ตอนที่ 8 ขึ้นเขา

ห้าวันผ่านมาตอนนี้ที่นาของพวกเขาทั้งหมดสิบหมู่ได้ทำการปลูกข้าวสาลีเสร็จเรียบร้อยแล้ว ที่สำคัญตอนนี้เกวียนก็สร้างเสร็จแล้วเช่นเดียวกัน ตลอดหลายวันที่ผ่านมาวัวทั้งสี่ตัวของบ้านสกุลฉือทำงานหนักมาก เพราะพวกมันต้องไปช่วยชาวบ้านคนอื่น ๆ ไถนา 

เพราะเรื่องวัวของบ้านสกุลฉือไปช่วยชาวบ้านไถนา ทำให้หัวหน้าหมู่บ้านไม่พอใจเป็นอย่างมาก เดิมทีเขาคิดว่าหลังจากที่ไถนาของบ้านสกุลหวังเสร็จแล้วจะนำวัวออกมาให้ชาวบ้านในเขตรอบนอกเช่าและเก็บค่าเช่าราคาแพงกว่าปกติ แต่ทว่าบ้านสกุลฉือกลับช่วยชาวบ้านไถนาโดยเก็บค่าเช่าวัวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทำให้หัวหน้าหมู่บ้านต้องสูญเสียรายได้มากมาย

“ท่านพ่อขอรับ บ้านสกุลฉือทำเช่นนี้ไม่ไว้หน้าท่านเลยนะขอรับ” 

“ข้าไม่คิดว่าพวกเขาจะสามารถหาวัวได้ แต่พวกเขามีวัวถึงสี่ตัว”

“ท่านพ่อ ชาวบ้านพูดกันว่าเป็นอั้นปากับลูกชายของเขาจับได้ในป่า ข้าไม่อยากจะเชื่อสักเท่าไหร่ คนเราจะมีโชคดีขนาดนั้นรึ ถ้าจับได้ตัวเดียวข้าก็พอจะเชื่อได้บ้าง มันเป็นไปไม่ได้ที่จะจับได้ครั้งเดียวถึงสี่ตัว”

“ถึงแม้ว่าพวกเราไม่อยากจะเชื่อ แต่พวกเราไม่สามารถทำอันใดได้ ข้าเพียงแค่เจ็บใจที่ปีนี้รายได้ของพวกเราลดลงไปมาก ถึงแม้ว่าชาวบ้านในเขตรอบนอกจะมีเพียงแค่ไม่กี่สิบครัวเรือน แต่พวกเขามีที่ดินครอบครัวละสิบหมู่ บางครอบครัวก็มีถึงสามสิบหมู่ ถึงแม้ที่นาของพวกเขามีพื้นที่อุดมสมบูรณ์น้อยกว่าชาวบ้านเขตสองและเขตใน แต่ผลผลิตของพวกเขาถือว่ายังดีอยู่ ”

“หรือว่าเจ้าเด็กอั้นจิ่วนั่นจะเป็นดาวนำโชคอย่างที่ชาวบ้านเขาเล่าลือกันขอรับ”

“เรื่องนั้นข้าเองก็ไม่รู้ อีกสามวันเจ้าเอาของไปส่งให้ชิงกวงที่สำนักเมฆา อย่าลืมถามเขาด้วยว่าจะสามารถกลับมาเยี่ยมบ้านได้เมื่อไหร่ หรือให้เขาลาหยุดกลับมาแต่งงาน”

“ขอรับท่านพ่อ เหตุใดท่านถึงเลือกลูกสาวบ้านหวังให้ชิงกวงล่ะขอรับ ข้าว่าไม่ค่อยเหมาะสมกันเท่าไหร่”

“ถ้าหากบ้านหวังไม่ร่ำรวยจนสามารถส่งเสริมชิงกวงได้ ข้าก็คงไม่เลือกลูกสาวสกุลหวังให้เขา แต่งได้ก็หย่าได้ เรื่องนี้ไม่สำคัญเท่าอนาคตชิงกวง”

“ข้าเข้าใจแล้วขอรับท่านพ่อ”

ตอนนี้บ้านสกุลฉือไม่มีทางได้รู้เลยว่าครอบครัวของตัวเองตกเป็นเป้าความเกลียดชังของครอบครัวหัวหน้าหมู่บ้าน ถึงแม้ว่าจะรู้แต่เด็กน้อยอั้นจิ่วก็ไม่ได้สนใจว่าใครจะคิดคิดเยี่ยงไรกับครอบครัวของเขา ถ้าหากไม่ล้ำเส้นจนเกินไปเขาเองก็ไม่อยากจะถือสา 

