ตอนที่12 เดี๋ยวก็เลิกชอบไปเอง

"รู้แบบนี้เธอควรคิดได้สักทีนะ"

"..."

"อายุผมมากกว่าเธอหลายเท่า เป็นพ่อเธอได้อยู่แล้ว ผมไม่มีทางมองเธอเป็นอย่างอื่นได้"

ปฐพีพ่นลมหายใจออกหนัก ๆ ที่ต้องบอกอายุและเรื่องส่วนตัวของตัวเองเพื่อต้องการให้เธอเข้าใจ

แต่ปฐพียังไม่คิดพูดเรื่องส่วนตัวเรื่องอื่นของตนเพราะคิดว่ามันคงไม่จำเป็นถึงขั้นนั้น และเขาไม่อยากให้คนนอกรู้เรื่องส่วนตัวของตัวเองมากเกินไป เพราะแค่นี้มันก็มากเกินพอแล้ว

"พ่อหนูอายุหกสิบค่ะ...อาจารย์ยังไม่แก่เท่าพ่อหนูค่ะ"

"..."

"หนูไม่ติดเรื่องอายุค่ะ"

"..."

"ถึงแม้หนูรู้อายุอาจารย์แล้ว...แต่หนูก็ยังใจเต้นกับอาจารย์อยู่ดีค่ะ"

"ปรีชญา"

เป็นอีกครั้งที่ปฐพีมีสีหน้าเครียด เด็กคนนี้ดื้อด้านจริง

"ไหนอาจารย์บอกว่าจะไม่ทิ้งหนู"

"ถ้าผมรู้ว่าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้ผมคงไม่ให้มันมาถึงตอนนี้หรอก ผมไม่ได้คิดจะทิ้งถ้าหากมันเป็นปัญหาอื่นเรื่องอื่น...แต่ไม่ใช่กับเรื่องนี้"

"อาจารย์ไม่คิดรับผิดชอบเลยเหรอคะ การที่หนูได้ชอบใครครั้งแรกแต่ถูกผลักไสแบบนี้หนูต้องแย่มากแน่ ๆ อาจารย์ไม่คิดจะรักษาคำพูดตัวเองเหรอคะ"

"รับผิดชอบ? จะให้ผมรับผิดชอบอะไร"

"หนูไม่ต้องการอะไรมากค่ะ แค่อาจารย์ยังพูดคุยกับหนู ไม่หลบหน้าหนูก็พอค่ะ ถึงแม้อาจารย์จะไม่ชอบหนู แต่อาจารย์ปล่อยให้หนูชอบอาจารย์ก็พอค่ะ รับผิดชอบแค่นี้ได้ไหมคะ?"

"เอาเป็นว่าผมยังพูดคุยให้คำปรึกษาเธอ แต่ผมจะพูดคุยให้คำปรึกษาในฐานะอาจารย์กับลูกศิษย์ในเรื่องที่สมควร ส่วนเรื่องที่ไม่สมควรผมจะไม่คุย เป็นไปได้ก็หยุดรู้สึกแบบนั้นกับผมยิ่งดี"

"ความรู้สึกมันบังคับยากค่ะ แต่อาจารย์ไม่ต้องห่วงค่ะ วันดีคืนดีหนูอาจเลิกรู้สึกกับอาจารย์ไปเอง เพราะหนูอาจไปชอบคนอื่นหรือรู้สึกกับคนอื่น เป็นแบบนั้นหนูก็เลิกชอบอาจารย์ค่ะ อีกอย่างหนูจะชอบอาจารย์อย่างมีขอบเขต หนูรู้ว่าจังหวะไหนควรแสดงความชอบออกมาได้หรือจังหวะไหนไม่ควรแสดงออกมาค่ะ อาจารย์สบายใจได้ หนูไม่ได้เด็กอย่างที่อาจารย์คิดหรอกค่ะ"

"..."

"ที่หนูบอกกับอาจารย์ในครั้งนี้ หนูแค่ต้องการบอกให้อาจารย์รู้ว่าอาจารย์เป็นคนแรกที่หนูรู้สึกแบบนี้ก็เท่านั้นค่ะ"

"..."

ปฐพีไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่เขาไม่ค่อยเข้าใจความคิดความรู้สึกของวัยรุ่นสักเท่าไหร่

ดูพูดง่ายไปหมด

"ตอนนี้ผมคิดว่าเธอควรกลับห้องได้แล้ว ผมรู้สึกปวดหัว"

"อาจารย์ปวดหัวเหรอคะ ให้หนูช่วยไหมคะ"

น้ำผึ้งพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

"ผมจะดีขึ้น ถ้าผมได้อยู่คนเดียว"

ปฐพีถอนหายใจอีกครั้ง เขาจะยิ่งปวดหัวกว่าเดิมถ้าเธอยังอยู่

"หนูกลับห้องก็ได้ค่ะ แต่ถ้ามีอะไรเรียกหนูได้นะคะ"

"เธอกลับห้องไปก่อนเถอะ ผมขอพักสักหน่อย"

"ก็ได้ค่ะ"

น้ำผึ้งยอมออกจากห้องของอาจารย์อย่างจำใจ แต่ยังไงตอนนี้ทุกอย่างระหว่างเธอกับอาจารย์คงไม่เหมือนเดิมแล้ว เพราะเธอได้สารภาพทุกอย่างออกไปแล้ว

