ตอนที่8 อาการที่เรียกว่า 'ชอบ'

ศูนย์อาหาร

หลังจากเรียนเสร็จน้ำผึ้งก็มาทานข้าวพร้อมกับขนม แล้วค่อยกลับห้องของตัวเองเพราะช่วงบ่ายไม่มีเรียนแล้ว

แต่ระหว่างที่น้ำผึ้งนั่งทานข้าวอยู่นั้น สายตาของเธอก็ดันไปเห็นอาจารย์ที่กำลังเดินออกมาจากตึก และเธอก็ไม่สามารถละสายตาไปจากอาจารย์ได้เลย เธอเอาแต่จ้องอาจารย์จนลับสายตาไป

ทำไมเอาแต่สนใจและอยากรู้ไปหมด

น้ำผึ้งได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเอง

"ขนมเราถามอะไรหน่อยสิ..."

น้ำผึ้งเม้มปากเอ่ยถามบางอย่างกับเพื่อนสาว

"อะไรเหรอ?"

"เราอยากรู้ว่าตอนนั้นขนมรู้ได้ยังไงว่าชอบคิมมากกว่าเพื่อนคนหนึ่ง มันมีอาการหรือสัญญาณอะไรบอกเหรอ"

"หืม ทำไมถึงถามล่ะเนี่ย"

"เราแค่อยากรู้เฉย ๆ เผื่อว่าเราจะมีอาการกับใครสักคนไง"

น้ำผึ้งเม้มปากกลัวว่าเพื่อนจะสงสัย

"อย่างแรกเลยคืออาการของหัวใจ"

"ยังไงเหรอ?"

"ก็หัวใจเริ่มทำงานผิดปกติ เช่นเวลาอยู่ใกล้รู้สึกว่าหัวใจเต้นแรง มันเต้นตึกตักวูบวาบปั่นป่วนแปลก ๆ แล้วยิ่งได้อยู่ใกล้ใจก็ยิ่งสั่นและรู้สึกประหม่าเริ่มไม่เป็นตัวของตัวเอง เริ่มทำตัวไม่ถูกหรือรู้สึกเขินอายขึ้นมาดื้อ ๆ ที่สำคัญเราชอบแอบมองเขาจนบางทีไม่กล้าละสายตาไปได้เลย เลยทำให้มักเห็นเขาอยู่ในสายตาตลอด ยิ่งไปกว่านั้นมักมีภาพเขาในหัวตลอด ก็ประมาณนี้"

"..."

น้ำผึ้งคิดตามที่เพื่อนพูด และนึกถึงอาการที่ตัวเองกำลังเป็นอยู่

แต่มันคงไม่ใช่แน่ ๆ

เป็นไปไม่ได้หรอก...

"แล้วถ้าสมมุติใจเราเต้นแรงอย่างไม่มีสาเหตุกับคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักกันมาก่อนล่ะ แบบนี้มันหมายความว่ายังไงเหรอ"

"ถามแบบนี้หมายความว่าไงเนี่ย"

และขนมก็ทำหน้าตั้งคำถามกับน้ำผึ้งอีกครั้ง

"ก็เราแค่อยากรู้"

"ถ้ากับคนแปลกหน้าต้องถามก่อนว่าใจเต้นแรงแบบไหน ใจเต้นแรงเพราะกลัว ใจเต้นแรงเพราะตกใจ หรือใจเต้นแรงเพราะชอบตั้งแต่แรกเห็นหรือเรียกอีกอย่างว่าตกหลุมรักตั้งแต่แรกเจอ"

"เอ่อ...อธิบายเพิ่มได้ไหม"

"ก็ถ้าเรากลัวคนแปลกหน้าใจเราจะเต้นแรงเพราะตื่นตระหนกกลัวถูกทำร้าย แต่ถ้าใจเต้นแรงเพราะตกใจอาจจะเป็นจังหวะจ๊ะเอ๋แบบมองไม่เห็นกันแล้วก็ตกใจจนใจแทบร่วงทำให้ใจเต้นแรง"

"เหรอ...แล้วถ้าใจเต้นแรงเพราะชอบตั้งแต่แรกเห็นมันเป็นยังไงเหรอ..."

"ก็พอได้สบตากับเขาใจเราก็เต้นแรงตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้สบตาทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ซึ่งอาการมันจะต่างจากใจเต้นแบบกลัวและตกใจ เพราะอาการใจเต้นเพราะชอบนั้นเหมือนว่าเขามีแรงดึงดูดบางอย่างที่ชวนให้ใจเต้นสั่น อาการมันจะวูบวาบกลางใจ ยิ่งได้เห็นเขาอีกครั้งอาการก็ยิ่งจะชัดเจน ทั้งใจเต้น ทั้งไม่เป็นตัวเอง และเราก็จะเกิดความสงสัยสนใจในตัวเขาและอยากรู้จักเขา อาการก็คล้ายกับเราแอบชอบใครสักคนเข้านั่นแหละ"

'แย่แล้ว...'

