บทนำ

“กานต์นี่ลูกสาวผม”

“น้ำหวาน...นี่กานต์ เขาจะมาช่วยงานพ่อที่คลินิกของเราบ่อยๆ บางทีอาจจะไปที่บ้านเราด้วย” หมอคณินผู้ที่เปี่ยมไปด้วยเมตตาและมีบุญคุณมากมายมหาศาลกับเขาเรียกลูกสาวเข้ามาบอกเมื่อเขาตามหมอเข้ามาในคลินิกทันตกรรมของท่าน

กานต์ ชายหนุ่มรูปร่างผอมสูง หน้าตาหล่อเหลา ในวัย 18 ยืนอยู่ข้างๆ คุณหมอคณิน ทอดสายตามองเด็กสาวหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ดวงตากลมโต แววตาเปล่งประกายสดใส ริมฝีปากแดงเล็กจิ้มลิ้ม จมูกเล็กรั้น ดูก็รู้ว่าน่าจะซนและดื้อเอาเรื่อง

“สวัสดีค่ะ แล้วน้ำหวานต้องเรียกเขาว่ายังไงคะ” เด็กน้อยผมเปียสองข้างวิ่งถือสมุดกับปากกาเข้ามายืนตรงหน้าเขา สีหน้าท่าทางอยากรู้อยากเห็นตามวัย

“ปีนี้กานต์อายุ 18 ใช่ไหม น้ำหวานเพิ่ง 10 ขวบ เรียกอากานต์ก็ได้ลูก”

หมอคณินโน้มตัวลงไปพูดกับลูกสาวตัวน้อยของท่านก่อนจะเดินเข้าห้องตรวจคนไข้ภายในคลินิกทันตกรรมของเขา

“มีอะไรให้อาช่วยไหม” กานต์คุกเข่าลงตรงหน้าเด็กหญิงตัวน้อยที่ความสูงยังไม่ถึงเอวเขาด้วยซ้ำ ในสายตาของกานต์เธอตัวผอมบาง แขนขาเล็กนิดเดียว

“สอนเลขได้หรือเปล่าคะ” เด็กหญิงตัวน้อยยกมือขึ้นกอดอกมองเขาด้วยสายตาท้าทาย ดวงตากลมโตเปล่งประกายสดใส

“แล้วน้ำหวานอยากให้อาสอนไหมล่ะ”

เด็กน้อยเม้มริมฝีปากแน่นเหมือนกำลังใช้ความคิดตรึกตรอง คล้ายกับว่าเขาจะสอนได้จริงหรือแค่เพียงอวดเก่ง

“อืม...สอนก็ได้ค่ะ แต่อากานต์เก่งเลขใช่ไหม”

“เรียนหมอเหมือนคุณพ่อหรือเปล่า คุณพ่อน้ำหวานเก่ง สอนเลขก็เก่งค่ะ” เด็กน้อยช่างพูดและคุยอวดเรื่องพ่อของเธอเสียยกใหญ่

“อาก็อยากเป็นหมอ อยากเก่งเหมือนคุณพ่อของน้ำหวาน” กานต์รู้สึกถูกชะตากับเด็กหญิงตัวน้อยที่ช่างพูดช่างคุย ในชีวิตของเขาซึ่งเป็นลูกคนเดียวไม่เคยมีพี่มีน้อง พอได้คุยได้หัวเราะ ได้ฟังเสียงใสๆ ซักถามไม่หยุดก็ยิ่งทำให้เขาสนิทสนมกับเด็กหญิงตัวน้อยได้อย่างรวดเร็ว

หลายปีผ่านไปความผูกพันของทั้งคู่แน่นแฟ้นขึ้น จนใครๆ ก็รู้กันดีว่ากานต์คืออาของณิริน อาที่รักและตามใจหลานสาวจนเธอกลายเป็นคนที่เอาแต่ใจเมื่ออยู่กับเขา

กานต์เรียนจบทันตแพทย์โดยมีพ่อของณิรินเป็นคนส่งเสียและรักเขาเหมือนกับน้องชายแท้ๆ ไว้ใจและให้เขาดูแลณิรินเหมือนเป็นผู้ปกครองของเธอแทนเขา

ความสัมพันธ์ระหว่างอากับหลานสาวที่เติบโตขึ้นทุกวันกลับกลายเป็นมีบางอย่างที่มันซ่อนไว้ข้างในภายใต้สถานะของความเป็นอากับหลานสาว ที่มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่รู้