ตอนที่9 อยู่คอนโดเดียวกัน

หลายวันต่อมา

วันศุกร์

"รอด้วยค่ะ"

น้ำผึ้งที่กำลังเดินขึ้นห้อง เมื่อมาถึงหน้าลิฟต์และเห็นว่าลิฟต์กำลังจะปิดน้ำผึ้งก็รีบบอกคนในลิฟต์พร้อมกดเปิดอีกครั้ง

ติ๊ง

ประตูลิฟต์เปิดออกทำให้น้ำผึ้งแทรกตัวเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว และเห็นว่าลิฟต์ไปชั้นที่เธออยู่พอดี

กึก

แต่พอน้ำผึ้งเงยหน้าขึ้นมองคนข้างในเธอถึงกับยืนนิ่งค้าง เมื่อคนที่อยู่ข้างในลิฟต์คือ 'อาจารย์' ซึ่งตั้งแต่วันที่ได้เรียนกับอาจารย์วันจันทร์หลังจากนั้นน้ำผึ้งก็ไม่ได้มีความบังเอิญเจอกับอาจารย์อีกเลย...จนกระทั่งวันนี้

คนเราสามารถบังเอิญเจอกันได้ขนาดนี้เชียว

คงเป็นโชคชะตาหรือว่าจะเป็นพรหมลิขิต

และอาจารย์ก็มองมาที่เธอพอดีทำให้เธอรีบยกมือไหว้อย่างประหม่า

"สะ สวัสดีค่ะอาจารย์"

น้ำผึ้งมีน้ำเสียงติดขัดเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าการที่ได้เจอกับอาจารย์อีกจะทำให้อาการใจสั่นหวั่นไหวเกิดขึ้นกับเธออีกครั้ง ยิ่งตอกย้ำว่าเธอรู้สึกยังไงกับอาจารย์

"เธอนี่เอง..."

ปฐพีจำได้ว่านักศึกษาคนนี้เป็นใคร เป็นนักศึกษาที่เขาช่วยเก็บของ และยังเป็นนักศึกษาที่เขาได้สอนตั้งแต่เริ่มต้นการเป็นอาจารย์ และเธอคือนักศึกษาที่ได้ออกมาหน้าคลาสเรียนและตอนนั้นเธอเหมือนจะมีปัญหาเขาเลยจำได้ ปฐพีก็ไม่คิดว่าจะบังเอิญได้เจอกันที่นี่อีก

เพราะเท่าที่ปฐพีสอบถามเพื่อนมาว่าคอนโดไหนที่นักศึกษาอยู่น้อยเพื่อนก็แนะนำมาที่นี่ เพราะคอนโดนี้ห้องขนาดเล็กค่าเช่าก็หลักหมื่น ส่วนห้องของเขาเป็นห้องขนาดใหญ่มีวิวราคาจะค่อนข้างสูงหน่อย และเขาก็เพิ่งเข้ามาอยู่วันนี้วันแรกเพราะอะไรหลาย ๆ อย่างเพิ่งลงตัว แต่ก็ไม่คิดว่าการเข้ามาอยู่วันแรกก็เจอกับนักศึกษาที่ตัวเองสอนซะแล้วและยังเป็นคนนี้คนเดิมอีก

มันช่างบังเอิญเกินไป

ที่เจอคนเดิม ๆ อยู่หลายครั้งแบบนี้

'เอาไงดี'

น้ำผึ้งเริ่มก้มหน้าประหม่าทำตัวไม่ถูก เธอควรจะเริ่มพูดคุยกับอาจารย์หรือทำเป็นเงียบไป เธอทำตัวไม่ถูกมือไม้เหมือนจะสั่น ๆ หัวใจก็เต้นระรัว ยิ่งย้ำชัดว่าเธอเสียอาการมากแค่ไหน แล้วชั้นที่ลิฟต์กำลังขึ้นไปก็เป็นชั้นเดียวกับเธอ ในหัวเธอมีแต่คำถาม

