ตอนที่ 4 ความรักที่ไม่มีชื่อ

ตอนที่ 4

ความรักที่ไม่มีชื่อ

เสียงดนตรีคลาสสิกอันแผ่วเบาดังคลออยู่ ปลายหู แสงไฟสีนวลตาจากโคมคริสตัลระยิบระยับบนเพดานสะท้อนกับเครื่องแก้วที่จัดวางอย่างประณีตบนโต๊ะอาหาร บรรยากาศภายในห้องอาหารหรูหรานั้นเงียบสงบ...แต่กลับหนักอึ้งราวกับคลื่นใต้น้ำที่กำลังค่อยๆ ไหลวนเข้ามาโอบล้อมรอบกายของเธอ

พชรมน นั่งอยู่ตรงข้ามกับ ปรเมศร์ ที่โต๊ะอาหารยาว มีเพียงเสียงส้อมกระทบกับจานเซรามิกดังเป็นจังหวะประหลาดในความเงียบงัน เขาไม่พูดอะไร เธอเองก็ไม่กล้าเอ่ยคำใดๆ แต่เธอรู้ดี...สายตาคมกริบของเขากำลังจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเธออย่างไม่วางตา เหมือนกำลังอ่านบทละครที่ไม่มีตัวอักษรใดๆ ปรากฏอยู่ แต่กลับเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเข้าใจ

“กินอะไรได้น้อยจัง”

เสียงของเขาดังขึ้นหลังความเงียบงันที่ยาวนาน เขากลับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายๆ แขนทั้งสองข้างไขว้ไว้ตรงอก ท่าทางผ่อนคลาย แต่ดวงตากลับยังคงจ้องมองเธออย่างไม่ลดละ

“ช่วงนี้ฉันไม่ค่อยอยากอาหารค่ะ”

เธอตอบเบาๆ พยายามหลบสายตาเขาในจังหวะเดียวกัน เพื่อซ่อนความจริงที่กำลังกัดกินใจเธออยู่ เพราะความจริงคือเธอกำลัง แพ้ท้อง แต่ไม่อาจบอกเขาได้ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะบอกว่าเด็กที่กำลังก่อตัวอยู่ในท้องของเธอ...คือลูกของเขา

“เธอเปลี่ยนไปมากจริงๆ” เขาพูดอีกครั้ง น้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่ได้ถาม แต่กลับเป็นการบอกอย่างแน่ชัดว่าเขาสังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงนี้

“ถ้าฉันไม่ใช่พัชรีน...คุณจะยังเกลียดฉันไหมคะ”

คำถามนั้นหลุดออกจากปากเธออย่างไม่ตั้งใจ น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อยจนแทบควบคุมไม่ได้

เขาชะงักไปเล็กน้อย จ้องหน้าเธอด้วยแววตาแปลกประหลาดที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

“ทำไมต้องถามแบบนั้น” เขาถามเสียงนิ่ง แต่ในดวงตานั้นมีบางอย่างไหววูบคล้ายความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้

“ไม่มีอะไรค่ะ...” เธอก้มหน้าลงทันที รู้ตัวว่าหลุดพูดบางสิ่งที่มากเกินไป หัวใจเต้นแรง...เหมือนจะหลุดออกมาจากอกเสียเดี๋ยวนี้

ชายหนุ่มเงียบไปอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม

“ฉันไม่เคยเกลียดเธอเลยถึงแม้จะรู้ว่าเธอไม่ใช่คนเดิมก็ตามที”

ประโยคนั้นทำให้พชรมนชะงัก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนประหลาดใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาช้าๆ “คุณหมายความว่า...”

“ฉันไม่โง่พอจะไม่สังเกตว่าเธอไม่ใช่พัชรีนคนเดิม”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อาจคาดเดาได้

“แต่ก็ไม่โง่พอที่จะปล่อยให้เธอเดินออกจากชีวิตฉันอีกเป็นครั้งที่สอง”

พชรมนพูดไม่ออก ความรู้สึกปวดร้าวแล่นแปลบเข้าสู่หัวใจจนเจ็บลึก เขารู้...เขารู้มาตลอดว่าคนตรงหน้าเขาไม่ใช่พัชรีน แต่ยังเลือกที่จะเก็บเธอไว้ทำไมกัน?

