2.2# อากานต์

โต๊ะอาหารมื้อค่ำในบ้านดูคึกคักมากเป็นพิเศษในรอบสี่ปี

กานต์ยืนมองป้าเดือนแม่บ้านของเขากำลังจัดวางอาหารเมนูโปรดของณิรินลงบนโต๊ะ อดยิ้มไม่ได้ที่เห็นป้าเดือนทำอาหารแทบจะครบทุกเมนูโปรดของณิรินจนไม่เหลือพื้นที่ว่างบนโต๊ะอาหาร

“ป้าทำเหมือนคุณน้ำหวานของป้าทานเยอะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ป้าอยากให้คุณน้ำหวานได้ทานของอร่อย กลับมาคราวนี้ตัวผอมบางเหลือเกินค่ะ” ป้าเดือนพูดสีหน้ามีความสุข

“คุณหมอก็ทานเยอะๆ นะคะ ไม่ได้กลับมาทานข้าวที่บ้านนานมากแล้ว” ป้าเดือนบอกเขาก่อนจะเดินออกไปจากบ้าน

กานต์หันไปมองหญิงสาวในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งยาวลงมาเหนือเข่ากำลังวิ่งลงมาจากบันไดเสียงดังเหมือนกับตอนที่เธอเป็นเด็กไม่มีผิด

ภาพเด็กสาวผมยาวคลุมไหล่วิ่งลงบันไดมาจากชั้นสองของตัวบ้านแล้วสวมกอดเขามาจากด้านหลังพร้อมแนบใบหน้าสวยกับแผ่นหลังของเขาผุดขึ้นมาในหัว

เขาหันหลังกลั้นใจนับ หนึ่ง สอง สา..นั่นไง!

"อากานต์ขา น้ำหวานหิวข้าวแล้วค่ะ"

ท่อนแขนเรียวงามสวมกอดรอบเอวเพรียวมาจากด้านหลังพร้อมแนบใบหน้ากับแผ่นหลังของเขา

ฝ่ามือหนาวางทาบทับลงบนมือนุ่มนิ่มแล้วดึงออกไปอย่างอ่อนโยน หมุนตัวกลับไปหาหลานสาว ยกมือขึ้นกอดอกพร้อมส่งสายตาดุไปให้ สูดลมหายใจเข้าพร้อมกับพูดช้าๆ ชัดๆ

“น้ำหวาน...” มันไม่ใช่อารมณ์ของความโกรธ แต่มันคือการพยายามสะกดข่มความตื่นเต้นที่เกิดขึ้นข้างใน ความสุขที่ได้กลับมาเจอหน้ากันอีกครั้งหลังจากห่างกันไกลถึงสี่มันทรมานแค่ไหนมีแต่ตัวเขาเท่านั้นที่รู้

"อา บอก กี่ ครั้ง แล้ว ว่า..." กานต์พูดด้วยเสียงต่ำลอดไรฟันช้าๆ

"ว่า...น้ำหวานโตเป็นสาวแล้วห้ามกอดอาแบบนี้อีก...ใช่ไหมคะ" เขายังไม่ทันจะพูดจบ หลานสาวตัวแสบของเขาก็พูดต่อทันควันพร้อมทั้งแลบลิ้น ทำหน้าทำตาทะลึ่งใส่เขาอีก

“มันไม่เหมาะ เราเป็นผู้หญิง อาเป็นผู้ชาย”

"อากานต์ชอบทำตัวแก่เกินอายุ" ณิรินเดินเข้าไปนั่งลงพร้อมกับชะโงกหน้าดูอาหารบนโต๊ะด้วยสีหน้าท่าทางตื่นเต้น

"ก็อาแก่แล้วจริงๆ" กานต์รีบบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ยังไม่แก่ค่ะ ปีนี้อากานต์สามสิบเอง" หญิงสาวพูดโดยไม่มองหน้าเขา แต่กำลังส่งสายตาจ้องมองไปที่กุ้งแม่น้ำเผาตัวโตที่ผ่าครึ่งตัว มีมันกุ้งฉ่ำเยิ้มน่ารับประทาน

"มีหลานสาวอายุยี่สิบสองไม่เรียกว่าแก่ จะให้เรียกว่าอะไร"

"เรียกคุณอาที่รักได้ไหมคะ"

ดวงตากลมโตทอประกายเจิดจ้ามองมาพร้อมรอยยิ้มหวานมองเห็นฟันซี่เล็กๆ เรียงตัวสวย แก้มแดงระเรื่อสมวัยสาว เอียงศีรษะเล็กน้อย ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู

เธอกำลังรุกเขาหนักกว่าก่อนจะไปอเมริกาเสียอีก เขารู้ดีว่าณิรินรู้สึกยังไงกับเขา แต่เขาก็พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะไม่ให้มันเกิดขึ้น เรื่องงามหน้าที่สังคมจะตราหน้าถึงความสัมพันธ์อันบิดเบี้ยวระหว่างอากับหลานสาว

"ป้าเดือนตั้งใจทำเมนูโปรดให้กับคุณน้ำหวานของป้าเลยนะ"

กานต์เปลี่ยนเรื่องทันทีแล้วเดินมานั่งลงฝั่งตรงข้าม เริ่มลงมือแกะกุ้งใส่จานตรงหน้าของณิริน

แต่หลานสาวตัวแสบของเขาก็เม้มปากแน่น ไม่ยอมตักมันเข้าปาก

"น้ำหวาน...อาไม่ป้อนแล้วนะ" กานต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพร้อมกับส่งสายตาดุไปยังหลานสาว

