ตอนที่7 ไม่ยุ่งกับนักศึกษา

"นักศึกษาพอเข้าใจกันไหมครับ"

"เข้าใจค่ะ / เข้าใจครับ"

นักศึกษาในคลาสตอบเป็นเสียงเดียวกัน

"ผมอยากรู้ว่าที่ผมสอนไปนักศึกษาเข้าใจกันจริงหรือเปล่า รายชื่อที่ผมจะเรียกต่อไปนี้ให้ออกมาหน้าคลาสแก้โจทย์ให้เพื่อนดูหน่อยนะครับ"

อาจารย์คนใหม่พูดอย่างต่อเนื่องและนักศึกษาก็ดูกระตือรือร้น

"พีรพงษ์ จารุนี และ...ปรีชญา ออกมาหน้าคลาสได้เลยครับ"

ปรีชญา

'ชื่อเรานิ'

น้ำผึ้งที่เพิ่งรู้ตัวว่าถูกอาจารย์เรียก เธอเริ่มรู้สึกประหม่าขึ้นมา ต่างกับเพื่อนร่วมคลาสอีกสองคนที่รีบออกไปโชว์ศักยภาพตัวเองด้วยความรวดเร็ว ส่วนน้ำผึ้งกลับเริ่มรู้สึกกังวล เพราะวันนี้น้ำผึ้งไม่ค่อยมีสติเท่าไหร่ ตั้งแต่ที่อาจารย์สอนมากลับไม่เข้าหูเธอเลย

'ทำไงดี'

น้ำผึ้งหันไปดูเพื่อนอีกสองคนที่ทำใกล้เสร็จแล้ว ทว่าเธอยังไปไม่ถึงไหน ต่อให้เธอจะชื่นชอบวิชานี้แต่เธอไม่ได้เก่งถึงขั้นที่ว่าไม่ต้องฟังที่อาจารย์สอนก็สามารถทำได้ เพราะที่ผ่านมาที่น้ำผึ้งทำได้เพราเธอเรียนและฟังและทำความเข้าใจ แต่วันนี้น้ำผึ้งเหมือนเรียนไม่เข้าหัวเลยเธอเลยไม่เข้าใจ

"ปรีชญามีปัญหาตรงไหนหรือเปล่า"

ปฐพีเอ่ยถามนักศึกษาที่เหลือเพียงคนเดียวหน้าคลาส เพราะอีกสองคนทำเสร็จแล้วกลับไปนั่งที่เรียบร้อยแล้ว

อึก

น้ำผึ้งสะดุ้งเล็กน้อยเมื่ออาจารย์เอ่ยถามในขณะที่อาจารย์อยู่ไม่ห่างจากเธอเท่าไหร่ ยิ่งไปกว่านั้นเธอได้กลิ่นหอมจากตัวอาจารย์ด้วยก็ยิ่งทำให้น้ำผึ้งไม่เป็นตัวของตัวเอง และตอนนี้หน้าคลาสเรียนก็มีเพียงเธอและอาจารย์ยืนอยู่ เพราะเพื่อนอีกสองคนกลับไปนั่งประจำที่แล้ว

"อาจารย์คะ คือหนู...หนูทำไม่ได้ค่ะ หนูขอโทษค่ะ"

น้ำผึ้งบอกกับอาจารย์เสียงเบาหวิวพร้อมก้มหน้าอย่างรู้สึกแย่ เพราะเธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน มันทั้งขายหน้าและดูโง่ที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นเธอดันมาโง่ในวันที่ได้เรียนกับอาจารย์คนใหม่

"อย่าโทษตัวเองไม่ใช่ความผิดของเธอ ผมอาจจะสอนไม่เข้าใจเอง"

"มะ ไม่ใช่นะคะ อาจารย์สอนดีค่ะ แค่หนูไม่ได้ตั้งใจพอ หนูขอโทษค่ะ"

"เดี๋ยวผมจะอธิบายอีกครั้งแล้วทำไปพร้อมกันนะ"

ปฐพีเห็นว่าเธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ และดูไม่มั่นใจกังวลและดูประหม่า เขาเลยพยายามพูดลดความกดดันและให้นักศึกษาไม่ประหม่า แต่ถึงอย่างนั้นปฐพีก็อดสงสัยไม่ได้เพราะเขาก็เห็นว่าคะแนนวิชานี้ของปรีชญาอยู่อันดับต้น ๆ แต่ทำไมตอนนี้ดูเหมือนจะมีปัญหา และระหว่างที่เขาสอนอยู่ปฐพีก็เห็นว่าเธอมองมาที่เขาตลอด เพราะเขากวาดสายตามองนักศึกษาอยู่ตลอดเหมือนกัน แต่ทุกครั้งที่สายตาของเขาไปเห็นปรีชญาก็เห็นว่าเธอมองที่เขาเสมอ

"ดะ ได้ค่ะอาจารย์"

น้ำผึ้งพยายามมีสมาธิและหายใจเข้าลึก ๆ เธอก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงได้ตื่นเต้นทำตัวไม่ถูกแบบนี้

หลังจากนั้นอาจารย์ก็อธิบายให้ฟังใหม่โดยที่เธอทำความเข้าใจและทำตามจนเสร็จ

"ขอบคุณค่ะอาจารย์"

น้ำผึ้งยิ้มแฉ่งออกมาพร้อมยกมือไหว้อาจารย์จากนั้นก็เดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง

ฟุ่บ

"เกิดอะไรขึ้นอ่ะผึ้ง ทำไม่ได้เหรอ?"

