บทที่ 4 ยัยลูกลิงน่ารำคาญ

แม้ว่าปิ่นจะเร่งมือทำเล็บให้ลูกค้าประจำจนเสร็จแล้ว แต่หญิงสาวก็ไม่ยอมจากไปง่าย ๆ ยังคงนั่งจ้ออยู่ข้างหนุ่มหล่อไม่เลิก จนโนอาร์หลุดปากด่าไปหลายครั้ง ซึ่งไม่ว่าทำอย่างไรเขาก็ไม่สามารถทำให้ยัยเด็กเพี้ยนสลดได้เลย กลายเป็นต้องมานั่งสูดหายใจเข้าออกข่มความเดือดดาลที่วิ่งพล่านไปทั่วร่าง

ในที่สุดช่วงเวลาที่ชายหนุ่มรอคอยก็มาถึง หลังจากพนักงานร่างท้วมลงเจลใสเคลือบรอบหลังเล็บเสร็จแล้ว มือหนาก็ยื่นคว้าแบงก์พันส่งให้หลายใบ หมุนตัวออกจากร้านทันทีโดยไม่สนใจเงินทอน

“น้องคะ รอเงินทอนก่อน น้องให้เกินมาตั้งหลายพัน” ปิ่นร้องเรียกลูกค้าหนุ่มเอาไว้ แต่เขาก็ทำเพียงแค่โบกมือ แล้วก้าวขายาว ๆ จากไป

ใบหน้าหล่อร้ายแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีก แต่ตนกลับได้ยินเสียง กึก กัก จากส้นสูงดังตามหลังมาไม่เลิก

พอเหลือบมองกลับไปก็ต้องขนลุกเกรียว เมื่อยัยตัวเปี๊ยกหอบกระเป๋าเป้เหลืองฉีกยิ้มกว้างเดินตามหลังมา

เม็ดเหงื่อเกาะขึ้นตามกรอบหน้า สะบัดศีรษะกลับมาสนใจเส้นทางเบื้องหน้าแทน บอกตามตรงว่าเขารับมือกับเด็กหน้ามึนแบบนี้ไม่ถูกจริง ๆ

“เจ๊กลับเข้าห้างฯ เหรอคะ ไปซื้ออะไรต่อหรือเปล่า ให้หนูไปช่วยได้นะคะ”

“...”

สิ่งเดียวที่โนอาร์อยากให้เด็กเพี้ยนช่วย คือ ช่วยเลิกวุ่นวายกับเขาสักที! แต่บอกไปกี่ครั้ง ด่าไปกี่รอบ ก็เหมือนเป็นเพียงสายลมพัดผ่านหูยัยนี่ไป

“เจ๊หิวไหม แวะกินข้าวก่อนกลับกันเถอะ หนูแอบหิวเหมือนกัน”

ดวงตากลมโตกวาดมองซ้ายขวาขณะทั้งคู่กำลังเดินผ่านโซนอาหาร ลำคอที่แห้งผากจากการพูดไม่หยุดอยู่คนเดียวเริ่มทำเธอกระหายเล็กน้อย

“เจ๊รอแป๊บหนึ่งสิ หนูขอแวะซื้อน้ำหน่อย”

ตังเมพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงอันน้อยนิด วิ่งตามหลังคนตัวสูงให้ทัน เอื้อมมือกระตุกชายเสื้อเขาเบา ๆ นั่นจึงทำให้โนอาร์หมดความอดทน สะบัดมือเล็กออกอย่างไม่ไยดี

พรึ่บ

“อย่ามาแตะตัวฉัน! บอกแล้วไงว่าฉันไม่รู้จักเธอ เลิกตาม หยุดวุ่นวายกับฉันได้แล้ว! ฉันไม่มีเวลาว่างมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กให้ใครทั้งนั้น! โดยเฉพาะเด็กเพี้ยน ๆ น่ารำคาญเหมือนลูกลิงแบบเธอ!” เสียงตะคอกดังลั่นใส่หน้า ทำผู้คนและพนักงานรอบข้างหันมองเป็นตาเดียว