“เพราะคุณรักพี่เขามากใช่ไหมคะ” เธอถามเสียงไม่มั่นใจ

ชายหนุ่มนิ่งไปนาน ก่อนจะหลุบตามองแก้วไวน์แดงที่ถืออยู่ในมือ แสงจากโคมไฟสะท้อนบนพื้นผิวของเหล้าสีทับทิมราวกับจะสะท้อนความรู้สึกซับซ้อนภายในใจเขา

“ฉันรักเธอ...ในแบบที่จำเป็นต้องรัก” เสียงของเขาเรียบแต่นุ่มนวล “รักเพราะฉันมีแค่เธอเป็นความทรงจำที่เหลืออยู่จากคนคนนั้น” ประโยคนั้นฟังเหมือนแส้ที่ฟาดลงมากลางใจของพชรมน มันเป็นความจริงที่เจ็บปวดเหลือเกิน

“แล้ว...กับฉันตอนนี้ล่ะคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “คุณรักเพราะอะไร”

ปรเมศร์เงยหน้าขึ้น สบตาเธอตรงๆ ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววหลากหลายอารมณ์ที่เธอไม่อาจตีความได้

“ฉันยังตอบไม่ได้...” เขาพูดเบาๆ “เพราะบางที...ความรักมันก็ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล”

คืนนั้น พชรมนนอนไม่หลับ เธอเดินออกมาจากห้องนอน ยืนอยู่ริมระเบียงยาวของเพนต์เฮาส์ แสงไฟจากเมืองเบื้องล่างพร่างพรายระยิบระยับราวกับหิ่งห้อยนับพันกำลังเต้นระบำอยู่กลางอากาศที่มืดมิด แต่หัวใจของเธอกลับเงียบงัน...ว่างเปล่า ไม่รู้ว่าอุ่นหรือหนาว ไม่รู้ว่าสับสนหรือเสียใจ เพียงแต่รู้ว่า...ทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขา มันไม่ควรเป็นแบบนี้เลยจริงๆ

เธอไม่ควรรักเขา ไม่ควรอ่อนแอ ไม่ควรหวังในสิ่งที่ไม่มีทางเป็นไปได้แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อเขาเอ่ยประโยคนั้นออกมาจริงๆ ประโยคที่ไม่มีคำว่ารัก...แต่กลับทำให้หัวใจของเธอสั่นสะท้านยิ่งกว่าถูกบอกรักเสียอีก

รุ่งเช้า พชรมนอาเจียนจนหมดแรงในห้องน้ำ ร่างกายอ่อนเพลียจนแทบยืนไม่ไหว ขณะที่เธอกำลังยืนล้างหน้าด้วยมือที่สั่นเทา เธอก็เงยหน้าขึ้นมองกระจกและเห็นเงาสะท้อนของเขาที่ยืนอยู่ด้านหลังในกรอบประตู

“เธอเป็นอะไร” เสียงเขาทุ้ม ต่ำ และจริงจัง แฝงไปด้วยความห่วงใยที่เธอสัมผัสได้

เธอรีบหันไป ใบหน้าซีดเผือด กัดริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนความอ่อนแอ “แค่เวียนหัวนิดหน่อยค่ะ ไม่เป็นไร”

เขาขยับเข้ามาใกล้ วางฝ่ามืออุ่นบนหน้าผากเธอเบาๆ สัมผัสนั้นทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นแปลกๆ

“ตัวก็ไม่ร้อน...แต่หน้าซีดแบบนี้ ฉันจะให้หมอมาดู”

“ไม่ต้องค่ะ...เดี๋ยวฉันก็หาย” เธอปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

เขาไม่พูดอะไร แต่แววตา...บอกว่าไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว

“ถ้าไม่ใช่ไข้...ก็ต้องเป็นเรื่องอื่น” เขาพึมพำราวกับพูดกับตัวเอง ก่อนจะจ้องตาเธออย่างมีนัยสำคัญ แววตานั้นทำให้หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ

“หรือว่า...”

เธอรีบเบือนหน้าหนี หัวใจเต้นดังรัวราวกับกลองศึก “เปล่าค่ะ!” เธอรีบพูด เสียงสั่นจนแทบหลุด

“ถ้าไม่มีอะไรจริง...” เขาก้าวเข้ามาอีกก้าว จนยืนประชิดตัวเธอ “ก็อย่าหนีฉันไปอีกเป็นครั้งที่สอง”

คำพูดนั้นทำให้เธอหยุดนิ่ง น้ำตาคลอหน่วยโดยไม่รู้ตัว เพราะเธอรู้เธอกำลังจะหนีจริง ๆ หนีไปจากที่ที่ไม่มีชื่อเรียกของความรัก จากที่ที่ไม่มีตัวตนของเธออย่างแท้จริง

แต่เธอยังทำใจไม่ได้ ยังไม่พร้อมจะตัดขาดจากผู้ชายคนนี้ ไม่ว่าจะในฐานะพัชรีนหรือพชรมน

เมื่อรักไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลแต่ความผูกพันกลับแน่นหนาจนยากจะหลุดพ้นแล้วเธอจะกล้าหนีจากมันได้จริง ๆ หรือ