1.1# หลานสาว

หญิงสาวรูปร่างปราดเปรียวสมส่วนในชุดกางเกงขาสั้นเนื้อดีกับเสื้อคอร์ปตัวสั้นเผยผิวขาวเนียนช่วงเอวคอดตามสมัยนิยมดูทะมัดทะแมงด้วยรองเท้าผ้าใบลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกมาจากด้านในตัวอาคารของสนามบินสุวรรณภูมิ

น้ำหวาน ณิริน ก้องเกียรติถาวร หญิงสาวในวัย 22ปี ด้วยส่วนสูง 163cm แถมยังมีหน้าตาสวย น่ารัก ผิวพรรณขาวผุดผาดสะดุดตาผู้คนรอบตัวที่เดินผ่านไปมา เธอกวาดตามองไปรอบๆ บริเวณด้านหน้าตัวอาคารผู้โดยสารขาออก เพื่อมองหาคนที่บอกจะมารอรับ

ความรู้สึกตื่นเต้นยินดีมากล้นอยู่ในอกที่ได้กลับมาบ้านในรอบสี่ปี ในระหว่างที่ไปเรียนต่อที่อเมริกาเธออยากกลับมาเยี่ยมบ้านอยู่หลายครั้ง แต่ไม่ว่าเธอจะอยากกลับมามากเพียงใด อาของเธอก็บอกให้เธออดทน เพื่อเวลาที่เราได้กลับมาพบกันอีกครั้งมันจะได้ตื่นเต้นและมีความสุขสมกับการรอคอยที่ยาวนาน

"คุณน้ำหวานเชิญทางนี้ครับ"

ลุงจอมคนขับรถของที่บ้านเป็นคนมารอรับ ส่วนคนที่เธอคิดถึงสุดหัวใจกลับมีงานด่วนที่โรงพยาบาลจนไม่สามารถที่จะมารับเธอที่สนามบินตามที่นัดหมายกันไว้

“คิดถึงจัง”

ณิรินเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้นเมื่อรถยนต์เลี้ยวเข้ามาจอดในรั้วบ้านสองชั้นสีขาว สวนกุหลาบที่เธอเคยชอบตอนที่ยังไม่ได้ไปเรียนต่อปริญญาตรีที่อเมริกากำลังออกดอกชูช่อส่งกลิ่นหอมไปทั่วบริเวณ

ถัดออกไปมีบ้านหลังเล็กชั้นเดียวซึ่งพ่อของเธอปลูกให้ป้าเดือนกับลุงจอมสองสามีภรรยาที่ดูแลครอบครัวของเธอมาตั้งแต่ครั้งที่เธอยังเด็กได้อยู่อาศัยอย่างเป็นสัดส่วน

หญิงสาวเปิดประตูรถแล้ววิ่งปรื๋อเข้าไปในบ้าน อยากไปหาคนที่คิดถึงที่สุด คิดถึงกว่าทุกอย่างในโลกใบนี้ คิดถึงกว่าสวนกุหลาบที่เธอชอบมากที่สุดนั่นอีก

"อากานต์ขา"

คนตัวเล็กส่งเสียงสดใสนำมาก่อนที่เจ้าตัวจะวิ่งปรื๋อผ่านประตูห้องทำงานที่เปิดค้างไว้ กระโดดขึ้นมานั่งบนตักแกร่ง จนเก้าอี้แบบล้อเลื่อนลื่นไถลไปชนกับผนังห้อง

จุ๊บ! จุ๊บ!

แก้มสากทั้งสองข้างของเขาถูกหอมถูกจุ๊บข้างซ้ายที ขวาทีจนคนตัวเล็กพอใจ แล้วแก้มของหญิงสาวก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อเมื่อของแข็งบางอย่างที่เธอกำลังนั่งทับอยู่ค่อยๆ พองตัวขึ้น

“น้ำหวานคิดถึงอามากค่ะ” แขนเรียวงามโอบกอดรอบลำคอหนา ขยับสะโพกกลมมนแล้วจงใจบดบั้นท้ายลงเหมือนเวลาที่เธอต้องการยั่วยวนเขาทุกครั้งที่เธอมีโอกาส

“อาก็คิดถึง” กานต์เอ่ยขึ้นด้วยความใจเย็น ใบหน้าเรียบนิ่ง

“คิดถึงแค่ไหนคะ” อกอวบอิ่มภายใต้เสื้อคอร์ปตัวสั้นของเธอบดเบียดเข้าหาแผ่นอกแกร่งยิ่งขึ้น บั้นท้ายบดเข้าหาความแข็งขึงใต้สะโพกกลมกลึงแนบแน่น