เธอกำลังใจเต้นกับอาจารย์

น้ำผึ้งนั่งนิ่งในหัวเริ่มคิดไม่ตกเมื่อได้รู้ว่าอาการของเธอเหมือนกับสิ่งที่เพื่อนบอกมา ซึ่งมันไม่สมควรและไม่ควรเลย เพราะเธอใจเต้นกับคนที่เป็นอาจารย์ ทำไมถึงได้เป็นอาจารย์ที่เพิ่งเจอกันตั้งแต่แรกเห็น และเธอก็ไม่สามารถปรึกษาหรือบอกกับเพื่อนได้ตรง ๆ

"แล้วถ้าสมมุตินะขนม ถ้าสมมุติว่าผึ้งบังเอิญใจเต้นกับคนแปลกหน้าและคิดว่าอาการนั้นคือชอบเขาตั้งแต่แรกเห็น แล้วถ้าบังเอิญมีโอกาสได้เจอกันอีกบ่อย ๆ ถ้าเป็นขนมจะทำยังไง จะเข้าหาเขาไหมหรือปล่อยผ่านไป เพราะยังไงก็เป็นการชอบแบบกะทันหัน"

"ถ้าเป็นเรานะ เราก็เข้าหาเขาสิเขาเป็นถึงคนที่ทำให้เราชอบได้ตั้งแต่แรกเจอเลยนะ อย่างน้อยการเข้าหาเขาก็ทำให้เราได้รู้ว่าเขาโสดหรือเปล่า เขาจะคิดกับเราได้ไหม"

"แล้วถ้าเรารู้อยู่แล้วว่าระหว่างเรากับเขายังไงก็ไม่มีทางเป็นไปได้ล่ะ แบบนี้เราก็ไม่สมควรเข้าหาเขาใช่ไหม"

"ไม่สมควรในที่นี้คืออะไรล่ะ ก็ถ้าไปแอบชอบคนมีเจ้าของถ้าเป็นแบบนั้นก็ไม่สมควร แต่ถ้าเขาไม่มีใครและเรามีโอกาสก็ต้องเข้าหา"

"แต่ถึงแม้เข้าหาเขาได้ ถ้าเขาไม่คิดอะไร เราก็จะเจ็บใช่ไหม..."

"คนเราไม่ได้สมหวังกันทุกคนนะผึ้งน้อย รู้จักชอบได้ รู้จักรักได้ ก็ต้องรู้จักคำว่าเจ็บ แต่อย่างน้อยเราก็ได้รู้และได้ลองไง"

"อ่อ...แบบนี้นี่เอง"

คำพูดของเพื่อนทำให้น้ำผึ้งครุ่นคิดบางอย่างในหัว

และหลังจากทานข้าวเสร็จน้ำผึ้งก็แยกกับเพื่อนเพื่อกลับห้องของตัวเองอย่างทุกครั้ง

คอนโด

"คนมีเป็นร้อยเป็นล้านแต่ทำไมถึงได้ใจสั่นกับคนที่เป็นอาจารย์ด้วย"

จวบจนมาถึงคอนโดน้ำผึ้งก็ยังเอาแต่คิดถึงเรื่องนี้ไม่หยุด

"ยิ่งไปกว่านั้น...อาจารย์แก่กว่าเราตั้งเยอะ"

คิดมาถึงตรงนี้น้ำผึ้งก็ยิ่งเหนื่อยใจ เคยพูดกับเพื่อนอย่างตั้งมั่นว่าเธอไม่ได้ชอบคนแก่ ถึงแม้อาจารย์ยังดูดีมากในสายตาเธอ ไม่ได้แก่อะไรเลย แต่อย่างอาจารย์ก็เรียกว่าคนที่อายุมากกว่าเธอ ถึงแม้น้ำผึ้งยังไม่รู้อายุของอาจารย์แน่ชัด แต่ถ้าอายุเลขสามขึ้นไปก็ห่างจากเธอพอสมควร และการที่เธอใจสั่นกับอาจารย์ที่อายุมากกว่าแบบนี้ ไม่ต่างกับเธอกำลังกลืนน้ำลายตัวเองเลย

ยิ่งไปกว่านั้นไม่รู้อะไรเกี่ยวกับอาจารย์เลย

อาจารย์อาจจะมีครอบครัวไปแล้ว

"แต่เรายังไม่ได้ลองเข้าหาเลยนี่น่า"

"แล้วจะเข้าหาได้ยังไงล่ะ...ในเมื่อเขาเป็นอาจารย์ ถึงจะเป็นอาจารย์ชั่วคราว แต่เขาก็เป็นอาจารย์อยู่ดี"

เฮ้อ...จะบ้า

น้ำผึ้งถอนหายใจเหนื่อยหน่ายกับหัวใจตัวเอง เธอก็ไม่อยากให้หัวใจรู้สึกแบบนี้กับคนที่ไม่สมควรหรอก

แต่เธอก็ไม่สามารถควบคุมหัวใจตัวเองได้

เธอยังจำจังหวะที่ได้สบตาได้เห็นหน้าอาจารย์ครั้งแรก นั่นเป็นจังหวะที่หัวใจของเธอทำงานหนักมาก

ระหว่างที่คิดอะไรเพลิน ๆ น้ำผึ้งก็หยิบโทรศัพท์เข้าแอปไลฟ์สดเพื่อเช็กดูข้อความ

"แปลกจังวันนี้แด๊ดหายไปนาน"

เพราะประโยคสุดท้ายที่เธอส่งไปเมื่อเช้าจนตอนนี้ยังไม่ขึ้นอ่าน เธอไม่ได้นึกถึงเขาอยู่ตลอดเวลาและไม่ได้ตั้งตารอ แต่พอเข้ามาในแอปก็นึกถึงเขาเป็นคนแรกเพราะเธอคุยแค่กับเขาในแอป พอเห็นว่าเขายังไม่ตอบซึ่งต่างจากทุกครั้งก็แปลกใจเป็นธรรมดา

Honey : หนูเหงาจังเลย อยากอ้อนแด๊ดจัง

ทำให้น้ำผึ้งส่งข้อความไปอ้อนอีกฝ่ายอีกครั้ง หลังจากนั้นก็กดออกจากแอปไม่ได้คิดอะไรมาก