ตอนที่4

จอมขวัญถูกคุณหญิงพิมลเรียกให้มาพบหลังช่วงเวลาอาหารเย็น หญิงสาวนั่งลงกับพื้นตรงหน้าผู้มีพระคุณไม่คิดตีตนเสมอนาย

“คุณหญิงเรียกขวัญมามีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่คิดว่าเธอกับภวัตสนิทกันเกินไปแล้วน่ะ”

“คะ? แต่ว่าขวัญไม่ได้คิดอะไรกับคุณวัตเลยนะคะ” จอมขวัญรีบแย้งปฏิเสธทันควัน

เธอไม่เคยคิดอาจเอื้อมกับผู้เป็นเจ้านายเลยแม้แต่ครั้งเดียว เธอเจียมตัวมาโดยตลอดลึกๆ จะรู้สึกดีใจทีี่ภวัตใจดีกับเธอ แต่เธอรู้ว่าควรอยู่ตรงไหน

“ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้คิดอะไร แต่คนอื่นล่ะจะคิดเหมือนกันไหม” คุณหญิงพิมลพูดอย่างใจเย็นไม่โวยวายหรือตะคอกให้อีกฝ่ายตกใจกลัว

“ขวัญขอโทษค่ะ”

“ไม่ต้องขอโทษหรอก เธอไม่ได้ทำผิดสักหน่อยฉันแค่อยากให้เธอเว้นระยะห่างกับภวัตไว้หน่อยก็ดี จะได้ไม่มีคนเอาไปพูดไม่ดีเอาได้น่ะ”

“ทราบแล้วค่ะ” หญิงสาวรู้ตัวว่าควรปฏิบัติอย่างไรต่อจากนี้ เธอไม่อยากให้เขาถูกมองไม่ดีและเธอก็ไม่ได้เหมาะสมกับเขาเลยแม้แต่น้อย

หญิงสาวก้าวออกจากห้องของคุณหญิงพิมลเตรียมที่จะเดินกลับไปยังห้องพักของตนเองที่อยู่ด้านหลังบ้านหลังใหญ่ แต่แล้วขาเรียวก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นร่างสูงของภูวินยืนขวางทางอยู่

“เป็นอะไร เจอฉันทำไมจะต้องก้มหน้าตลอด” เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเมื่อเห็นคนตัวเล็กก้มหน้างุดอีกแล้ว

“ไม่ได้เป็นอะไรนี่คะ”

“แล้วทำไมไม่เงยหน้า จะก้มหาอะไร”

“ขวัญแค่ไม่ชินน่ะค่ะ”

“ไม่ชินอะไร”

“เปล่าค่ะ” เธอไม่อยากสนทนากับเขานานนักเพราะรู้สึกประหม่าหัวใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูก

“ทีกับภวัตจ้องตาหวานซึ้ง ทีกับฉันเอาแต่ก้มหน้า”

คำพูดของเขาทำให้จอมขวัญเงยหน้าขึ้นมาด้วยความสงสัย คิ้วสวยขมวดเป็นปมไม่เข้าใจว่าเขาพูดแบบนี้ต้องการจะสื่อถึงอะไร

“หรือเพราะเธอชอบภวัต”

“ขวัญว่าคุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ ขวัญไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับคุณวัตเลยค่ะ” ต่อให้คิดก็ไม่กล้าอาจเอื้อมเกินสถานะของตนเอง

“ไม่คิดหรือเพราะคิดไม่ได้กันแน่”

“หมายความว่ายังไงคะ”

“เพราะเธอเป็นแค่คนที่แม่ฉันส่งเสียเลี้ยงดูใช่ไหมล่ะ ก็ถือว่ายังรู้ฐานะตัวเองดีนะจอมขวัญ” คำพูดคำจาเชิงดูถูกของเขาทำให้จอมขวัญเม้มปากแน่น

“ถ้าคุณวินไม่มีอะไรจะพูดแล้วขวัญขอตัวกลับห้องพักนะคะ”

“ที่ฉันพูดคงเป็นเรื่องจริงใช่ไหมล่ะ”

“แล้วแต่คุณจะคิดเถอะค่ะ” จอมขวัญไม่อยากเถียงเขาเพราะเขาคือลูกชายของผู้มีพระคุณ เธอไม่เคยลืมคำว่าบุญคุณจึงต้องอยู่อย่างเจียมตัวมาโดยตลอด

จอมขวัญเดินหนีเขาจนมาถึงห้องพักของตนเอง เธอไม่เข้าใจเลยว่าภูวินต้องการอะไรถึงได้พูดแบบนั้น เธอรู้ว่าเขาไม่ชอบเธอ แต่เธอก็ไม่เคยไปยุ่งวุ่นวายกับเขาเสียหน่อย

เช้าวันใหม่ภวัตรีบวิ่งหน้าตาสดใสริมฝีปากคลี่ยิ้มกว้างมาหาจอมขวัญที่อยู่ในชุดนักศึกษาเตรียมไปเรียนในช่วงสายของวัน

“ขวัญ เดี๋ยวก่อน” เสียงเรียกของเขาทำให้จอมขวัญหยุดชะงัก

“คะคุณวัต” เธอถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างกับเขาตามคำสั่งของคุณหญิงพิมล

“ฉันไปขอป้าพรให้แล้วนะ ป้าพรอนุญาตให้ขวัญไปกับฉันได้”

“คือ...ขวัญไปไม่ได้แล้วค่ะ”

“ทำไมล่ะ?” ชายหนุ่มหุบยิ้มทันควันเมื่อได้ยินสิ่งที่เธอบอก

“ขวัญลืมไปว่ามีนัดทำรายงานกับทิชาน่ะค่ะ ขวัญขอโทษนะคะคุณวัต” เธอจำเป็นต้องโป้ปดเพราะไม่อยากบอกเขาไปตรงๆ

