ตอนที่11 แก่แต่ก็ชอบ

"ปรีชญาเมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?"

ปฐพีถึงกับต้องเรียกชื่อเจ้าตัวและถามย้ำอีกครั้ง เธออาจจะพูดผิดไปหรือเขาอาจได้ยินไม่ชัด

"หนูชอบอาจารย์ค่ะ"

น้ำผึ้งบอกกับคนตรงหน้าน้ำเสียงหนักแน่น

"อาจารย์คนไหน?"

หัวคิ้วเริ่มขมวดเมื่อรอบนี้เขาได้ยินชัดเจน แต่อาจารย์คนไหนล่ะ

"หนูชอบอาจารย์ไงคะ...อาจารย์ปฐพี คนที่นั่งอยู่ตรงหน้าหนูตอนนี้"

"..."

"อาจารย์อาจจะไม่เชื่อกับสิ่งที่หนูพูด แต่หนูใจเต้นแรงตั้งแต่ครั้งแรกที่หนูได้เจอกับอาจารย์ พอหนูได้เจอกับอาจารย์อีกหนูก็ไม่เป็นตัวของตัวเอง และหนูก็รู้ว่านี่คืออาการของการหวั่นไหว...หนูคิดว่าหนูชอบอาจารย์ค่ะ"

น้ำผึ้งหลับหูหลับตาพูดความในใจอย่างไม่ปกปิด

ทว่ากลับมีเพียงความเงียบตอบกลับมา

"ปรีชญาเธอพูดอะไรออกมา..."

ปฐพีเพิ่งหาเสียงของตัวเองเจอ ใครจะไปคิดว่าเด็กสาวที่เขารู้สึกเห็นใจและเป็นห่วงว่าจะมีปัญหา กลับมาบอกว่าชอบเขาแบบนี้

และยังบอกชอบเขาด้วยใบหน้าไร้เดียงสา

รู้สึกเหมือนตัวเองจะติดคุกอย่างบอกไม่ถูก

แม้เธอจะบรรลุนิติภาวะแล้ว แต่ปฐพีกลับรู้สึกเหมือนถูกเด็กอายุสิบแปดมาบอกชอบ ก็หน้าตาเธอค่อนข้างใสซื่อแต่ใครจะไปคิดว่าเขากลับถูกเด็กสาวที่ดูใสซื่อมาสารภาพแบบนี้ เธอเด็กกว่าลูกสาวเขาอีก ซึ่งเขาไม่ได้มีความยินดีเลย แต่กลับเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิมที่นักศึกษาที่ตัวเองสอนมาบอกชอบแบบนี้

"หนูรู้ว่าหนูพูดอะไรออกไป เพราะหนูไม่เคยบอกกับใครค่ะ...อาจารย์คนแรกที่หนูบอกชอบ"

"ชอบผมแบบไหนปรีชญา"

ปฐพียังพยายามหาทางออก

"หนูชอบอาจารย์แบบชอบผู้ชายคนหนึ่งค่ะ หนูไม่สามารถบังคับความรู้สึกได้ หนูรู้สึกกับอาจารย์ไปแล้ว"

ใบหน้าจิ้มลิ้มเงยหน้ามองคนตัวสูงและถามออกไปซื่อ ๆ ริมฝีปากบางถูกเม้มจนเป็นเส้น มันเป็นครั้งแรกที่เธอตัดสินใจและใจกล้าแบบนี้ เป็นครั้งแรกที่เธอรุกแบบไม่สนว่าตัวเองเป็นใครแล้วเขาเป็นใคร เหมาะสมหรือไม่เหมาะสม รู้แต่ว่าเธอต้องการอยากบอกอยากพูดให้หมด

"ผมจะถือว่าเรื่องทั้งหมดไม่เคยเกิดขึ้น และเธอควรคิดทบทวนใหม่ว่าสิ่งที่เธอรู้สึกมันอาจไม่ใช่ความรู้สึกแบบนั้นหรอก และผมจะคิดเสียว่าผมไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นและเราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้กันอีก"

ปฐพีไม่เคยช็อกกับอะไรเท่าตอนนี้มาก่อน มีผู้หญิงสนใจเขาตั้งมากมายและเข้าหาเขาก็หลากหลายวิธี แต่ที่ผ่านมาถ้าเขาไม่สนไม่เล่นด้วยก็แค่นั้น ซึ่งไม่เคยมีใครทำให้เขาลำบากใจและเครียดเท่ารอบนี้มาก่อน เขาต้องมานั่งอธิบายและมานั่งพูดให้เธอเข้าใจ ก็เพราะเธอเหมือนเด็กไม่ประสา

