ตอนที่ 4 หัดเป็นแมว

หลังจากแมวน้อยอาบน้ำอุ่นและเช็ดตัวเสร็จแล้ว ที่ผิวและขนก็มีกลิ่นหอมสมุนไพรอ่อนๆ สบายตัวยิ่งนัก

“พร้อมหม่ำแล้วค่ะ” “เหมียวๆๆ” ด้วยสัญชาตญาณความตะกละเลยเดินไปถูไถขาของฮ่องเต้

“เจ้ามาอ้อนอะไรเจิ้น หิวแล้วหรือ บนโต๊ะนั่นไงไปดูสิ”

ไม่หิวได้อย่างไร วันนี้ทั้งวันเธอแทบไม่ได้มีอาหารตกถึงท้อง

‘ไหนดูซิ แมวในวังมีเมนูอะไรกินบ้างนะ’ แมวน้อยแหงนหน้ามอง ถอยหลังตั้งหลักแล้วกระโดดขึ้นเก้าอี้ก่อนกระโดดไปยังโต๊ะเสวย

‘ไก่ต้มกลิ่นหอมเรียกน้ำย่อยน่าอร่อย แต่ว่าฉันอยากกินปลาน่ะสิ’

“เหมียวๆๆ” เถียนจิ้งหลานที่อยู่ในร่างเสี่ยวหู่ กล้าเรื่องมากเอะอะโวยวาย ใช้อภิสิทธิ์แมวรักของฝ่าบาท ร้องบอกพร้อมกับเอาขาหน้าเขี่ยชามอาหารออกไปไกลตัว

ฮ่องเต้ที่ทรงอ่านหนังสืออยู่ถึงกับปิดหนังสือแล้วหันมาสนใจแมวน้อย

“อะไรของเจ้าอีก ไม่อยากกินไก่หรือไง วันนี้เลือกมากเชียว”

แมวน้อยเสี่ยวหู่กระโดดหมายจะไปคลอเคลียออดอ้อนฮ่องเต้ แต่ด้วยความเป็นแมวใหม่หัดกระโดด

‘โครม’ ตกโต๊ะ

ไม่มีการพลิกตัวกลับใดๆทั้งสิ้น เอาที่ไหนมาเหมือนแมวเวลาตกจากที่สูง เหมือนจิ้งจกตกจากเพดานมากกว่า

นัยน์ตาหงส์เห็นดังนั้นก็ตกใจรีบถลาเข้าไปอุ้มด้วยความห่วงใย ถึงอย่างไรก็แมวรัก แต่ก็ยังสามารถพูดประชดแมวได้

“เกิดเป็นแมวมาก็ไม่ใช่วันสองวัน ทำไมวันนี้ไม่เหมือนแมวแล้วล่ะ ขนาดหมูตกโต๊ะยังดูดีกว่า”

เถียนจิ้งหลานได้ยิน อารมณ์ทั้งเขินอายและขุ่นมัว

‘ท่านก็พูดเกินไป สวยแบบฉันเหมือนหมูตรงไหน’ “เหมียวๆ”

“ขันทีอันไปบอกให้ห้องครัวหลวงทำปลานึ่งสำหรับเสี่ยวหู่ด้วย ตกจากโต๊ะแบบนี้คงเคี้ยวอะไรไม่ไหว”

‘โอ้ว ช่างน่าปลาบปลื้มยิ่งนัก ฮ่องเต้ผู้เย็นชากับสตรีแต่อ่อนโยนกับแมวเป็นที่สุด’

เถียนจิ้งหลานถึงกับทำสีหน้าเอือมระอาผ่านทางใบหน้าเสี่ยวหู่ ทำให้ดูน่าขันยิ่งนัก

หลังจากอิ่มหมีพีมันกับมื้ออาหาร เสี่ยวหู่ก็เริ่มง่วงหงาว หาวนอน จึงเดินวนเวียนอยู่ในตำหนักหาที่นอน ตอนนี้ง่วงจนสามารถนอนแผ่กับพื้นได้แล้ว

‘ในตำหนักต้องมีที่นอนของเสี่ยวหู่สิน่า’

สุดท้ายก็หาเจอ เตียงไม้ขนาดเล็กกับเบาะรองหนานุ่มที่ทำจากผ้าแพรชั้นดีมีวางอยู่ในห้องทรงพระอักษรและห้องบรรทมห้องละเตียง

‘นอนในห้องทรงพระอักษรดีกว่า ปลอดภัยต่อพุงน้อยๆที่สุดแล้ว นอนเอาแรงก่อน พรุ่งนี้ค่อยคิดจะทำอย่างไรให้กลับร่างได้’ คิดดังนั้นก็ล้มตัวนอนฟังเสียงฮ่องเต้เปิดหนังสือทีละหน้าๆจนหลับไป