"แต่วันนี้เป็นวันแรกที่น้ำหวานกลับมาหาอา" เสียงหวานงอแง ฟังดูก็รู้ว่าเธอต้องการอะไร นั่นเป็นเพราะเขาเคยทำแบบนั้นให้เมื่อครั้งที่เธอยังเป็นเด็กหญิงณิริน

"อือ! อ้าปาก!" ถึงแม้ใบหน้าจะเรียบเฉยออกไปทางเหนื่อยใจแต่สุดท้ายกานต์ก็พ่ายแพ้ให้กับความน่ารักตรงหน้าเสมอ

ณิรินยื่นใบหน้าข้ามโต๊ะอาหารมา อ้าปากให้เขาป้อนกุ้งพอดีคำเข้าปาก แล้วก็เป็นหน้าที่ของอาหนุ่มที่จะต้องตักอาหารทีละนิดทีละหน่อยจนครบทุกเมนูป้อนหลานสาวที่หน้าตาท่าทางมีความสุขกับการทานอาหาร แต่เขารู้ดีว่าเธอกำลังมีความสุขที่สามารถทำให้เขาป้อนอาหารให้กับเธอเสียมากกว่า

รอยยิ้มหวานๆ ดวงตากลมโตเปล่งประกายซุกซนและดื้อรั้นไม่ยอมลงให้เขาง่ายๆ ของคนตรงหน้าทำให้หัวใจเขาวูบไหวตลอดสองชั่วโมงที่โต๊ะอาหาร แต่เขาก็แสดงออกไปให้เธอเห็นเพียงใบหน้าหน้าที่เรียบเฉย

"อากานต์คะ"

"หืม..." กานต์ก้มหน้าก้มตาทานอาหารหลังจากที่ป้อนคนตัวเล็กจนเธอเริ่มอิ่ม หลีกเลี่ยงที่จะสบตา

กลับมาคราวนี้ณิรินโตเป็นผู้ใหญ่เต็มวัยสาว เธอไม่ได้ผอมบางเหมือนเมื่อก่อน ทุกอย่างดูอวบอิ่มสมวัย รวมทั้งโครงหน้าที่สวยหวานคมชัดขึ้น จากเมื่อก่อนแก้มของเธออิ่มเหมือนแก้มเด็กตอนนี้มันดูสวยได้รูป

ท่อนแขนที่เคยเล็กกว่านี้ก็ดูเพรียวสวยกลมกลึง หน้าอกอวบอิ่มที่อยู่ภายใต้เสื้อยืดตัวโคร่งนั้นเธอจงใจไม่สวมบราเซียร์ ตอนที่มันแนบแน่นกับแผ่นหลังของเขา ทำให้เขาต้องกลั้นลมหายใจสะกดข่มอารมณ์ดำมืด

คนที่มีอาชีพแบบเขาเห็นร่างกายของมนุษย์มานับไม่ถ้วน เขาถูกฝึกจิตใจมาให้ไม่รู้สึกอะไรกับเรือนร่างของมนุษย์

แต่ความเป็นมนุษย์ธรรมดามีเลือดเนื้อของเขากลับอ่อนไหวกับหลานสาวของเขาจนแทบจะควบคุมมันไม่อยู่

"น้ำหวานอิ่มแล้วค่ะ"

"โอเค! อาก็หมดงานแล้ว"

"อาไม่อยากทำให้น้ำหวานเหรอคะ"

"น้ำหวาน...อารู้นะว่าน้ำหวานกำลังยั่วอา เราเป็นอาเป็นหลานกัน..." กานต์พยายามที่จะพูดประโยคเดิมๆ ที่เขาเคยบอกเธอนับครั้งไม่ถ้วนซ้ำอีกครั้ง

"เราไม่ใช่อาหลานกันจริงๆ สักหน่อย”

“ที่จริงแล้ว...น้ำหวานเรียกอากานต์ว่าพี่กานต์ก็ยังได้" ณิรินเถียงเขาทันทีเหมือนทุกครั้งที่เขาพยายามเตือนสติเธอเรื่องสถานะระหว่างพวกเขา

"ดื้อเหมือนเดิม...หรือดื้อมากกว่าเดิมนะ"

กานต์รวบช้อนส้อมในจานข้าวของเขาแล้วยกมือขึ้นกอดอก มองคนตัวเล็กฝั่งตรงข้ามที่กำลังทำสีหน้าท่าทางดื้อตาใส ไม่ว่าเขาจะพูดอะไรก็เถียงทุกคำ นี่เพิ่งจะกลับมาอยู่ด้วยกันวันแรกก็ขนาดนี้แล้ว วันข้างหน้าเขาจะต้องใช้ชีวิตยังไงที่จะไม่ให้ตัวเองถลำลึกลงไปในหุบเหวแห่งไฟราคะที่มันกำลังแผดเผาเขาอยู่ข้างในไม่หยุดยั้ง

"คืนนี้อากานต์ต้องไปโรงพยาบาลไหมคะ"

"ไม่ไป"

"งั้น...เราดูหนังก่อนนอนด้วยกันเหมือนเมื่อก่อนนะคะ น้ำหวานไปแปรงฟันก่อน"

"น้ำหวาน! เดี๋ยว! อาไม่ว่าง" เขาตอบปฏิเสธทันควัน ทว่าหลานสาวเขาไม่ได้สนใจฟังคำตอบ ร่างบางลุกขึ้นแล้ววิ่งขึ้นบันไดไปบนห้องอย่างรวดเร็ว

เฮ้อ!

กานต์เอนหลังพิงเก้าอี้พร้อมถอนหายใจแรงๆ ออกมา