ด้วยระดับขั้นพลังของเขาในตอนนี้นับว่าสูงมากในเมืองนี้ ที่สำคัญเขามีสัตว์อสูรวิญญาณระดับเทพถึงสองตัว เรื่องอันใดเขาจะต้องเกรงกลัวแค่ครอบครัวหัวหน้าหมู่บ้านที่มีหลานชายที่มีระดับขั้นพลังแค่กลั่นลมปราณขั้นสาม ไม่แน่ว่าทั้งชีวิตนี้จะสามารถเลื่อนเป็นระดับสร้างรากฐานได้หรือไม่ คนพวกนี้สำหรับอั้นจิ่วแล้วก็แค่มดปลวก

เช้าวันนี้อั้นจิ่วกับท่านพ่อของเขาจะขึ้นไปบนภูเขาเพื่อล่าสัตว์ แต่ความจริงแล้วคนที่ทำหน้าที่ล่าสัตว์นั้นย่อมเป็นใครไปไม่ได้นอกจากต้าฮุย ส่วนต้าเฮยนั้นมีหน้าที่หาน้ำผึ้งป่า อั้นจิ่วอยากปรับปรุงมื้ออาหารที่บ้าน ตอนนี้ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ขาดแคลนเนื้อแต่สิ่งที่ขาดแคลนมากที่สุดก็คือเงิน

“ท่านปู่ ท่านจะไปกับข้ากับท่านพ่อหรือไม่ขอรับ”

“ไม่ไป ๆ ปู่จะช่วยย่ากับแม่ของเจ้าทำแปลงผักหลังบ้าน ปู่ยังมีงานที่บ้านต้องจัดการอีกหลายอย่าง”

“ขอรับท่านปู่ เช่นนั้นพวกเราไปก่อนนะขอรับ ข้าจะเอาของอร่อยกลับมาฝาก”

“โอ้ ดี ดี ปู่จะรอดูว่าของอร่อยที่เจ้าว่ามามันคืออันใดกัน”

“ท่านปู่รอได้เลยขอรับ”

“ท่านพ่อ เช่นนั้นพวกเราไปก่อน”

“ดูแลหลานชายของข้าให้ดี เข้าใจหรือไม่”

สองพ่อลูกขึ้นเขาไปพร้อมกับต้าเฮยและต้าฮุย วันนี้พวกเขาตั้งใจเข้าป่ามาล่าสัตว์เพื่อนำไปขาย ต้าฮุยบอกว่าหากว่านายน้อยต้องการเงินให้ล่าสัตว์อสูรวิญญาณระดับต่ำสักตัวสองตัวไปขายจะดีกว่า เพราะสัตว์อสูรวิญญาณสามารถขายได้ราคาแพง ส่วนสัตว์ป่าธรรมดานั้นก็สามารถทำเงินได้เช่นกัน

ในตอนที่พวกเขาเดินขึ้นเขามาก็พบกับชาวบ้านหลายคนที่เข้าป่ามาหาของป่าเช่นเดียวกัน ต้าฮุยร่ายเวทย์ล่องหนเอาไว้ทำให้พวกชาวบ้านไม่สามารถมองเห็นได้ เพื่อป้องกันไม่ให้ชาวบ้านตกใจกลัว อั้นจิ่วเองก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องยุ่งยากในตอนนี้ หลังจากปรับปรุงคุณภาพชีวิตของครอบครัวให้ดีขึ้นแล้ว อั้นจิ่วมีความคิดที่จะหลอมยาชำระไขกระดูกให้กับทุกคนในครอบครัว เพื่อที่จะให้ทุกคนสามารถฝึกตนได้ เมื่อทุกคนในบ้านสามารถฝึกฝนพลังลมปราณได้ ต่อไปนี้ครอบครัวของเขาก็จะไม่ใช่ครอบครัวชาวนายากจนอีกต่อไป แต่จะเป็นครอบครัวของผู้ฝึกตน ต่อไปนี้ผู้ใดก็ไม่สามารถมารังแกครอบครัวของเขาได้

“ท่านพ่อ เดี๋ยวให้ต้าฮุยไปจัดการเรื่องล่าสัตว์ ต้าเฮยจะไปหาน้ำผึ้ง ส่วนพวกเราก็หาของป่ารอแถว ๆ นี้ดีกว่าขอรับ”

“ได้ พ่อฟังเจ้า จริงสิเจ้าเก้า เหตุใดพ่อรู้สึกว่าเหมือนมีคนคอยจ้องมองพวกเราตลอดเวลาตั้งแต่เข้าป่ามาแล้ว เจ้ารู้สึกหรือไม่”

“ไม่นี่ขอรับ ผู้ใดจะมาจ้องมองพวกเรากัน ไม่น่าจะมีนะขอรับ”

“เช่นนั้นพ่อคงคิดมากไปเอง มาเถอะพ่อจะอุ้มเจ้าเอง”

“ขอรับ”