'อาจารย์มาหาใคร'

'หรืออาจารย์อยู่ที่นี่มาก่อนแล้ว'

'แล้วอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่เคยเห็น'

น้ำผึ้งทำท่าจะเอ่ยถามอาจารย์อยู่หลายครั้งแต่เธอก็ไม่กล้าพูดอะไรออกไป

ติ๊ง

จวบจนประตูลิฟต์ชั้นที่เธออยู่เปิดออก

กึก

จังหวะที่น้ำผึ้งโค้งตัวเพื่อขออนุญาตออก ทว่าคนเป็นอาจารย์ก็ก้าวขากำลังจะออกเหมือนกัน ทำให้น้ำผึ้งให้อาจารย์ออกก่อน แต่พอน้ำผึ้งออกจากลิฟต์ก็เหมือนว่าเธอกำลังเดินตามอาจารย์เลย เพราะทางไปห้องเธอคือทางที่อาจารย์เดินนำไป

'อะไรกันเนี่ย'

'ทำไมอาจารย์หยุดอยู่หน้าห้องนั้น?'

เป็นเพราะว่าอาจารย์เดินนำหน้าไปก่อนเธอ ทำให้เธอได้เห็นว่าอาจารย์หยุดเดินและยืนอยู่หน้าห้องฝั่งตรงข้ามเธอ ซึ่งห้องที่อาจารย์หยุดอยู่นั้นเป็นห้องที่ไม่มีใครอยู่มาตั้งแต่ที่เธอเข้ามาอยู่ใหม่ ๆ แล้ว ซึ่งเป็นห้องขนาดใหญ่กินพื้นที่เท่ากับห้องเธอสองห้อง ที่ปล่อยเช่าปล่อยขายมานานแล้ว อีกอย่างชั้นนี้ก็ไม่ค่อยมีลูกบ้านสักเท่าไหร่ พอวันนี้ได้เห็นอาจารย์ใจเธอก็เริ่มไม่เป็นสุข

ถ้าอาจารย์อยู่ห้องตรงข้ามเธอ

ก็เท่ากับว่าอาจารย์ไม่ได้มาหาใคร

แต่ถ้าอาจารย์ไม่ได้อยู่คนเดียวล่ะ?

ปฐพีที่กำลังหาคีย์การ์ดเปิดห้องอยู่ แต่กลับรู้สึกถึงสายตาที่มองมา พอหันไปก็เห็นว่านักศึกษาคนเดิมกำลังมองมาที่เขา

"เอ่อ...หนูอยู่ห้องฝั่งตรงข้ามค่ะ"

คำตอบของนักศึกษาทำให้ปฐพีเข้าใจในทันที แต่ก็ยิ่งทำให้ปฐพีรู้สึกว่าเขากับนักศึกษาคนนี้ช่างมีเรื่องบังเอิญบ่อยเหลือเกิน แล้วไหนบอกว่าชั้นนี้ไม่ค่อยมีลูกบ้านแต่กลับมาเจอลูกบ้านที่เป็นนักศึกษาที่ตัวเองสอน

แต่ทุกอย่างมันคงเป็นแค่เรื่องบังเอิญ

"นักศึกษาชื่อปรีชญาใช่ไหม?"

แต่เมื่อปฐพีมองเห็นสีหน้าของนักศึกษาเขากลับปล่อยผ่านไปไม่ได้ ก็เพราะสีหน้าของเธอเหมือนมีปัญหาที่บอกใครไม่ได้ เพราะอาการของเธอเขาสังเกตเห็นตั้งแต่ตอนที่ได้สอนเธอแล้ว ทั้งเหม่อลอย ครุ่นคิด และเป็นกังวล

"เอ่อค่ะ...หนูปรีชญาค่ะ"

น้ำผึ้งใจเต้นตึกตักไม่คิดว่าอาจารย์จะคุยกับเธอและยังจำชื่อเธอได้ด้วย ยิ่งทำให้เธอประหม่าและสีหน้าของเธอก็ยิ่งแสดงออกถึงความกังวล เพราะเธอไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์ที่ต้องอยู่กับคนที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะแบบนี้

"ปรีชญาเธอมีปัญหาอะไรที่อยากปรึกษาผมไหม?"

