ตอนที่10 หนูชอบอาจารย์

ภายในห้อง

เมื่อน้ำผึ้งเข้ามาในห้องของอาจารย์ เธอก็รีบกวาดสายตามองทั่วห้องเพื่อหาว่ามีสิ่งของของผู้หญิงหรือเปล่า...แต่ก็ไม่พบอะไร

"นั่งก่อนสิ"

ปฐพีผ่ายมือให้นักศึกษานั่ง ส่วนเขาก็เดินไปหยิบน้ำใส่แก้วมาให้พร้อมเดินกลับมาแล้วยื่นให้เธอ

"ขอบคุณค่ะ..."

ปึก!

ซ่า!

"อะ อาจารย์!"

น้ำผึ้งลนลานอย่างตกใจ เมื่อจังหวะที่เธอเอื้อมมือสั่น ๆ ไปรับแก้วน้ำจากอาจารย์แต่กลับรับไม่ดีทำให้น้ำหกกระเด็นรดแขนของอาจารย์

"ไม่เป็นไรเรื่องเล็กน้อย"

"นะ หนูขอโทษค่ะ"

น้ำผึ้งรีบยกมือไหว้ขอโทษเจ้าของห้อง เธอเริ่มรู้สึกอายเพราะยังไม่ทันไรเธอก็เริ่มทำตัวขายหน้าซะแล้ว

น้ำผึ้งรีบหยิบทิชชู่ช่วยอาจารย์เช็ดน้ำที่หกลงโต๊ะ เมื่ออาจารย์เห็นว่าเธอเช็ดอยู่อาจารย์ก็หยิบทิชชู่แล้วเบี่ยงตัวเช็ดน้ำที่หกรดแขนตัวเองบ้าง

อึก

'อาจารย์มีรอยสัก'

น้ำผึ้งกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อสายตาดันไปเห็นจังหวะที่อาจารย์ถลกแขนเสื้อขึ้นพอดีและเช็ดแขนตัวเอง แม้อาจารย์จะเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยแล้วแต่เธอกลับตาไว

รอยสักรูปงูที่เลื้อยตามเส้นเลือดตรงแขน

ใจดวงน้อยของน้ำผึ้งสั่นไหวไม่หยุด อาจารย์สามารถทำให้เลือดลมในร่างกายของเธอสูบฉีดไม่หยุด น้ำผึ้งไม่คิดว่าอาจารย์ที่ดูเนียบแต่กลับมีมุมที่กร้าวใจขนาดนี้ และอาจารย์ก็ยิ่งน่าค้นหา

อาจารย์จัดการตัวเองอย่างคล่องแคล่วแล้วกลับมาอีกครั้งพร้อมแก้วน้ำใบใหม่ แต่ครั้งนี้อาจารย์วางไว้ให้เธอเลย พร้อมนั่งลงฝั่งตรงข้ามกับเธอ

"ข...ขอบคุณค่ะ เมื่อกี้ต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะ"

น้ำผึ้งบอกกับอาจารย์อย่างรู้สึกผิดอีกครั้ง ซึ่งท่าทางของอาจารย์ก็เหมือนผู้ใหญ่ที่ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อย และกำลังจะให้คำปรึกษาเด็ก ไม่ได้มีแววเป็นอย่างอื่นเลย แต่เธอกำลังจะกลายเป็นเด็กนิสัยไม่ดีที่กำลังคิดกับอาจารย์เป็นอื่น

"นักศึกษาอย่าคิดมาก มาเข้าเรื่องดีกว่า นักศึกษามีปัญหาอะไรหรือเปล่า เผื่อผมจะสามารถช่วยได้"

ปฐพีบอกกับนักศึกษาอย่างเป็นกันเองเพื่อลดอาการประหม่าของเธอ

"เอ่อ...คือที่อาจารย์บอกว่าอาจารย์อยู่คนเดียวไม่มีใคร...หมายถึงอาจารย์ไม่ได้มีคนรักเหรอคะ?"

น้ำผึ้งบีบมือตัวเองแน่นแทบกลั้นหายใจ เมื่อเธอเปิดปากถามออกไปโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว ยิ่งเห็นสีหน้าสับสนของอาจารย์น้ำผึ้งก็รีบก้มหน้าเพื่อซ่อนอาการที่กำลังเกิดขึ้น

เธอกลัวคำตอบของอาจารย์

เธอกลัวผิดหวังตั้งแต่ยังไม่เริ่ม

"ตกลงนักศึกษามีเรื่องอะไรกันแน่ครับ"

ปฐพีเริ่มไม่แน่ใจว่านักศึกษาคนนี้จะพูดอะไรกันแน่

"อาจารย์คะ...หนูมีปัญหาเรื่องหัวใจค่ะ"

"ว่าไงนะ?"

"ที่หนูเป็นแบบนี้เพราะหนูมีปัญหาเรื่องหัวใจ ที่หนูถามว่าอาจารย์มีใครหรือเปล่า เพราะหนูแค่อยากรู้ว่าอาจารย์จะให้คำปรึกษาหนูได้ไหมค่ะ"

น้ำผึ้งเม้มริมฝีปากแน่น ทั้งตื่นเต้นและตื่นกลัวไปหมด

"ที่นักศึกษาเป็นแบบนี้เพราะเรื่องหัวใจ?"

ปฐพีไม่อยากจะเชื่อว่าปัญหาของเด็กคนนี้คือเรื่องความรัก เขาไม่คิดด้วยซ้ำว่ามันจะเป็นเรื่องนี้

"ค่ะ..."

