ตอนที่11 แก่แต่ก็ชอบ
"ปรีชญาเมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?"
ปฐพีถึงกับต้องเรียกชื่อเจ้าตัวและถามย้ำอีกครั้ง เธออาจจะพูดผิดไปหรือเขาอาจได้ยินไม่ชัด
"หนูชอบอาจารย์ค่ะ"
น้ำผึ้งบอกกับคนตรงหน้าน้ำเสียงหนักแน่น
"อาจารย์คนไหน?"
หัวคิ้วเริ่มขมวดเมื่อรอบนี้เขาได้ยินชัดเจน แต่อาจารย์คนไหนล่ะ
"หนูชอบอาจารย์ไงคะ...อาจารย์ปฐพี คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าหนูตอนนี้"
"..."
"อาจารย์อาจจะไม่เชื่อกับสิ่งที่หนูพูด แต่หนูใจเต้นแรงตั้งแต่ครั้งแรกที่หนูได้เจอกับอาจารย์ พอหนูได้เจอกับอาจารย์อีกหนูก็ไม่เป็นตัวของตัวเอง และหนูก็รู้ว่านี่คืออาการของการหวั่นไหว...หนูคิดว่าหนูชอบอาจารย์ค่ะ"
น้ำผึ้งหลับหูหลับตาพูดความในใจอย่างไม่ปกปิด
ทว่ากลับมีเพียงความเงียบตอบกลับมา
"ปรีชญาเธอพูดอะไรออกมา..."
ปฐพีเพิ่งหาเสียงของตัวเองเจอ ใครจะไปคิดว่าเด็กสาวที่เขารู้สึกเห็นใจและเป็นห่วงว่าจะมีปัญหา กลับมาบอกว่าชอบเขาแบบนี้
และยังบอกชอบเขาด้วยใบหน้าไร้เดียงสา
รู้สึกเหมือนตัวเองจะติดคุกอย่างบอกไม่ถูก
แม้เธอจะบรรลุนิติภาวะแล้ว แต่ปฐพีกลับรู้สึกเหมือนถูกเด็กอายุสิบแปดมาบอกชอบ ก็หน้าตาเธอค่อนข้างใสซื่อแต่ใครจะไปคิดว่าเขากลับถูกเด็กสาวที่ดูใสซื่อมาสารภาพแบบนี้ เธอเด็กกว่าลูกสาวเขาอีก ซึ่งเขาไม่ได้มีความยินดีเลย แต่กลับเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิมที่นักศึกษาที่ตัวเองสอนมาบอกชอบแบบนี้
"หนูรู้ว่าหนูพูดอะไรออกไป เพราะหนูไม่เคยบอกกับใครค่ะ...อาจารย์คนแรกที่หนูบอกชอบ"
"ชอบผมแบบไหนปรีชญา"
ปฐพียังพยายามหาทางออก
"หนูชอบอาจารย์แบบชอบผู้ชายคนหนึ่งค่ะ หนูไม่สามารถบังคับความรู้สึกได้ หนูรู้สึกกับอาจารย์ไปแล้ว"
ใบหน้าจิ้มลิ้มเงยหน้ามองคนตัวสูงและถามออกไปซื่อ ๆ ริมฝีปากบางถูกเม้มจนเป็นเส้น มันเป็นครั้งแรกที่เธอตัดสินใจและใจกล้าแบบนี้ เป็นครั้งแรกที่เธอรุกแบบไม่สนว่าตัวเองเป็นใครแล้วเขาเป็นใคร เหมาะสมหรือไม่เหมาะสม รู้แต่ว่าเธอต้องการอยากบอกอยากพูดให้หมด
"ผมจะถือว่าเรื่องทั้งหมดไม่เคยเกิดขึ้น และเธอควรคิดทบทวนใหม่ว่าสิ่งที่เธอรู้สึกมันอาจไม่ใช่ความรู้สึกแบบนั้นหรอก และผมจะคิดเสียว่าผมไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นและเราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้กันอีก"
ปฐพีไม่เคยช็อกกับอะไรเท่าตอนนี้มาก่อน มีผู้หญิงสนใจเขาตั้งมากมายและเข้าหาเขาก็หลากหลายวิธี แต่ที่ผ่านมาถ้าเขาไม่สนไม่เล่นด้วยก็แค่นั้น ซึ่งไม่เคยมีใครทำให้เขาลำบากใจและเครียดเท่ารอบนี้มาก่อน เขาต้องมานั่งอธิบายและมานั่งพูดให้เธอเข้าใจ ก็เพราะเธอเหมือนเด็กไม่ประสา