ด้วยความที่เขาเป็นพ่อคนและตอนนี้ยังเป็นอาจารย์อีกเลยปล่อยผ่านไปไม่ได้ เพราะเห็นได้ชัดว่าสีหน้าของเธอไม่ค่อยสู้ดีสักเท่าไหร่และเหมือนอยากคุยกับใครสักคน เขากลัวว่านักศึกษาจะมีปัญหาแล้วไม่กล้าปรึกษาใคร เพราะเธอดูใสซื่อไร้เดียงสาหน้าตาราวกับเด็กอายุสิบแปดปี

"คะ? ปรึกษาอาจารย์เหรอคะ"

น้ำผึ้งตกใจเล็กน้อย เธอก็ไม่รู้ว่าเธอในสายตาของอาจารย์เป็นยังไง แต่น้ำผึ้งกลับรู้สึกว่าคำพูดของอาจารย์กำลังเข้าทางเธอ

"ใช่ ถึงผมจะเพิ่งสอนแต่ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจก็ปรึกษาผมได้"

ปฐพีเน้นย้ำไปอีกครั้ง และเขาคิดว่าสีหน้าของเธอดูดีขึ้นเหมือนว่าดีใจที่จะมีคนรับฟัง

"หนูปรึกษาได้จริงเหรอคะ? แล้วหนูปรึกษาอาจารย์ได้ตอนไหนคะ"

ในเมื่อคนเป็นอาจารย์คิดว่าเธอกำลังมีปัญหาบางอย่าง ในเมื่ออาจารย์เอ่ยปากขนาดนี้มีเหรอเธอจะปฏิเสธ

"จะเข้ามาคุยในห้องผมไหม"

ปฐพีพูดออกไปโดยไม่คิด เพราะเขาไม่ได้คิดอะไร เพราะเธอในสายตาของเขาก็แค่ลูกศิษย์และยังมองว่าเหมือนลูกสาว

"คะ? เข้าห้องอาจารย์ ดะ...ได้เหรอคะ"

ใจของน้ำผึ้งแทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

เมื่อเธอถูกอาจารย์ชวนเข้าห้อง

"หรือจะไปนั่งคุยที่ล็อบบี้"

เมื่อเห็นหน้าตาตื่นของเธอ ปฐพีก็นึกขึ้นมาได้ว่ามันอาจจะไม่ควร ก็เพราะก่อนหน้าในหัวเขาไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ

"ไปห้องอาจารย์ก็ได้ค่ะ เอ่อ...หนูแค่เกรงใจ อีกอย่างเกรงใจคนที่อยู่กับอาจารย์ด้วยค่ะ"

และน้ำผึ้งก็เริ่มแอบสืบเรื่องส่วนตัวของเขาไปในตัว

"งั้นเข้ามาเถอะ ผมอยู่คนเดียว ไม่ได้มีใครอยู่ด้วย"

"เอ่อ...ค่ะ"

น้ำผึ้งเม้มปากแน่นเมื่ออาจารย์พูดว่า 'ผมอยู่คนเดียว ไม่ได้มีใครอยู่ด้วย' ทำให้คนฟังยิ้มกริ่มในใจ และภาวนาว่าเขาจะไม่มีใครจริง ๆ และขอให้ทุกอย่างเข้าทางเธอ

แต่ในขณะเดียวกันคนมองเห็นสีหน้าของเธออย่างปฐพีกลับมองเห็นว่าเธอเป็นแค่เด็กนักศึกษาที่มีปัญหาและกำลังต้องการใครสักคนช่วยแก้ปัญหา

แต่เขาคงไม่รู้...ว่าเด็กสาวคิดแผ่นไว้ในใจมากมายแค่ไหน