4# ไม่ต้องรัก NC18+

"ตกลงค่ะ น้ำหวานอยากมีเซ็กซ์กับอาโดยที่อากานต์ไม่ต้องรักน้ำหวานก็ได้ค่ะ"

"อย่ามาเรียกร้องทีหลังนะ" กานต์กดริมฝีปากร้อนผ่าวลงบนกลีบปากนุ่มหยุ่นรสหวาน เขาจำรสชาติความหวานของมันได้ขึ้นใจ คืนนั้นในห้องนี้ บนโซฟาตัวนี้ที่เขาจูบกับเธออย่างยาวนาน ความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยวเมื่อสี่ปีก่อนเคยเกิดขึ้นในห้องนี้

ถึงแม้คืนนั้นทั้งคู่จะเสร็จสมข้างนอก เขาจูบและใช้ลิ้นให้กับหลานสาวตัวน้อยที่หวานไปทั้งตัว ส่วนเขากลับไปที่ห้องหลังจากส่งเธอขึ้นสวรรค์

ในคืนนั้นความอดทนของเขามันมีมากพอที่จะไม่ยอมทำในสิ่งที่น่าเกลียดให้หลานสาววัยสิบแปดได้เห็นส่วนดำมืดของเขา ด้วยการกลับเข้าไปในห้องแล้วช่วยตัวเองโดยนึกถึงรสชาติความหวาน เสียงครางหวานหูและร่างกายที่บิดเร่าของหลานสาวตอนที่เขาปรนเปรอเธอด้วยปาก

ภาพของณิรินยังคงติดตา ติดหูไม่เคยจางหายมันอยู่กับเขามาตลอดสี่ปีที่ยาวนาน

"อื้อ" เสียงหวานครางหวิวหวามเมื่อเขาถอนริมฝีปากออกให้เธอได้หายใจ ลิ้นสากสอดเข้าไปกระหวัดเกี่ยวดูดลิ้นของเธอไม่เบานัก

"อา อากานต์" ร่างบางสั่นระริกเมื่อฝ่ามือหนาสอดเข้าใต้เสื้อยืดตัวโคร่งลูบไล้ผ่านกลีบอิ่มอูมที่เปียกชุ่ม

หัวใจของกานต์แทบหยุดเต้นหลานสาวของเขาไม่ได้สวมแม้แต่แพนตี้ เธอจงใจยั่วยวนเขาและความอดทนของเขาก็หมดลงแล้วเช่นกัน

"อาจะเลียให้น้ำหวานแตกเหมือนคืนนั้น เอาไหม" เสียงกานต์สั่นเล็กน้อย ฝ่ามือหนารั้งเสื้อยืดตัวโคร่งขึ้นมาเหนือเต้าทรวงอวบอิ่ม มันขยายขนาดขึ้นจากเมื่อสี่ปีก่อน มันเต็มปากเต็มคำ

ไม่สิ! มันล้นปากล้นคำของเขา ลิ้นสากนาบลงตรงซอกคอขาวเนียนหอมกรุ่น เขาอยากกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว เขาหลงใหลในตัวณิรินได้มากถึงเพียงนี้เชียวหรือ

"อาจะดูดนมน้ำหวานด้วย มันใหญ่ขึ้นจนล้นมืออาแล้ว" ฝ่ามือหนาขยำเต้าทรวงอีกข้างอย่างมันมือ มันอวบอิ่ม น่ากัดจนเขาเผลอกัดมันเบาๆ จนด้วยความมันเขี้ยว

"อ๊ะ อากานต์ขา อย่ากัดค่ะ" ณิรินสะท้านเยือก ช่องท้องหนักอึ้งวาบหวิว

"เจ็บเหรอ" กานต์เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าตัวเองจะเผลอทำคนผิวบางเจ็บ

"มันเสียวค่ะ"

"อาจะทำให้น้ำหวานเสียวกว่านี้อีก"

กานต์ถูกไฟราคะบดบังความผิดถูก สิ่งที่เขาพยายามหักห้ามใจเก็บซ่อนมันไว้มาแสนนานถูกไฟกำหนัดที่กำลังกัดกินเขาจนปวดร้าวไปทั้งหน้าขาบดบังจนมืดมิด ปากเขาดูดดึงเต้าทรวงอวบอิ่ม พลิ้วลิ้นไล้หยอกล้อกับยอดแข็งสีชมพูระเรื่อแล้วตวัดเกี่ยวมันเข้าปากออกแรงดูดดุน

"อ๊ะ อื้อ อากานต์ขา" ณิรินเคยครางแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนตอนอยู่ที่เมืองนอกเธอช่วยตัวเองด้วยการดูรูปอากานต์บนมือถือแล้วจินตนาการถึงการร่วมรักแบบร้อนแรงกับเขา

