ตอนที่5

วันที่แสนจะธรรมดาแต่กลับกลายเป็นวันที่แสนวุ่นวายของใครบางคน หญิงสาวในวันที่ไม่มีเรียนต้องอทำงานที่บ้านหลังใหญ่เหมือนอย่างทุกวัน แต่ที่ไม่เหมือนเดิมนั่นคือเธอกำลังถูกลูกชายคนโตของบ้านกลั่นแกล้งเธอตั้งแต่เช้าจนถึงช่วงสาย

“ตรงนี้ยังมีฝุ่นอยู่เลย เธอเช็ดแล้วจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย” ร่างสูงของผู้เป็นเจ้าของห้องชี้ไปทางฝุ่นเพียงน้อยนิดจนแทบมองไม่เห็น

“เดี๋ยวขวัญเช็ดให้ใหม่อีกทีค่ะ” จอมขวัญที่กำลังจัดเรียงหนังสือเข้าชั้นวางตอบโดยที่ไม่หันไปมองหน้าเขา

“ตรงนี้ด้วย ตรงนี้อีก ตรงนั้นก็ด้วย” เมื่อเธอไม่ยอมหันมาเขาก็ยังชี้ไปที่มุมต่างๆ ไม่รู้จบ

“ค่ะ ขวัญจะทำให้ใหม่ทั้งหมดเลยค่ะ”

“เธอประชดฉันเหรอ”

“คะ?” คนตัวเล็กหันไปมองด้วยความมึนงง

“เธอกำลังกวนโมโหฉันอยู่ใช่ไหม” ภูวินเท้าเอวจ้องมองคนตรงหน้าอย่างหาเรื่อง

“เปล่านะคะ ขวัญไม่ได้กวนคุณนะคะ”

“เลิกทำหน้าซื่อได้แล้ว ฉันรู้นิสัยเธอไม่ได้ซื่อเหมือนหน้าเธอหรอก” เขาเห็นมานักต่อนักพวกที่แสร้งทำหน้าใสซ่ื่อที่จริงร้ายกาจทุกราย

“คุณวินพูดเรื่องอะไรคะ” ยิ่งเขาพูดเธอยิ่งไม่เข้าใจ หรือเพราะเขาไปเรียนต่างประเทศมานานจึงพูดภาษาไทยไม่ค่อยเข้าใจ

“จิ๊! น่าโมโห” ภูวินจิ๊ปากไม่สบอารมณ์ก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาตัวยาวภายในห้อง

หญิงสาวมองเขาแล้วหันกลับมาทำงานของตนเองต่อ ห้องหนังสือที่ไม่ได้ถูกใช้งานมานานเพราะเจ้าของห้องไปอยู่ต่างประเทศได้ถูกเปิดใช้อีกครั้งเมื่อผู้เป็นเจ้าของกลับมา แต่เขากลับเลือกให้เธอมาทำความสะอาดห้องนี้เพียงคนเดียว

“จะไปไหน งานเสร็จแล้วหรือไง”

“ขวัญจะไปเปลี่ยนน้ำที่ใช้เช็ดพื้นค่ะ” เธอตอบด้วยใบหน้าซื่ออีกครั้งยิ่งทำให้คนตัวโตหงุดหงิด

เพียงไม่กี่นาทีเธอก็กลับมาพร้อมกับน้ำสะอาดที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่ ร่างเล็กนั่งลงกับพื้นจัดการงานที่ได้รับมอบหมายคนเดียวเงียบๆ โดยมีสายตาคมของเขาจ้องมองเธออยู่ทุกกิริยาจนรู้สึกเสียวสันหลังวาบ

“มีแฟนหรือเปล่า”

“ถามขวัญเหรอคะ” คนตัวเล็กชี้นิ้วเข้าหาตัวเองให้แน่ใจว่าเขาคุยกับเธอหรือเปล่า

“อยู่กันสองคนให้ฉันถามใครล่ะ”

“ไม่มีค่ะ”