ลมหายใจเขาหอบถี่กระชั้น กับความโกรธที่พลุ่งพล่านไปทั่วร่าง จ้องตรงเข้าไปในดวงตากลมสวยไร้เดียงสาอย่างกดดัน แต่สิ่งที่ตังเมตอบกลับก็ทำเส้นขมับเขาตึงเปรี๊ยะ

“เจ๊ร้ายอะ หนูน่ารักว่าลิงตั้งเยอะ! แต่เอาจริงลูกลิงตอนเด็กก็น่ารักเหมือนกันนะ” ใบหน้าน่ารักมุ่ยลงเล็กน้อยด้วยความตัดพ้อ แต่ไป ๆ มา ๆ เธอก็เปลี่ยนเป็นอมยิ้มเขิน ทั้งที่เขาด่าใส่

“ฉันด่า! ไม่ได้ชม! คนบ้าอะไร โดนไปถึงขนาดนี้ยังหน้าหนาตามไม่เลิกอีก!”

“ร้ายอีกแล้ว แต่ไม่เป็นไร หนูรู้ว่าที่จริงเจ๊ใจดีน่ารักแค่ไหน...หนูอยากสนิทกับเจ๊จริง ๆ นะคะ รับหนูไว้เป็นน้องสาวสักคนเถอะ หนูฝันอยากมีพี่สาวแสนดีแบบเจ๊มาตั้งนานแล้ว”

“โอ๊ยพระเจ้า ฉันไปทำบาปกรรมอะไรไว้ถึงต้องมาเจอยัยเด็กนี่ด้วย”

คนตัวสูงยกมือนวดขมับ รู้สึกตัวเองยืนด่ากับกำแพง ไร้สาระและไม่มีประโยชน์อะไรเลย

“เรียกว่าสวรรค์นำพาให้เราได้รู้จักกันดีกว่า ~”

ดวงตาสีเทาตวัดมองใบหน้าสดใสของตังเมอย่างเหนื่อยหน่าย ระบายลมหายใจยาว ไม่รู้ทำไมพอเห็นรอยยิ้มซื่อ ๆ นั่น ความโกรธก่อนหน้ามันก็หายวับ

“กูจะบ้า! หยุดเดินตามฉัน แล้วจะไปไหนก็ไป!”

“หนูก็แค่อยากเดินมาส่งเจ๊ถึงรถ ให้แน่ใจว่าเจ๊จะกลับถึงบ้านปลอดภัยเฉย ๆ เจ๊ไม่เคยได้ยินข่าวโจรดักฉุดดักปล้นในลานจอดรถห้างฯ เหรอคะ”

“ดูสภาพตัวเธอกับสภาพฉันด้วย! คิดว่าตัวเท่าลูกลิงแบบนี้จะมาช่วยอะไรฉันได้ถ้าเกิดเรื่องจริง!”

“แต่หนูเสียงดังนะเจ๊ รับรองถ้าหนูกรี๊ดยามวิ่งมาดูทั้งห้างฯ แน่”

ตังเมยกยิ้มกว้างเอ่ยต่อด้วยความภาคภูมิใจ ทำคนได้ฟังถึงกับส่ายหัวระอา รีบหมุนตัวเดินทะลุบานประตูเชื่อมออกไปลานจอดรถทันที

เห็นดังนั้นหญิงสาวก็ทำท่าจะก้าวตาม แต่โนอาร์ก็หันกลับมาเอ่ยขัดขึ้นก่อนด้วยสีหน้าจริงจัง

“หยุด! ถ้าเธอเดินตามฉันมาอีกก้าวเดียว เราได้มีเรื่องกันแน่!”