“งั้นเหรอ น่าเสียดายจังคิดว่าจะได้ไปด้วยกันซะอีก”

“ขอโทษค่ะ เอาไว้โอกาสหน้านะคะ” เธอก็เสียดายที่พลาดโอกาสไปอีกครั้ง เธอก็อยากไปแต่ในเมื่อเป็นคำสั่งของคุณหญิงเธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้

“ไม่เป็นไรๆ ปีหน้าก็ยังมีอีก” ภวัตแสร้งทำเหมือนว่าไม่เป็นอะไร แต่ในใจห่อเหี่ยวจนยิ้มไม่ออก เขาอยากพาจอมขวัญไปเปิดหูเปิดตาบ้าง เพราะนอกจากไปเรียนแล้วเธอก็อยู่แต่บ้านไม่ค่อยออกไปไหนเลย

“ขวัญขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวก้มหัวน้อยๆ แล้วยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปอย่างระมัดระวังไม่ให้ใกล้ชิดเขามากเกินไป

ชายหนุ่มมองแผ่นหลังของร่างเล็กที่เดินจากไป เขารับรู้ได้ทันทีว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไปก่อนที่สายตาจะพลันไปเห็นพี่ชายของตนเองยืนกอดอกมองอยู่ในบ้าน ขายาวรีบก้าวฉับๆ ตรงปรี่ไปหาผู้เป็นพี่ทันที

“พี่วิน ขอคุยด้วยหน่อย”

“อะไร?” ภูวินทำตีมึนเหมือนไม่รู้เรื่องทั้งทีในใจรู้อยู่เต็มอกว่าน้องชายตั้งใจจะพูดเรื่องอะไร

“พี่ไปพูดอะไรกับขวัญหรือเปล่า”

“ฉันจะไปพูดอะไรกับแม่นั่นได้ แค่หน้าเธอยังไม่มองฉันเลย”

“พี่ไม่ได้พูดอะไรแปลกๆ กับขวัญใช่ไหม”

“นี่แกไม่เชื่อฉันหรือไง”

“ไม่ใช่ไม่เชื่อ แต่วันนี้ขวัญดูแปลกๆ ไป” ภวัตมองท่าทีของพี่ชายที่ยังคงปกติจึงเชื่อว่าที่พี่พูดเป็นเรื่องจริง สงสัยเขาคงคิดมากไปเอง

“แล้วแกจะไปสนใจอะไรนักหนา คิดอะไรกับเด็กคนนั้นหรือไง”

“ผมบอกไปแล้วว่าขวัญก็เหมือนน้องสาวของผม”

“ฉันเป็นพี่แท้ๆ ของแก แกยังไม่เห็นสนใจอะไรฉันเลย”

“พี่เอาตัวรอดได้แล้วนี่ครับ อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้วยังต้องให้ผมสนใจอะไรพี่อีกล่ะ”

“แกก็อายุไม่ได้ห่างจากฉันมากนักหรอก รีบๆ หาแฟนเป็นตัวเป็นตนได้แล้ว เดี๋ยวคุณแม่ท่านจะไม่ได้อุ้มหลาน”

“ผมว่าเรื่องหาแฟนเป็นตัวเป็นตนพี่บอกตัวเองดีกว่่านะ วันก่อนผมยังเห็นพี่ควงนางแบบในค่ายผมไปกินข้าวอยู่เลย” ภวัตรู้นิสัยของพี่ชายดีว่าภูวินเจ้าชู้ขนาดไหน

“ไอ้นี่ อย่าเสียงดังสิเดี๋ยวแม่ก็ได้ยินหรอก”

“พี่นั่นแหละควรหยุดเจ้าชู้สักที ไม่สงสารผู้หญิงที่พี่ทิ้งบ้างหรือไง”

“สงสารอะไร ก็วินวินทั้งคู่ไม่มีใครเสียหายอะไร” เขาได้ปลดปล่อย อีกฝ่ายก็ได้สิ่งที่ต้องการนั่นก็คือเงินซึ่งเป็นเรื่องปกติที่เขาทำมาโดยตลอด

“เอาเถอะ สักวันคนที่เสียใจอาจจะเป็นพี่เองก็ได้”

“พูดจาเลอะเทอะ คนอย่างฉันเนี่ยนะจะมาเสียใจเพราะเรื่องผู้หญิง ไร้สาระสิ้นดี” ภูวินมั่นอกมั่นใจเต็มร้อยว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนบนโลกนี้จะทำให้เขาเสียใจได้ มีแต่เขาที่หักอกพวกเธอเสียมากกว่า

“ครับๆ ผมจะคอยดู แต่พี่ห้ามไปยุ่งกับขวัญแล้วกัน”

“รู้แล้วน่า ฉันไม่ยุ่งกับผู้หญิงหน้าตาบ้านๆ จืดชืดแบบนั้นหรอกน่า”

“ให้มันแน่เถอะ”

“เห็นฉันเป็นคนยังไงวะไอ้น้องคนนี้ ว่าแต่แกเถอะไม่ได้คิดอะไรกับเด็กนั่นจริงๆ ใช่ไหม” ภูวินถามให้แน่ใจอีกครั้ง

“ผมบอกแล้วไงว่าขวัญก็เหมือนน้องสาวของผม” ภวัตยืนกรานอย่างมั่นใจ ในสายตาเขาจอมขวัญยังคงเป็นเด็กที่น่าเอ็นดูอยู่เสมอ

“ไม่คิดอะไรก็ดี” คนมีแผนแอบลอบยิ้มคนเดียว ตอนนี้รอให้ถึงเวลาที่เหมาะสมเท่านั้น