เมื่อนั่งประจำที่น้ำผึ้งก็ถูกขนมซักถามทันที

"วันนี้เราเบลอ ๆ อ่ะ ตอนที่อาจารย์สอนเราไม่ได้ตั้งใจพอ รู้สึกแย่เหมือนกันทั้งที่อาจารย์สอนดีมาก"

"คนเราต้องมีหลุดมีเบลอกันบ้างอย่าคิดมากสิ แต่อาจารย์สอนดีจริงนะ ขนาดเรายังเข้าใจเลย"

"ใช่...สอนสนุกด้วย หลังจากนี้เราจะไม่ให้เกิดเรื่องขายหน้าแบบนี้ขึ้นอีก"

ทั้งที่อาจารย์สอนดีและสอนสนุกเข้าใจง่ายมาก แต่คงเป็นเพราะเธอเองที่ก่อนหน้าไม่รู้ว่าเป็นอะไร ถึงได้เบลอ ๆ เหมือนคนจมอยู่กับความคิด

แต่การสอนของอาจารย์

ทำให้น้ำผึ้งเผลอนึกถึงคุณน้าอีกแล้ว

"สำหรับการสอนก็มีเท่านี้ครับ นักศึกษามีเรื่องไหนสงสัยหรืออยากสอบถามผมอีกไหมครับ"

ก่อนจบคลาสปฐพีถามนักศึกษาในห้องอีกครั้ง

"ถ้าถามเรื่องอื่นที่ไม่เกี่ยวกับการสอนอาจารย์จะตอบไหมคะ?"

และระหว่างนั้นนักศึกษาหญิงในห้องก็ยกมือขึ้นถาม พร้อมกับนักศึกหญิงคนอื่น ๆ ที่ก็ให้ความสนใจกับหัวข้อนี้

"นักศึกษาอยากถามอะไรผมครับ ลองถามผมมาได้"

"ไม่เคยเห็นอาจารย์มาก่อนเลยคะ อาจารย์เพิ่งมาใหม่เลยเหรอคะ"

นักศึกษาคนเดิมเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

"ครับ ผมเพิ่งมาสอน เลยอาจมีข้อบกพร่องไปบ้าง"

ปฐพีตอบคำถามนักศึกษาไปตรง ๆ

"อาจารย์สอนดีมากเลยค่ะ พวกหนูชอบและสนุกมากค่ะ"

"ว่าแต่ถ้าจะถามอายุของอาจารย์ อาจารย์บอกได้ไหมคะ"

และคำถามของนักศึกษาหญิงคนต่อมาก็เริ่มเข้าเรื่องส่วนตัวมากขึ้นซึ่งก็ทำให้นักศึกษาคนอื่น ๆ ในห้องสนใจไม่ต่างกัน

"แล้วนักศึกษาคิดว่าผมอายุเท่าไหร่"

ปฐพีเลือกที่จะยิงคำถามกลับเพื่อดูให้เป็นกันเองเหมือนให้นักศึกษามีส่วนร่วม ทั้งที่เขากำลังเลี่ยงที่จะตอบเรื่องส่วนตัวที่ไม่เกี่ยวกับการเรียนเพราะมันไม่ใช่เรื่องจำเป็นและสำคัญอะไร

"สามสิบสี่ค่ะ"

"ผมดูอายุน้อยขนาดนั้นเหรอครับ"

"อาจารย์อายุมากกว่านั้นเหรอคะ งั้นหนูให้สามสิบห้าค่ะ"

ปฐพียังส่ายศีรษะแทนคำตอบ ทำให้นักศึกษาหลาย ๆ คนเริ่มทายอายุเขาอย่างสนุก

"งั้นประมาณสามสิบหกไม่ก็สามสิบเจ็ดค่ะ เต็มที่สุด ๆ แล้วค่ะ"

"นักศึกษาตอบผิดหมดสิทธิ์ตอบแล้วครับ เอาเป็นว่านักศึกษาคิดว่าผมอายุเท่าไหร่ก็เท่านั้นครับ"

ทำให้นักศึกษาร้องโอดอวยอย่างเสียดายที่ทายไม่ถูกและไม่ได้ทายกันต่อ

"งั้นขออีกหนึ่งคำถามได้ไหมคะอาจารย์"

"ครับ ว่ามาสิ"

"อาจารย์ยังโสดไหมคะ ถามขำ ๆ นะคะ แต่ถ้าตอบได้ก็จะดีค่ะ"

คำถามของนักศึกษาหญิงครั้งนี้เรียกเสียงโห่ของนักศึกษาคนอื่น ๆ ไม่น้อย

"คำถามนี้ผมให้นักศึกษาลองเดากันดูเอานะครับ เอาล่ะวันนี้ก็หมดเวลาแล้วครับไว้เจอกันใหม่นะครับ"

ปฐพีทำเพียงยกยิ้ม เขาเลือกที่จะไม่ตอบเรื่องส่วนตัว ซึ่งนักศึกษาหญิงหลายคนก็ทำหน้าเสียดาย และปฐพีก็พอจะดูออกอยู่บ้างว่านักศึกษาหญิงหลาย ๆ คนให้ความสนใจเรื่องนี้เพราะอะไรและต้องการอะไร

แม้เขาจะเป็นอาจารย์ชั่วคราว

แต่อาจารย์ต้องมีจรรยาบรรณ

ไม่ยุ่งกับนักศึกษา

และปฐพีก็ไม่คิดสนใจนักศึกษาคราวลูกอยู่แล้ว ไม่ได้อยู่ในหัว ไม่มีทางคิด และเขาคิดว่าเรื่องส่วนตัวเหล่านี้ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องตอบให้กระจ่าง

แต่ปฐพีคงไม่รู้ว่ามีนักศึกษาอีกหนึ่งคน

ที่จดจ่อรอฟังคำตอบจากเขา...

ขอคนละหนึ่งใจให้ไรท์หน่อยจ้า