ใบหน้าหวานมุ่ยลงนิดหนึ่ง แต่ก็ยอมหยุดก่อความรำคาญให้ชายหนุ่มโดยดี ท่อนขายาวรีบก้าวจ้ำ ๆ มุ่งหน้ากลับขึ้นรถให้เร็วที่สุด ถอนหายใจโล่งอกเมื่อจัดการปลดล็อกบานประตูรถเรียบร้อย

เขาตั้งสติเล็กน้อย ขับไล่เรื่องราวเกี่ยวกับเด็กแปลกออกไปจากหัว สตาร์ตเครื่องยนต์ หักเลี้ยวพารถสปอร์ตสีดำลงไปตามทางลาด เพื่อมุ่งหน้าออกจากลานจอด

แต่ในขณะที่รถยนต์ของเขากำลังขับผ่านทางออกห้างฯ บริเวณชั้นหนึ่ง ก็ต้องขนลุกวาบ เมื่อพบยัยลูกลิงในชุดเสื้อคลุมแดง ยืนฉีกยิ้มกว้างโบกไม้โบกมือตามหลัง

ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นแค่เด็กสาวตัวเล็กเหมือนเด็กมัธยม แต่สามารถทำให้โนอาร์หนาวสันหลังเฮือก

นัยน์ตาสีเทารีบเบนออกจากกระจกมองหลัง กลับมาจดจ่อกับเส้นทางเบื้องหน้าเท่านั้น พร้อมสวดภาวนาในใจขอให้หลังจากนี้อย่าได้เจอเด็กแปลกคนนั้นอีกตลอดกาล

อีกด้าน

บนใบหน้าน่ารักน่าเอ็นดูยังคงมีรอยยิ้มประดับค้างเอาไว้ ดวงตากลมหลุบมองลายเพนต์บนเล็บชมพูสดใส พร้อมเพชรวิบวับติดสลับนิ้วเว้นนิ้ว ก็ยิ่งปลื้มปริ่ม นี่ถือเป็นลายที่สวยเก๋ที่สุดเท่าที่เธอเคยทำมาก่อน แม้อีกฝ่ายจะปากร้ายใส่เธอบ้าง แต่ตังเมก็มั่นใจว่าลึก ๆ โนอาร์ใจดีมาก

แผนการตีสนิทเจ๊สุดหล่อยิ่งแน่วแน่เข้าไปใหญ่ แค่คิดภาพตัวเองไปมหา’ลัยพร้อมเทรนด์แฟชั่นสุดชิคที่โนอาร์สอน และได้หัวใจหนุ่มแสนดีอย่างอาร์ทมาครอบครอง ความตื่นเต้นมันก็แล่นปราดไปทั่วร่าง สูบฉีดเลือดลมจนหญิงสาวยืนตัวบิดตัวม้วน แทบจะรอให้ถึงวันนั้นไม่ไหว

The Avenir

ร่างสูงผลักบานประตูเข้ามาในห้องพักอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง ไม่คิดว่าแค่การตัดสินใจไปทำเล็บร้านใหม่มันจะสูบพลังงานเขาได้ถึงขนาดนี้

เขาทิ้งร่างลงแผ่หลากลางโซฟา หลุบมองลายเพนต์ใหม่บนปลายนิ้ว ก็ระบายยิ้มพึงพอใจ เตรียมจะพักสายตาสักครู่กับเรื่องวุ่นวายที่เผชิญ

แต่แล้วเสียง ติ๊ง ติ๊ง แจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังไม่หยุด ขัดจังหวะการพักผ่อน จนชายหนุ่มต้องเอื้อมคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู แล้วสันกรามก็ขบกรอดความหงุดหงิดกลับมาอีกครั้ง เมื่อเห็นใครบางคนรัวกดข้อความมาทั้งทางไอจีส่วนตัว และทางช่อง ‘Noah Not Basic’

