อุบัติรักสามีจอมบงการ - บทนำ 1/2

เวลานี้นุชลตรีต้องเดินทางไปชมนิทรรศการกุหลาบแสนปีให้ได้ ทว่าหล่อนไม่สามารถที่จะรับของจากเด็กชายผู้ขายดอกกุหลาบแดงสดนี้ได้

หญิงสาวอดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ว่าเหตุไฉนพวกเขาจะมาขายกุหลาบดอกไม้ในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้ หรือว่าพวกเขาจะเป็นโจรกันแน่นะ

ในหนังสือพิมพ์คอลัมน์นิตยสารเตือนภัยผู้หญิงได้เคยลงเตือนสาว ๆ เอาไว้ว่าในประเทศนี้มักมีโจรชุกชุมและเหล่าโจรจะมีวิธีในการหาเหยื่อที่แตกต่างกันออกไป

หญิงสาวอดรู้สึกขนลุกไม่ได้เลยเพราะเวลานี้หล่อนอดรู้สึกไม่ได้เลยว่าเด็กชายตรงหน้าอาจเป็นมิจฉาชีพก็เป็นได้

จิตใจฝ่ายดีและฝ่ายชั่วของเธอตีกันมั่วซั่วไปหมด ใจหนึ่งหล่อนเองก็สงสารหากแต่อีกใจหล่อนนั้นก็กลัว เหลือเกินว่าเขาจะเป็นคนร้าย และอาจร้ายกว่าที่หล่อนคิดไว้มาก ๆ

ดวงตาคู่สีสนิมของสาวเอเชียทอดมองวงหน้าของเด็กน้อยด้วยดวงตาระยับระยับพร่างพรมแสงนัยน์ตาของเด็กชายคนนั้นพร่างพราว หากแต่ว่ากลับมีหยาดน้ำตาไหลคลอหน่วยตา

ในที่สุดจิตใจฝ่ายดีก็ชนะจิตใจฝ่ายต่ำของนุชลตรีได้ จิตใจฝ่ายดีกลับสามารถเอาชนะความหวาดกลัวในใจของหล่อนลง

หญิงสาวโน้มตัวลงมาเพียงเล็กน้อยเพื่อคุยกับเด็กชายตัวน้อยแล้วจึงเอ่ยถามกับเด็กชายว่า

“เท่าไหร่จ้ะ” หญิงสาวเอ่ยถามเด็กน้อยตัวเล็ก ขณะที่ไหล่ข้างซ้ายของหล่อนสะพายกระเป๋าแบรดน์เนมราคาแพงเหยียบแสน

ภาพที่อยู่ด้านหน้าของนุชลตรีเป็นเด็กชายสวมหมวกไหมพรมละม้ายคล้ายหมวกศิลปะ กรอบหน้าของเด็กน้อยนั้นคมคายเสียจนนุชลตรีอดรู้สึกประหม่าเขินอายไม่ได้

“ราคาไม่แพงหรอกจ้ะพี่สาวแค่ 10 เซน” เด็กน้อยกล่าวด้วยน้ำเสียงอู้อี้เล็กน้อย

หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่นานนักหล่อนก็หยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจากกระเป๋าสะพายแบรนด์เนมราคาแพงหูฉี่ของเธอ

ดวงตาของนุชลตรีทอแสงประกายระยับวาววับ หญิงสาวส่งยิ้มหวานให้เด็กชายตัวน้อยที่ยักคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

ทว่ายังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้หยิบเงินจ่ายให้กับดอกกุหลาบที่อยู่ในมือของเด็กชายตัวน้อย ไวเท่าความคิด กระเป๋าสตางค์หรูหราลวดลายสวยในมือของหญิงสาวก็ถูกกระชากออกไปจากมือหล่อนเสียก่อน

นุชลตรีมองบุรุษที่สวมหมวกคลุมปิดบังใบหน้าด้วยความตระหนก หญิงสาวหวีดร้องขึ้นสุดเสียง

ฉับพลันร่างของนุชราตรีล้มลงสุดแรงเกิด เวลานี้กระเป๋าสะพายราคาแพงหูฉี่ของเธอก็ถูกวิ่งราวไปเสียแล้ว

“ช่วยด้วยจ้ะ…ช่วยด้วย” หญิงสาวร้องเรียกให้คนช่วย แต่แล้วก็หามีใครสนใจเสียงร้องเรียกของเธอไม่

ผู้คนแถวนั้นหันมามองและซุบซิบนินทาเธอ

อย่างรวดเร็วไม่มีแม้สักคนที่มีน้ำใจกับนุชลตรี

นุชลตรีตั้งสติได้จึงตัดสินใจเก็บกระเป๋าสตางค์ของหล่อนเอาไว้ในกระเป๋ากางเกง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่อย่างพยายามนะงับแรงโทสะที่พวยพุ่งออกมา

ในที่สุดหญิงสาวชาวเอเชียตัดสินใจวิ่งตามโจรผู้ร้ายที่เข้ามาขโมยกระเป๋าของเธอในทันทีที่หล่อนได้สติ

หญิงสาววิ่งตามคนร้ายไปอย่างติด ๆจนเห็นหลังของคนร้ายอยู่ไม่ไกลจากหล่อนมากนัก

เมื่อคนร้ายเหลียวมองข้างหลังก็พบว่าหญิงสาวนั้นวิ่งตามมาจนใกล้ถึงตัวของมัน มันจึงเลี้ยวเข้าไปในตรอกแคบและมืดทึบไร้ซึ่งแสงจากโคมไฟ

นุชลตรีเลี้ยวไปตามตรอกทางที่มืดทึบทันที หญิงสาวได้กลิ่นอับของท่อน้ำทิ้งที่หล่อนวิ่งเข้าไปใกล้ทว่านี่ไม่ใช่เวลาที่เธอจะมาคิดเรื่องท่อน้ำทิ้งที่ไม่ควรมาอยู่ในซอยนี้

นาทีความเป็นความตายของนุชลตรีอยู่เบื้องหน้าต่างหากล่ะ เพราะในกระเป๋าของหล่อนมีพาสปอร์ต หล่อนจะไม่ยอมให้วายร้ายอย่างมันได้ย่ามใจแม้แต่น้อย

‘รอบนี้ตายเป็นตายยัยนุช’

โชคยังดีที่ในซอยนั้นเป็นตรอกซอยตัน และเวลานี้ยังเช้าอยู่มากในซอยนั้นจึงยังมีแสงอาทิตย์สาดส่องลงมาบ้างประปราย

+++