ฟุ่บ

เมื่อปฐพีอยู่ในห้องเพียงลำพังก็เอนกายพิงกับโซฟายกมือขึ้นลูบหน้าอย่างหนักใจ

"ชักจะปวดหัวขึ้นมาจริง ๆ แล้วสิ"

ปฐพีรู้สึกปวดหัวอย่างที่พูดจริง ๆ อาจเป็นเพราะตั้งแต่ได้เป็นอาจารย์เขาพักผ่อนน้อย เพราะยังไม่ได้มาพักที่คอนโดนี้และมีหลายเรื่องให้จัดการ พอวันนี้มาเจอเรื่องที่นักศึกษาคราวลูกมาบอกชอบเลยยิ่งทำให้สมองทำงานหนัก

"เอาเถอะ เดี๋ยวเด็กคนนั้นก็เลิกชอบไปเอง"

ปฐพีเลิกคิดเรื่องของเด็กนักศึกษาห้องฝั่งตรงข้าม พร้อมลุกขึ้นเพื่อชำระร่างกายให้หายเหนื่อยและจะได้พักผ่อน

ห้องน้ำผึ้ง

"สีหน้าอาจารย์ไม่สู้ดีเลย เราทำให้อาจารย์ปวดหัวขนาดนั้นเชียว"

น้ำผึ้งถอนหายใจเมื่อคิดถึงสีหน้าและคำพูดของอาจารย์ที่เอาแต่ปฏิเสธ

"แต่ก็ทำให้รู้ว่าอาจารย์ไม่ใช่เฒ่าหัวงูและไม่ได้เจ้าชู้และอาจารย์ก็เข้าถึงยาก"

เธอยิ่งรู้สึกชอบ...

ชอบที่อาจารย์ไม่ไหวหวั่นอะไรง่าย ๆ

ยิ่งทำให้น้ำผึ้งอยากเอาชนะใจ

"เราทำให้อาจารย์ปวดหัว เราควรแสดงความรับผิดชอบสักหน่อยดีกว่า"

เมื่อคิดได้น้ำผึ้งก็รีบหยิบถุงกระดาษเพื่อใส่ยาแก้ปวดรวมถึงยาดมกลิ่นสมุนไพรที่ช่วยให้ผ่อนคลายซึ่งเป็นของใหม่

จากนั้นก็หยิบกระดาษเปล่ามาเขียนอะไรบางอย่างพร้อมใส่เข้าไปในถุงกระดาษอีกครั้ง

หลังจากนั้นน้ำผึ้งก็นำถุงกระดาษแขวนไว้ตรงประตูห้องของอาจารย์ พร้อมกดกริ่งเรียกเพื่อเป็นสัญญาณให้คนข้างในได้รับรู้เท่านั้น ส่วนเธอก็กลับห้องของตัวเอง

ติ๊ง ๆ

"เสียงกริ่ง?"

ปฐพีที่กำลังอาบน้ำอยู่เขาได้ยินเสียงกริ่งดังขึ้น เลยรีบจัดการตัวเองหยิบชุดคลุมมาสวมใส่ พร้อมเดินไปส่องดูตรงตาแมวแต่กลับไม่พบใคร

แต่ปฐพีแน่ใจว่าไม่ได้หูแว่ว

แกร็ก

เลยตัดสินใจเปิดประตูดูอีกครั้ง

ปึก

แต่พอเปิดประตูก็พบว่ามีถุงกระดาษแขวนอยู่ตรงหน้าประตูห้องของเขา

พรึ่บ

ปฐพีหยิบถุงขึ้นมาดูพร้อมเปิดดูข้างในหยิบบางอย่างขึ้นมา เขาถึงกับต้องขมวดคิ้วพร้อมมองไปที่ห้องฝั่งตรงข้ามทันที ปฐพีส่ายหน้าเล็กน้อยพร้อมปิดประตูลง

ปัง

ฟุ่บ

ปฐพีนั่งลงตรงโซฟาพร้อมหยิบแผ่นกระดาษที่อยู่ในถุงกระดาษขึ้นมาอ่านอีกครั้ง

หนูปรีชญาเองค่ะ (น้ำผึ้ง)

หนูไม่ได้อยากรบกวนหรือต้องการก่อกวนอาจารย์นะคะ แต่หนูเป็นห่วงอาจารย์ค่ะ ถ้าหนูทำให้อาจารย์ปวดหัวหนูขอโทษค่ะ แต่อาจารย์อย่าลืมกินยาด้วยนะคะ ส่วนยาดมสมุนไพรช่วยให้ผ่อนคลายได้ค่ะ

น้ำผึ้ง...

"ชื่อเล่นเธอเหรอ?"

ปฐพีพึมพำหลังจากที่ได้อ่านข้อความในกระดาษ แต่เขาก็ไม่ได้อะไร

"ก็รู้ตัวนิว่ามีส่วนทำให้คนอื่นเขาปวดหัว"

ปฐพีส่ายหน้าอย่างเอือมระอาอีกครั้ง

"แต่คงได้พึ่งยาของเด็กคนนี้จริง ๆ"

เพราะอาการปวดหัวยังมีอยู่ ซึ่งในห้องของเขาตอนนี้ไม่ได้มีพวกยาหรือของอะไรพวกนี้เลย ทำให้เขาต้องแกะยาเข้าปากตามด้วยน้ำเปล่า พร้อมเดินไปทิ้งตัวลงนอนที่ห้องนอนเพื่อที่จะได้พักผ่อน