้ขาวสะอาด ก็เป็นแค่เรื่องพลิกฝ่ามือ”

อวิ๋นซีลุกขึ้นยืน จัดเสื้อโค้ตให้เข้าที่ “นำทางไป”

เธอไม่สนใจหรอกว่าคนผู้นั้นจะยิ่งใหญ่คับฟ้ามาจากไหน ในอดีตชาติเธอรับมือกับขุนนางเฒ่าเจ้าเล่ห์มานักต่อนัก แค่นักธุรกิจยุคปัจจุบันคนหนึ่ง เธอมั่นใจว่าสามารถเจรจาต่อรองดึงผลประโยชน์มาอยู่ในมือได้อย่างแน่นอน

ฉีเยวี่ยนเดินนำอวิ๋นซีออกจากห้องรับรอง มุ่งหน้าไปยังโซนชั้นบนสุดของคลับที่ถูกปิดตายไว้สำหรับแขกคนสำคัญเพียงคนเดียว ตลอดโถงทางเดินปูด้วยพรมสีแดงหนานุ่ม บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงฝีเท้า

ยิ่งเดินลึกเข้าไป อวิ๋นซีก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงแรงกดดันบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมารอบบริเวณ มันเป็นกลิ่นอายของอำนาจที่คุ้นเคย กลิ่นอายของคนที่คุ้นชินกับการออกคำสั่งและเหยียบย่ำผู้อื่นให้อยู่ใต้ฝ่าเท้า

ที่หน้าประตูไม้แกะสลักบานใหญ่ มีชายหนุ่มในชุดสูทสีเทายืนคุมอยู่ เขาคือ ‘เฉินเฟิง’ เลขาคนสนิทผู้เปรียบเสมือนเงาตามตัวของผู้เป็นนาย ทันทีที่เฉินเฟิงเห็นฉีเยวี่ยนพาคนแปลกหน้าขึ้นมา คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันทันที

“เถ้าแก่ฉี ท่านประธานสั่งไว้ว่าไม่ต้องการพบใครคืนนี้” เฉินเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ ขวางหน้าประตูไว้

“พี่เฉินเฟิง ช่วยเข้าไปรายงานท่านประธานลู่ทีเถอะ ว่าผมมีของสะสมระดับตำนานที่รับรองว่าท่านประธานจะต้องถูกใจมานำเสนอ แถมเจ้าของยังมายืนยันด้วยตัวเองถึงที่นี่” ฉีเยวี่ยนพูดยิ้มๆ ไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวเลขาตรงหน้า

เฉินเฟิงปลายตามองอวิ๋นซีเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจและเคาะประตูไม้เบาๆ สามครั้ง เขารอจนกระทั่งมีเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจตอบรับมาจากด้านใน จึงผลักประตูให้เปิดออก

“เชิญครับ แต่ท่านประธานมีเวลาให้แค่ห้านาทีเท่านั้น”

อวิ๋นซีก้าวเท้าตามฉีเยวี่ยนเข้าไปในห้อง แต่เพียงแค่ก้าวแรกที่เหยียบย่ำลงบนพรม ลมหายใจของเธอก็สะดุดกึก ร่างกายที่เคยยืนหยัดอย่างมั่นคงกลับแข็งทื่อราวกับถูกสาป

ภายในห้องรับรองที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สวมเสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุมคอเผยให้เห็นแผงอกแกร่งกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ มือหนาถือแก้วคริสตัลบรรจุวิสกี้สีอำพัน แสงไฟสลัวตกกระทบลงบนใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติราวกับเทพเจ้าสลัก

คิ้วเข้มดุจกระบี่ จมูกโด่งเป็นสัน และดวงตาคมกริบสีนิลที่เต็มไปด้วยความเย็นชาและไร้ความปรานี

เมื่อได้ยินเสียงคนเดินเข้ามา ชายหนุ่มจึงค่อยๆ ละสายตาจากแก้ววิสกี้ขึ้นมามองผู้มาเยือน ดวงตาคมกริบของเขาประสานเข้ากับดวงตาหงส์ของอวิ๋นซีที่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

เพล้ง!

แก้วชาในความทรงจำของอวิ๋นซีราวกับตกแตกกระจายเกลื่อนพื้น ใบหน้านี้ โครงหน้านี้ และสายตาที่มองคนอื่นราวกับเป็นเพียงมดปลวกแบบนี้

แม้ยุคสมัยจะเปลี่ยนไป เสื้อผ้าทรงผมจะผิดแผกไปจากเดิม แต่เธอไม่มีทางลืมใบหน้าของผู้ชายคนนี้ได้ลง ใบหน้าของอดีตสวามี ฮ่องเต้ผู้ทรยศความรักและความภักดีของเธอจนหมดสิ้น

มือของอวิ๋นซีที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อโค้ตกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ความเคียดแค้น ความเจ็บปวด และความหนาวเหน็บจากตำหนักคุนหนิงในวาระสุดท้ายของชีวิตพุ่งทะลักขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ

“เถ้าแก่ฉี หวังว่าของที่คุณพามาเสนอ จะมีค่าพอไม่ให้ผมต้องสั่งปิดคลับของคุณคืนนี้นะ” ลู่จิ้งถิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่กลับทำให้บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนหนาวเหน็บ

เขาไม่ได้ปรายตามองของในมือฉีเยวี่ยนเลยแม้แต่น้อย แต่สายตาคมกริบของเขากลับจับจ้องไปที่ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีดำตรงหน้า

แปลกประหลาดนัก ปกติแล้วเขาเป็นโรคเกลียดความสกปรกและรังเกียจการเข้าใกล้สตรีทุกคน หากมีผู้หญิงคนไหนเดินเข้ามาในรัศมีสามเมตร เขาจะรู้สึกสะอิดสะเอียนจนแทบอาเจียน แต่กับผู้หญิงคนนี้ นอกจากเขาจะไม่รู้สึกรังเกียจแล้ว กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกเหมยที่ลอยมาจากตัวเธอ กลับทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเขากระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

สายตาของทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศ คนหนึ่งเต็มไปด้วยความเย็นชาและชิงชังที่ฝังรากลึก ส่วนอีกคนหนึ่งเต็มไปด้วยความสับสนและแรงดึงดูดที่อธิบายไม่ได้

การเจรจาธุรกิจที่เดิมพันด้วยเงินมหาศาลและกระดานแค้นข้ามภพข้ามชาติได้เปิดฉากขึ้นแล้ว