กานต์พลิ้วลิ้นเลียต่ำลงไปที่หน้าท้องแบนราบ ฝ่ามือหนาเลื่อนลงไปกอบกุมความอิ่มอูมระหว่างเรียวขา ฝ่ามือหนาขยำมันเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว ไล้นิ้วกลางเรียวยาวผ่านรอยผลิแยกที่เปียกชุ่ม ท้องนิ้วสากนวดคลึงติ่งนุ่มยั่วเย้า

"อ๊ะ อื้อ เสียว"

"อ้าขากว้างๆ น้ำหวาน" กานต์ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ท่อนขาเรียวงามตั้งชันขึ้นแล้วอ้าออกกว้าง ณิรินตั้งศอกดันโซฟายกศีรษะขึ้นมองด้วยความอยากรู้ ว่ามันจะเหมือนกับที่เธอเคยจินตนาการไว้หรือไม่

นิ้วเรียวยาวแหวกแยกสองกลีบออก หัวใจของกานต์เต้นรัวแรงเสียจนเลือดในกายชายหนุ่มฉีดพล่านไปทั่วร่าง ทุกกลีบคงรูปสวยไม่มีรอยแย้มผลิ เนื้อในสีแดงสวยไร้รอยช้ำ ติ่งเนื้อน้อยสีแดงแข็งตั้งปลายงอนสั่นระริกน่ารักเมื่อกำหนัดของเธอถูกเขาปลุกเร้าขึ้นมาจนถึงขีดสุด

"น้ำหวานยังเก็บมันไว้ให้อาอีกเหรอ" กานต์ถามเสียงสั่นพร่า จูบลงกลางรอยผลิแยก นาบลิ้นสากลงบนเนื้ออ่อนกวาดเลียจากร่องสวาทสีสวยที่ปิดสนิทขึ้นไปจนถึงติ่งเนื้อน้อยแล้วดูดมันเบาๆ

"อ๊ะ น้ำหวานเก็บมันไว้ให้อากานต์คนเดียวค่ะ"

"อื้อ อากานต์ขา เสียว" บั้นท้ายกลมมนยกขึ้นแนบชิดกับปากเขา กานต์ยิ่งดูดติ่งน้อยแรงขึ้น ลิ้นสากเลียแอ่งน้ำหวานแล้วออกแรงดูดกินจนเกิดเสียงลามก ณิรินกายสั่นสะท้านเมื่อลิ้นเขาพยายามแทรกสอดเข้ามาในร่องสวาทคับแคบของเธอ

"อ๊า อาคะ น้ำหวาน..." ณิรินหวีดครางเสียงดังขึ้นอีก แอ่นเอวขึ้นให้ 'ตรงนั้น' แนบแน่นกับปากเขา กานต์เร่งจังหวะพลิกพลิ้วลิ้นแยงแหย่ สองมือเล็กจิกขอบโซฟาแน่น แอ่นเอวยกสะโพกขึ้นสูงส่ายร่อนหาทางไปถึงจุดหมาย ปลายเท้ายันกับโซฟาเมื่อร่องสวาทของเธอตอดรัดถี่รัว ท้องน้อยหนักอึ้ง

ฝ่ามือหนาสองข้างกดสะโพกกลมกลึงแนบแน่นไปกับโซฟา ลิ้นสากของกานต์ปั่นรัวร่องสวาทคับแคบแล้ววาดลิ้นเลียเร็ว ดูดเม็ดนุ่มแรงๆ ณิรินเงยหน้าขึ้นปรือตา ปล่อยใจให้ไฟราคะสาดซัดเข้าหาจนหูพร่าตาลาย กายสั่นระริก เงยหน้ามองเพดานส่งเสียงครางหวิวหวามแตกพร่าเสร็จสมรุนแรงจนเหมือนร่างกายของเธอเบาหวิว

กานต์ขยับขึ้นไปแล้วจูบลงบนหน้าผากชื้นเหงื่อ ข้างแก้มและบดจูบลงไปที่กลีบปากอิ่มอีกครั้ง ดูดลิ้นหลานสาวเบาๆ ด้วยความรักที่เขาเก็บซ่อนเอาไว้อย่างมิดชิดแม้แต่ณิรินก็จะไม่มีทางได้รู้

"น้ำหวานอยากใช้ปากให้อาค่ะ" หลานสาวตัวแสบเอ่ยปากขอด้วยน้ำเสียงออดอ้อน คนเป็นอาซึ่งพยายามอดทนอดกลั้นก็ยิ่งใจสั่น