“แกล้งตอบแบบนางเอกละครหรือเปล่า ถ้ามีก็บอกมาเถอะ คุณแม่ท่านไม่ว่าอะไรหรอกน่านี่มันสมัยไหนแล้ว”

“ขวัญยังไม่คิดเรื่องมีแฟนหรอกค่ะ ขวัญอยากเรียนให้จบก่อน” เธอตอบเต็มเสียงอย่างมั่นใจ ถึงจะมีผู้ชายเข้ามาจีบ แต่เธอก็เลือกปฏิเสธทุกคนไม่เว้นแม้แต่พี่ชายของเพื่อนสนิท

ภูวินเงียบไม่ยอมตอบจอมขวัญที่เห็นเขาเงียบก็กลับมาทำงานของตัวเองอีกครั้ง เธอจัดการเก็บหนังสือเข้าชั้นให้เป็นระเบียบและยังทำความสะอาดใหม่ทั้งหมดตามที่เขาต้องการจนเวลาล่วงเลยไปหลายชั่วโมงที่เธอต้องอยู่ในห้องนี้กับเขาแค่สองคน

“ขวัญทำงานเสร็จหมดแล้ว ขอตัวนะคะ” คนตัวเล็กก้มหัวน้อยๆ ก่อนที่จะยกอุปกรณ์ทำความสะอาดทั้งหมดออกจากห้องไป

“คิดว่าจะใจดีซะอีก ทำไมถึงดูไม่ค่อยชอบเรานะ” เมื่อพ้นประตูห้องเธอก็พึมพำเสียงเบาๆ

วันที่เขามีน้ำใจไปส่งเธอก็คิดว่าเขาคงใจดีไม่ต่างกับภวัต แต่นานวันเข้าเขาก็เริ่มพูดจาแปลกๆ ใส่เธอ แถมบางครั้งยังพูดจาดูถูก และชอบแกล้งให้เธอทำนู้นทำนี่อย่างเอาแต่ใจ แต่คนไม่มีปากไม่มีเสียงทำได้แค่ก้มหน้าทำตามที่เขาสั่ง

“จอมขวัญ!” เสียงตะโกนของคนในห้องทำเอาคนที่ยืนหน้าประตูสะดุ้งตัวโยน

“คะคุณวิน” เธอรีบเปิดประตูกลับเข้าไปด้านในอีกครั้ง

“ไหนบอกงานเสร็จแล้ว นี่อะไร?” เขาชี้ไปที่หนังสือบนชั้นที่เรียงสลับไปมาไม่ถูกหมวดให้เธอดู

“แต่ว่าขวัญ...” เธอมั่นใจว่าเรียงเข้าที่เรียบร้อยแล้ว แต่ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้

“เข้ามาเรียงใหม่ให้เรียบร้อย”

“แต่ตอนนี้พักเที่ยงแล้วนะคะ” เธอดูเวลาบนนาฬิกาที่แขวนอยู่บ่งบอกเวลาพักเที่ยงของเธอ

“ฉันสั่งว่าให้เข้ามาทำให้เรียบร้อย” น้ำเสียงกดต่ำเริ่มไม่สบอารมณ์ส่งผลให้คนตัวเล็กเดินกลับเข้าไปอย่างปฏิเสธไม่ได้

จอมขวัญหยิบหนังสือบนชั้นเสียงสลับให้ถูกต้องอีกรอบ ตอนนี้เธออยากรีบทำให้เสร็จแล้วออกไปจากห้องนี้เสียที เธอทั้งกลัว ทั้งหิว จนไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว

ขาเรียวก้าวขึ้นเหยียบบันไดที่ใช้สำหรับหยิบหนังสือบนชั้นที่ถูกสูง ต้นขาขาวเนียนภายใต้กางเกงขาสั้นอยู่ในสายตาของคนตัวโตที่มองเธออยู่ทุกการเคลื่อนไหว