ผ่านไปได้ไม่นานนัก ก็รู้สึกตัวว่าถูกอุ้มขึ้นมาอยู่ในอกอุ่น ‘อืม สบายจัง’ เมื่อได้สติก็พยายามดิ้นออกจากอ้อมแขนของฮ่องเต้ แต่ยิ่งดิ้นกลับยิ่งถูกกอดอยู่ในอ้อมแขนใหญ่ นัยน์ตาหงส์ส่งสายตาเป็นประกายให้กับแมวน้อย พลางเอ่ยด้วยเสียงดุ

“นอนกับเจิ้นบนเตียงนี่แหละ ดิ้นมากเดี๋ยวดีดไข่ ไม่ก็จับตอนซะ”

แมวน้อยตาเหลือกหยุดนิ่งไม่กล้าขยับเขยื้อน

‘คนอะไรทั้งโรคจิตและบ้าอำนาจ ดีดไข่ว่าสยองแล้ว เอาไปตอนนี่สิ สยองกว่า’

หลังจากทำใจสักพัก เถียนจิ้งหลันก็พยายามทำตัวให้กลายเป็นแมวน้อยแสนดีและเชื่อฟัง

“เหมียวๆ” เสี่ยวหู่พลิกตัวเข้าหาฮ่องเต้ เอาหน้ามุดไปที่ซอกคอฮ่องเต้ แล้วก็เอาขนไปไซร้ให้ฮ่องเต้จั๊กจี้

“อ้อนแบบนี้ก็เป็นนี่ เจิ้นไม่เคยเห็นเจ้าอ้อนสักครั้ง คราวหลังทำบ่อยๆนะ” ฮ่องเต้เอ่ยพลางบรรจงลูบหัวเสี่ยวหู่อย่างอ่อนโยน

เฉิงกงกงเดินเข้ามาเห็นฉากนี้พอดี “สตรีก็อ้อนแบบนี้ได้นะพะย่ะค่ะ เผื่อจะมีโอรสมังกรกำเนิดขึ้น”

ฮ่องเต้หนุ่มได้ยินเช่นนั้นก็ส่งสายตาเย็นชาและกล่าวตอบ

“สตรีตัวนุ่ม เจิ้นไม่ชอบ”

เฉิงกงกงอมยิ้ม พูดเสียงร่าเริงว่า “เสี่ยวหู่ก็ตัวนุ่มเช่นกันพะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ซึ่งกำลังมองมือตัวเองที่ยังลูบไล้ขนเสี่ยวหู่ ก็เอื้อนเอ่ย “แต่สตรีไม่มีขนนุ่มๆทั้งตัวเหมือนเสี่ยวหู่”

เฉิงกงกงและเถียนจิ้งหลานต่างตกใจพร้อมกัน

‘หะ อะไรนะ’

เถียนจิ้งหลานเริ่มรู้สึกสงสารพระสนมอีกสามคนของฮ่องเต้ มีบุญวาสนาก็จริงแต่ไม่ได้มีเท่าแมวตัวเล็กๆ หากฮ่องเต้ใจกว้างสักหน่อยก็น่าจะอนุญาตให้พวกนางออกจากวัง เผื่อจะได้พบกับชายที่รักพวกนางจริงๆ

ส่วนเถียนจิ้งหลานนั้นคืนนี้แค่นอนนิ่งๆให้ฮ่องเต้กอดก็พอ ชีวิตสตรีของเธอ นอนกับผู้ชาย กอดกับผู้ชายครั้งแรกในชีวิตด้วยฐานะของแมวตัวผู้ !

เข้าสู่รุ่งอรุณของวันใหม่ แสงสีทองสาดส่องผ่านหน้าต่างทอดยาวลงบนที่นอน เสี่ยวหู่เริ่มรู้สึกตัวตื่น พลิกกายเพื่อลุกจากที่นอน

“โครม” เสียงแมวน้อยตกจากเตียงลงไปนอนแอ้งแม้งบนพื้น

ขันทีอันรีบวิ่งมาดูคนแรก เขาอุ้มเสี่ยวหู่มาลูบหาว่ามีอาการบาดเจ็บตรงไหน จับพลิกตัวไปมาจนเถียนจิ้งหลานเวียนหัว

“นอนอย่างไรถึงตกเตียงได้ ข้าต้องกราบทูลฝ่าบาท เผื่อเจ้าเป็นอะไรไปจะได้เรียกหมอหลวงมารักษา”

ขันทีหน้าตาจิ้มลิ้มพูดกับแมวน้อยอย่างเป็นจริงเป็นจัง

‘เอาอีกล่ะ ก็แค่ตกเตียงทำตกใจเป็นเรื่องใหญ่ไปได้ ตอนฉันเป็นคนยังตกเตียงออกจะบ่อย’

เถียนจิ้งหลานเอ่ยปลอบขันทีอันในใจ จากนั้นก็ดิ้นจนขันทีอันปล่อยตัวเสี่ยวหู่ลงพื้นอย่างเบาๆ

“ข้าไปสำรวจรอบตำหนักก่อนนะ บาย” “เหมียวๆๆ”

เสี่ยวหู่ตอบภาษาแมวเสร็จก็เดินสะบัดก้นส่ายหางออกจากห้องพระบรรทมอย่างไม่แยแสผู้ใด