"อือ...คิดถึงนั่นแหละ"

น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นพร้อมกับค่อยๆ ดันตัวหลานสาวลงจากตักแกร่ง สัมผัสได้ถึงความทรมานหนักอึ้งจนปวดหน่วงบริเวณหน้าขา

"อากานต์ไม่เห็นจะดีใจที่น้ำหวานกลับมาเลยค่ะ" คนตัวเล็กยืนขึ้น ใบหน้าสวยหวานงอแง แสนงอน แก้มป่อง น่ารักน่าเอ็นดูเสียจนตัวเขาเองก็อยากจะดึงเข้ามากอดมาหอมให้สมกับความคิดถึง

"น้ำหวานไม่ได้กลับมาบ้านตั้งสี่ปี อากานต์ไม่คิดถึงน้ำหวานบ้างเลย"

“อากานต์เคยบอกว่าถ้าเราไม่ได้เจอกันนานๆ พอมาเจอกันอีกครั้งมันจะมีความสุข สมกับการรอคอยไงคะ”

“ฮึก! น้ำหวานไม่เห็นว่ามันจะคุ้มกับการรอคอยสักนิด!”

ดวงตากลมโตเอ่อคลอด้วยน้ำใส แววตาเต็มไปด้วยความน้อยใจและผิดหวังยิ่งทำให้หัวใจของชายหนุ่มยิ่งสะท้านไหวจนห้ามใจไม่อยู่

“น้ำหวาน…” กานต์คว้าตัวหลานสาวเข้ามากอดไว้แนบอก จูบลงบนศีรษะเล็กเหมือนที่เขาเคยทำ ความคิดถึงท่วมท้นเกินกว่าจะเอ่ยออกมาเป็นคำพูด เขาทำได้เพียงแต่เก็บมันเอาไว้ข้างใน

"น้ำหวานคิดถึงอากานต์แทบตายค่ะ อยากกลับมาให้อากอด อยากให้อาจูบ"

"น้ำหวาน!" ชายหนุ่มดันตัวหลานสาวที่สวยสะพรั่งเต็มวัยสาวออกห่าง เธอไม่ใช่เด็กน้อยแล้วแต่เธอโตเต็มวัยสาว เรือนร่างนุ่มนิ่มที่เข้ามาแอบอิงแนบชิดทำให้เลือดในกายชายหนุ่มสูบฉีดแรงเสียจนเขาเจ็บปวดใจทุกครั้ง

"ทำไมคะ ก็เราเคยจูบ..."

"น้ำหวานขึ้นห้องได้แล้ว เดินทางมาเหนื่อยๆ จะได้พักผ่อน" กานต์รีบพูดตัดบท

"ทำไมคะ หรือว่าอากานต์ลืมที่เราเคยสัญญากันไว้แล้ว"

"ไหนอาเคยบอกว่าถ้าน้ำหวานเรียนจบ อาจะให้ในสิ่งที่น้ำหวานอยากได้ไงคะ"

“น้ำหวาน” กานต์ครางด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ หลานสาวของเขาพูดยาวแบบไม่เปิดช่องไฟให้เขาได้เอ่ยสิ่งใด

"อากานต์คนเลว อาหลอกน้ำหวานใช่ไหมคะ น้ำหวานอุตส่าห์ตั้งใจเรียน จะได้จบเร็วๆ จะได้รีบกลับมาหาอา" น้ำใสเอ่อล้นขอบตาคู่สวยก่อนที่มันจะหยดลงบนแก้มเนียนใสที่เขาเคยจูบ เคยหอม หัวใจของหมอกานต์เจ็บปวดกับความรู้สึกที่มันบิดเบี้ยวและหมิ่นเหม่กับความผิดชอบชั่วดีรวมถึงศีลธรรมอันดีงาม

นัยน์ตาคมสีนิลดำมืดเต็มไปด้วยความปวดร้าวมองตามหลังหลานสาวสะบัดใบหน้าที่แดงก่ำแววตาเต็มไปด้วยความผิดหวังในตัวเขา หันหลังวิ่งขึ้นห้องของเธอ

โครม!

เสียงประตูห้องปิดลงด้วยเสียงอันดัง ก็ยิ่งทำให้หัวใจเขาเจ็บร้าวขึ้นไปอีก

"น้ำหวานอาขอโทษ"

หมอกานต์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ในห้องทำงานอย่างหมดอาลัยตายอยาก เขานับวันเฝ้ารอให้วันนี้มาถึงไวๆ แต่พอวันนี้มาถึงมันกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเหมือนกับที่เขาคิดไว้ตั้งแต่แรก