“อ๊ะ!” เสียงหวานร้องตกใจเมื่อจู่ๆ มือหนาก็ลูบที่ต้นขาของเธอเข้า

“เดี๋ยวก็ตกจนได้ ชั้นมันสูงเขย่งยังไงก็ไม่ถึงหรอก” เขาพูดพลางแย่งหนังสือที่มือเธอมาถือไว้เอง

“ลงมาเดี๋ยวฉันทำเอง”

“แต่ว่า...” จอมขวัญลังเลไม่กล้าให้เขาทำเองกลัวจะมีความผิดอีกประเด็น

“ฉันจะไม่พูดซ้ำสองนะ”

“ก็ได้ค่ะ”

“เธอคอยส่งหนังสือให้ฉัน” ภูวินก้าวขึ้นบันไดแทนโดยให้เธอเป็นคนคอยส่งหนังสือให้กับเขา

“ค่ะ” จอมขวัญหยิบหนังสือที่ถูกเรียงตามหมวดส่งให้เขาทีละเล่ม

ร่างสูงที่อยู่ด้านบนคอยรับหนังสือจากเธอ ทว่าสายตาของเขาดันไปสบเข้ากับเสื้อยืดคอกว้างของเธอที่กว้างจนเห็นเนินอกขาวเนียนที่มีชั้นในสีดำโอบอุ้มความอวบอิ่ม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ได้แสยะขึ้นอีกครั้ง

“ซ่อนรูปเหมือนกันนี่หว่า” เสียงทุ้มหลุดพึมพำเบาๆ อย่างลืมตัว

“คุณวินพูดว่าอะไรนะคะ ขวัญไม่ทันได้ยิน”

“ฉันบอกให้เธอรีบๆ ส่งมาเร็วๆ” เขาแสร้งทำเปลี่ยนน้ำเสียงดุๆ เร่งให้เธอทำเร็วๆ

จอมขวัญมึนงงกับอารมณ์แปรปรวนของเขาที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายจนเธอตามไม่ทันไม่รู้ต้องทำยังไงเขาถึงจะเลิกหงุดหงิดใส่เธอเสียที หรือเพราะเขาไม่ชอบหน้าเธอถึงได้คอยแกล้งเธอแบบนี้อยู่เรื่อย

“ครบแล้ว ตรงนี้สะอาดแล้ว เรียบร้อยหมดแล้วค่ะ” เธอตรวจดูความเรียบร้อยเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

“อืม เสร็จแล้วก็ไปได้”

“ค่ะ” หญิงสาวเผยยิ้มอย่างดีใจที่ได้หลุดพ้นจากห้องหนังสือมหาโหดนี้เสียที เธอรีบตรงปรี่ไปที่ห้องครัวด้วยความหิวอย่างไม่รีรอ

“ไปไหนมา คนอื่นเขาหากันให้ทั่ว”

“คุณวินให้ไปทำความสะอาดห้องหนังสือของเขาจ้ะ”

“ก็ว่าหายหน้าหายตาไปเป็นครึ่งค่อนวัน แล้วทำไมคุณวินเขาไม่ให้คนอื่นไปช่วยด้วยนะ” ป้าสมพรก็สงสัยว่าทำไมคุณหนูคนโตของบ้านถึงได้เรียกจอมขวัญคนเดียว

“เขาคงไม่ชอบหน้าหนูมั้งจ๊ะ”

“คิดมากน่า เขาจะไม่ชอบหน้าเอ็งได้ยังไงล่ะ”

“ไม่รู้สิจ๊ะป้า ช่างเขาเถอะหนูไปกินข้าวก่อนนะจ๊ะ”

“เออๆ ป้าเก็บของเอ็งไว้ให้ รีบๆ กินแล้วไปซื้อของให้หน่อยนะ”

“จ้ะป้า” จอมขวัญรับคำอย่างไม่อิดออด นอกจากคุณท่านทั้งสองแล้ว ป้าสมพรก็เป็นอีกคนที่คอยดูแลเธอมาตั้งแต่วันที่เธอก้าวเท้าเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้