"เอาเถอะ ถึงผมจะโสดถึงผมไม่มีคนรักแต่นักศึกษาลองพูดปัญหาของนักศึกษามาเผื่อผมจะช่วยได้"

ด้วยความไม่ทันคิด ทำให้ปฐพีพูดออกไปตรง ๆ ว่าเขาโสด แต่คนที่ได้ฟังกลับยิ้มขึ้นมาอย่างรู้สึกดี

"อาจารย์ยังโสดเหรอคะ?"

ร่างบางที่นั่งก้มหน้าอยู่เงยหน้าขึ้นถามย้ำคนตัวสูง และยังแสดงออกถึงความตื่นเต้นดีใจอีกด้วย

"ครับ..."

"อาจารย์คะ...ตลอดที่ผ่านมาหนูไม่เคยมีแฟนมาก่อนและไม่เคยหวั่นไหวใจเต้นกับใครมาก่อนค่ะ แต่มีอยู่วันหนึ่งที่หนูได้เจอกับใครบางคน แล้วเขาทำให้หนูตกอยู่ในสถาการณ์ใจสั่นและหวั่นไหว ทำให้หนูไม่มีสติไม่มีสมาธิทำอะไรผิดเพี้ยนไปหมดค่ะ ตอนแรกหนูคิดว่าเป็นแค่อาการชั่ววูบ แต่พอได้เจอกับเขาอีก ยิ่งได้เห็นเขา ยิ่งได้อยู่ใกล้เขา หนูยิ่งหวั่นไหวและใจสั่นค่ะ"

"นักศึกษาเป็นถึงขนาดนี้เลยเหรอ"

เป็นอีกครั้งที่ปฐพีแทบพูดไม่ออก

"ค่ะ...อาการหนูเป็นหนักใช่ไหมคะ อาจารย์คิดว่าหนูควรบอกความรู้สึกกับเขาไปเลยไหมคะ เพราะหนูอึดอัดใจจะแย่แล้วค่ะ ใจหนูแทบระเบิด หนูควบคุมตัวเองแทบไม่ได้ค่ะ"

"มันไม่เร็วไปเหรอถ้าหากนักศึกษาจะบอกกับเขา นักศึกษายังไม่รู้จักเขาเลย"

ปฐพีถอนหายใจเล็กน้อย เด็กคนนี้ต้องมาเป็นแบบนี้ตอนที่ใกล้จะเรียนจบเพราะหวั่นไหวกับผู้ชายที่เจอกันครั้งสองครั้ง แต่เขาก็พอเข้าใจว่าทำไมนักศึกษาคนนี้ถึงได้เป็นแบบนี้ คงเป็นเพราะใสซื่อในเรื่องความรักและไม่เคยมีแฟน ยิ่งหน้าตาของเจ้าตัวยิ่งบ่งบอกว่าไร้เดียงสา พอได้เผลอหวั่นไหวให้ใครเลยกลายเป็นแบบนี้สินะ

ผู้ชายคนนั้นต้องเป็นคนแบบไหน

ถึงทำให้เด็กคนนี้เป็นเอามาก

"หนูได้รู้จากปากเขาแล้วค่ะว่าเขาไม่มีใคร และใจหนูยิ่งไม่เป็นสุขยิ่งได้รู้เกี่ยวกับตัวเขาค่ะ หนูกลัวว่าตัวเองจะยิ่งไม่มีสติค่ะถ้าหากต้องเก็บความรู้สึกไว้"

"ถึงผมจะมองว่ามันเร็วเกินไป แต่ถ้าการที่นักศึกษาเก็บความรู้สึกไว้แล้วเป็นถึงขนาดนี้ ผมคิดว่านักศึกษาพูดออกไปเถอะเผื่อทุกอย่างจะดีขึ้นกว่านี้"

"พูดออกไปเลยใช่ไหมคะ...แต่หนูก็กลัวผลลัพธ์ ถ้าผลลัพธ์ออกมาไม่ดีจิตใจหนูต้องแย่กว่าเดิมแน่"

"..."

"แต่ถ้ามีใครสักคนคอยให้คำปรึกษา หนูอาจจะไม่ได้แย่ขนาดนั้น ถ้าถึงเวลาที่หนูบอกกับเขาไปแล้วแต่ผลลัพธ์ออกมาไม่ดี...อาจารย์จะยังเห็นใจหนูและยังให้คำปรึกษาหนูอยู่ไหมคะ"

"ยังไงเรื่องนี้ผมก็มีส่วนรับรู้และให้คำปรึกษา ถ้าหากมีอะไรก็ปรึกษาพูดคุยกับผมได้เสมอ อย่าเก็บไว้คนเดียว"

"อาจารย์รับปากหนูได้ไหมคะว่าจะไม่ทิ้งหนู"

สีหน้าของเธอดูใสซื่อไร้เดียงสาจนคนมองอดห่วงไม่ได้

"ครับ"

ปฐพียอมรับปากกับนักศึกษา เขาคิดว่าเธออาจจะกลัวไม่มีใครคอยรับฟัง แต่ปฐพีก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงดูดีใจที่เขารับปาก

"แล้วนักศึกษาอยากพูดอะไรกับผมอีกหรือเปล่าพูดมาได้เลยนะ"

ถามเจ้าตัวไปอีกครั้ง เพราะเหมือนเธอต้องการจะพูดอะไรต่อ

"ช...ชอบนะคะ"

"?"

"หนูชอบอาจารย์ค่ะ"

น้ำผึ้งกลั้นใจพูดความรู้สึกออกไปตรงๆ แต่หลังจบคำพูดของเธอทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ

ขอคนละหนึ่งใจให้ไรท์หน่อยจ้า