แต่ความอยากรู้ก็ทำให้ปลายนิ้วกดเข้าไปอ่านข้อความเหล่านั้น

TangMay : เจ๊กลับถึงบ้านหรือยัง หนูถึงห้องเรียบร้อยแล้วนะคะไม่ต้องห่วง

TangMay : วันนี้ขอบคุณเจ๊มากเลยนะคะ

TangMay : ที่อนุญาตให้หนูใช้ลายเล็บเหมือนเจ๊ได้ มันน่ารักสุด ๆ เลย หนูชอบมาก

TangMay : คืนนี้หนูสัญญาค่ะว่าจะนั่งไล่ดูช่องของเจ๊ทุกคลิปเลย พรุ่งนี้หนูจะเอาทริกการแต่งตัวจากเจ๊ไปใช้นะคะ

TangMay : ขอบคุณจริง ๆ ค่ะที่ช่วยแนะนำ ชี้ทางสว่างให้เด็กตัวน้อย ๆ แบบหนู

และข้อความขอบคุณอีกยาวยืด ที่โนอาร์ก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าตัวเองไปช่วยเหลืออะไรอีกฝ่ายจนซาบซึ้งใจถึงขนาดนั้น

เขาส่ายหัวน้อย ๆ ทั้งมันเขี้ยวและเอ็นดู ถึงตังเมจะน่ารำคาญไปบ้าง แต่พอเห็นข้อความทั้งหมดเขาก็มองเธอให้แง่ดีขึ้นนิดหน่อย อย่างน้อยหากยัยเปี๊ยกเลิกระรานเขา แล้วอยู่ในพื้นที่ของตัวเอง เขาก็คงช่วยอวยพรขอให้เธอได้ปรับเปลี่ยนลุคตัวเองให้ดีขึ้นเช่นกัน

แต่ทว่า

ติ๊ง

คิ้วหนาได้รูปขมวดเข้าหากันกับแจ้งเตือนแท็กใหม่ในอินสตาแกรม รีบกดออกจากแอปเมื่อครู่ แล้วกดเข้าไปดู ความหงุดหงิดที่จางหายไปแล้วก็พุ่งปรี๊ดกลับขึ้นมาอีกครั้ง

เขาหยัดกายขึ้นนั่งหลังตรง มองภาพในจอชัด ๆ ก็ต้องกัดกรามกรอดกับสตอรี่ไอจีของยัยเด็กเพี้ยน

ภาพถ่ายของหญิงสาวตัวเล็กกำลังฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี โดยที่ด้านหลังถ่ายติดตัวเขาขณะนั่งทำเล็บอยู่ พร้อมข้อความ ‘บังเอิญเจอเจ๊คนสวย วันนี้ขอบคุณมากเลยค่ะ ตัวจริงเจ๊น่ารักมาก แล้วครั้งหน้าเจอกันใหม่นะคะ’ พร้อมไอคอนรูปหัวใจ ตกแต่งด้วยภาพการ์ตูนเครื่องไหวอีกเยอะแยะ แถมยังแท็กชื่อไอจีส่วนตัวเขามาอีก

สันกรามแกร่งขบกรอด มือบีบกำโทรศัพท์แน่นจนเส้นเลือดตามท่อนแขนปูดโปน แทบอยากปาโทรศัพท์ในมือทิ้งไป

ปลายนิ้วหนากดเข้าไปที่หน้าโปรไฟล์ส่วนตัวของตังเม ก็เห็นว่าเธอกดติดตามเขาไว้อยู่ แต่โนอาร์ก็ไม่สนใจ กดบล็อกโปรไฟล์นั้นแบบไม่ต้องคิด แล้วกระแทกโทรศัพท์กลับลงบนโต๊ะ ก่อนจะกระทืบเท้าปึงปังมุ่งหน้าเข้าสู่ห้องนอน เพื่อตัดขาดจากเรื่องบ้าบอไร้สาระทั้งหมด