"หนูมั่นใจค่ะว่าหนูชอบอาจารย์แบบไหน หนูแค่อยากให้อาจารย์รับรู้ว่าหนูชอบอาจารย์ หนูไม่สามารถหยุดได้เพราะหนูไม่สามารถหยุดความรู้สึกได้ค่ะ หนูต้องทำยังไงให้อาจารย์ชอบหนูบ้าง"

"ปรีชญาฟังผมนะ...ผมเป็นอาจารย์เธอไม่ควรมาคิดอะไรกับผมแบบนี้ และผมไม่มีทางคิดอะไรกับนักศึกษาที่ตัวเองสอน อีกอย่างเธอยังเด็กเกินไปมันไม่เข้าท่าเลย หรือต่อให้เธอไม่ใช่นักศึกษาของผมหรืออายุจะไล่เลี่ยกับผม ผมก็ไม่คิดอะไรกับเธอเพราะผมไม่คิดยุ่งกับใครและไม่คิดมีใคร"

"แล้วยังไงคะก็หนูคิดกับอาจารย์ไปแล้ว...อาจารย์ก็ไม่ใช่อาจารย์เต็มตัวนี่คะ อีกอย่างอีกไม่กี่เดือนหนูจะเรียนจบแล้วก็ไม่ใช่นักศึกษาแล้ว หนูก็ไม่ได้เด็กขนาดนั้นนะคะ"

"..."

"อีกอย่างอาจารย์ยังไม่ลองให้โอกาสหนูเลย...จะรู้ได้ยังไงว่าจะไม่คิดอะไรกับหนูคะ"

"ปรีชญา"

ปฐพีเอ่ยเสียงเข้มดูเหมือนว่าเธอจะไม่สนไม่ฟังอะไรเลย และยังพูดเหมือนท้าทายอีก

ปฐพีเริ่มรู้สึกได้ถึงความดื้อตาใสของเด็กคนนี้

"เธออายุเท่าไหร่เองปรีชญา เธอควรไปชอบคนที่รุ่นราวคราวเดียวกันนะ ถ้ากับผมมันไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอน ผมพูดชัดเจนหวังว่าเธอจะเข้าใจ"

"หนูรู้ว่าอาจารย์แก่...แต่เพราะหนูชอบอาจารย์จริง ๆ หนูถึงได้กล้าพูดความในใจออกมาตรง ๆ เพราะหนูคงชอบผู้ชายทรงนี้"

"แก่? ใช่ผมแก่ ผมถึงบอกว่าไม่ควรชอบผม ผมว่าเราควรจบเรื่องนี้แล้วเธอก็กลับห้องไปเถอะ"

แม้เขาจะรู้ตัวอยู่หรอกว่าอายุเยอะ แต่การที่เธอบอกว่าเขาแก่แต่ก็ยังบอกว่าชอบเขามันก็รู้สึกทะแม่งและแทงใจยังไงไม่รู้

"ก็หนูไม่ได้ติดเรื่องอายุของอาจารย์นี่คะ หนูถึงบอกไงคะว่าอาจารย์แก่แต่หนูก็ชอบ"

น้ำผึ้งก็ยังดื้อด้านไม่ยอมจบเรื่องนี้ง่าย ๆ ก็ตอนนี้ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว

"ชอบผมที่ตรงไหน ผมมีอะไรให้ชอบ รู้เหรอว่าผมเป็นคนยังไง"

"หนูไม่รู้หรอกค่ะ...รู้แค่ว่าชอบ ส่วนที่ว่าอาจารย์จะเป็นคนแบบไหน เรื่องนั้นก็ต้องดูกันอีกที แค่หนูต้องการบอกให้รู้ว่าตอนนี้หนูชอบอาจารย์ การที่ชอบใครสักคนมันไม่ได้มีสัญญาณบอกนี่คะ...ก็ชอบไปแล้วต่อให้ไม่รู้จักเขาดีพอก็ตาม"

"ผมอายุสี่สิบเอ็ด"

"คะ?"

"ผมบอกว่าผมอายุสี่สิบเอ็ดแล้ว"

"...!"

น้ำผึ้งชะงักเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาบอก เธอก็คาดเดาไว้อยู่แล้วว่าเขาอายุมากกว่าเธอแต่ไม่คิดว่าจะเลขสี่แล้ว

ถามว่าช็อกไหม...ก็ช็อก

แต่ที่ช็อกกว่าคือความรู้สึกของเธอ

รู้อายุของเขาแต่หัวใจกลับยังเต้นแรงไม่หยุด