"หนูมั่นใจค่ะว่าหนูชอบอาจารย์แบบไหน หนูแค่อยากให้อาจารย์รับรู้ว่าหนูชอบอาจารย์ หนูไม่สามารถหยุดได้เพราะหนูไม่สามารถหยุดความรู้สึกได้ค่ะ หนูต้องทำยังไงให้อาจารย์ชอบหนูบ้าง"
"ปรีชญาฟังผมนะ...ผมเป็นอาจารย์เธอไม่ควรมาคิดอะไรกับผมแบบนี้ และผมไม่มีทางคิดอะไรกับนักศึกษาที่ตัวเองสอน อีกอย่างเธอยังเด็กเกินไปมันไม่เข้าท่าเลย หรือต่อให้เธอไม่ใช่นักศึกษาของผมหรืออายุจะไล่เลี่ยกับผม ผมก็ไม่คิดอะไรกับเธอเพราะผมไม่คิดยุ่งกับใครและไม่คิดมีใคร"
"แล้วยังไงคะก็หนูคิดกับอาจารย์ไปแล้ว...อาจารย์ก็ไม่ใช่อาจารย์เต็มตัวนี่คะ อีกอย่างอีกไม่กี่เดือนหนูจะเรียนจบแล้วก็ไม่ใช่นักศึกษาแล้ว หนูก็ไม่ได้เด็กขนาดนั้นนะคะ"
"..."
"อีกอย่างอาจารย์ยังไม่ลองให้โอกาสหนูเลย...จะรู้ได้ยังไงว่าจะไม่คิดอะไรกับหนูคะ"
"ปรีชญา"
ปฐพีเอ่ยเสียงเข้มดูเหมือนว่าเธอจะไม่สนไม่ฟังอะไรเลย และยังพูดเหมือนท้าทายอีก
ปฐพีเริ่มรู้สึกได้ถึงความดื้อตาใสของเด็กคนนี้
"เธออายุเท่าไหร่เองปรีชญา เธอควรไปชอบคนที่รุ่นราวคราวเดียวกันนะ ถ้ากับผมมันไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอน ผมพูดชัดเจนหวังว่าเธอจะเข้าใจ"
"หนูรู้ว่าอาจารย์แก่...แต่เพราะหนูชอบอาจารย์จริง ๆ หนูถึงได้กล้าพูดความในใจออกมาตรง ๆ เพราะหนูคงชอบผู้ชายทรงนี้"
"แก่? ใช่ผมแก่ ผมถึงบอกว่าไม่ควรชอบผม ผมว่าเราควรจบเรื่องนี้แล้วเธอก็กลับห้องไปเถอะ"
แม้เขาจะรู้ตัวอยู่หรอกว่าอายุเยอะ แต่การที่เธอบอกว่าเขาแก่แต่ก็ยังบอกว่าชอบเขามันก็รู้สึกทะแม่งและแทงใจยังไงไม่รู้
"ก็หนูไม่ได้ติดเรื่องอายุของอาจารย์นี่คะ หนูถึงบอกไงคะว่าอาจารย์แก่แต่หนูก็ชอบ"
น้ำผึ้งก็ยังดื้อด้านไม่ยอมจบเรื่องนี้ง่าย ๆ ก็ตอนนี้ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว
"ชอบผมที่ตรงไหน ผมมีอะไรให้ชอบ รู้เหรอว่าผมเป็นคนยังไง"
"หนูไม่รู้หรอกค่ะ...รู้แค่ว่าชอบ ส่วนที่ว่าอาจารย์จะเป็นคนแบบไหน เรื่องนั้นก็ต้องดูกันอีกที แค่หนูต้องการบอกให้รู้ว่าตอนนี้หนูชอบอาจารย์ การที่ชอบใครสักคนมันไม่ได้มีสัญญาณบอกนี่คะ...ก็ชอบไปแล้วต่อให้ไม่รู้จักเขาดีพอก็ตาม"
"ผมอายุสี่สิบเอ็ด"
"คะ?"
"ผมบอกว่าผมอายุสี่สิบเอ็ดแล้ว"
"...!"
น้ำผึ้งชะงักเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาบอก เธอก็คาดเดาไว้อยู่แล้วว่าเขาอายุมากกว่าเธอแต่ไม่คิดว่าจะเลขสี่แล้ว
ถามว่าช็อกไหม...ก็ช็อก
แต่ที่ช็อกกว่าคือความรู้สึกของเธอ
รู้อายุของเขาแต่หัวใจกลับยังเต้นแรงไม่หยุด