ในระหว่างที่พ่อลูกขึ้นเขาไปล่าสัตว์ พ่อเฒ่าฉือกับภรรยาและลูกสะใภ้กำลังช่วยกันทำแปลงผัก หลายวันก่อนอั้นจิ่วบอกว่าอยากจะเลี้ยงไก่ วันนี้พ่อเฒ่าฉือเองตั้งใจจะทำเล้าไก่เอาไว้ให้หลานชาย นอกจากเล้าไก่แล้วยังมีคอกวัวที่จะต้องทำด้วยเช่นเดียวกัน เพราะพ่อเฒ่าฉือกลัวว่าวัวจะลำบาก หากมีฝนตกหรือแม้แต่ในตอนฤดูหนาวหากมีหิมะตกลงมาวัวก็คงจะหนาวตาย วัวทั้งสี่ตัวนี้พ่อเฒ่าฉือให้ความสำคัญมากเพราะวัวถือว่าเป็นสมบัติล้ำค่าของครอบครัว

“ตาเฒ่า เรื่องคอกวัวเจ้าไปขอให้ชาวบ้านมาช่วยสักคนสองคนเถอะ เจ้าทำคนเดียวใช้เวลานานเกินไป ตอนนี้ชาวบ้านไม่มีงานอันใดต้องทำ”

“ข้าเองก็อยากจะให้คนอื่นมาช่วยทำแต่บ้านเรามีความลับมากเกินไป ข้าค่อย ๆ ทำไปไม่เกินห้าวันก็คงเสร็จ”

“เช่นนั้นเจ้าไม่ต้องมาช่วยข้าทำแปลงผักแล้ว ข้าทำกับลูกสะใภ้สองคนก็พอ เจ้าไปทำเล้าไก่ให้หลานชายก่อน ส่วนคอกวัว เดี๋ยวเจ้าค่อยช่วยกันกับลูกชายสองคนช่วยกันคงใช้เวลาไม่นาน”

“ตกลง”

สองพ่อลูกเก็บผักป่าเห็ดป่าได้พอสมควร ไม่นานต้าฮุยก็กลับมาพร้อมกับไก่ฟ้า กระต่ายป่า กวางป่า หมูป่าอสูรวิญญาณสองตัว ต้าเฮยกลับมาพร้อมกับน้ำผึ้งที่เก็บมาจากรังผึ้งอสูรวิญญาณถังใหญ่ เมื่อเห็นว่าตอนนี้ได้ของที่ต้องการแล้วอั้นจิ่วเอาถุงเฉียนคุนออกมาใส่สัตว์ป่าที่ต้าฮุยล่ามา ต้าเฮยหิ้วถังน้ำผึ้งเดินตามสองพ่อลูกออกจากป่าโดยมีต้าฮุยวิ่งนำหน้า ขากลับจากป่าพวกเขาไม่พบกับชาวบ้านอีก อั้นจิ่วคิดว่าพวกเขาน่าจะลงจากเขาไปแล้ว

เมื่อกลับมาถึงบ้านก็พบว่าแปลงผักได้ทำเสร็จแล้ว และตอนนี้เล้าไก่ของอั้นจิ่วก็กำลังจะสร้างเสร็จ พ่อเฒ่าฉือเห็นลูกชายและหลานชายกลับมาก็ดีใจเป็นอย่างมาก เขาได้กลิ่นหอมหวานของน้ำผึ้งที่โชยออกมาจากถังไม้ที่ต้าเฮยถืออยู่ทำเอาพ่อเฒ่าฉือกลืนน้ำลายไปหลายอึก

“ท่านปู่ พวกเรากลับมาแล้วขอรับ”

“กลับมาแล้วรึ ได้อันใดมาบ้างล่ะ”

“ท่านพ่อ วันนี้ได้ของดี ๆ มาพอสมควรขอรับ พรุ่งนี้ข้าจะเข้าเมืองแล้วเอาไปขาย บ้านเราจะได้มีเงินบ้าง”

“เข้าเมืองก็ระวัง อย่าได้ไปทำให้พวกผู้ฝึกตนขุ่นเคืองใจ เข้าใจหรือไม่ พวกเราเป็นเพียงชาวบ้านที่ไร้พลังไม่อาจต่อกรกับพวกเขาได้”

“ข้าเข้าใจแล้วขอรับท่านพ่อ”

“เอาล่ะ เดี๋ยวเจ้าเอาของไปเก็บแล้วมาช่วยพ่อสร้างคอกวัว วัวทั้งสี่ตัวของบ้านเราทำงานหนักมากให้พวกมันได้มีที่อยู่ที่ดีหน่อยพ่อถึงจะสบายใจ”

“ขอรับท่านพ่อ”

ตอนนี้ทุกคนในครอบครัวมีสุขภาพที่ดีขึ้นเพราะอั้นจิ่วได้แอบเอาน้ำพุจิตวิญญาณในมิติมาผสมกับน้ำที่ใช้ทำอาหารและน้ำดื่มในห้องครัว อั้นจิ่วมีความตั้งใจว่าจะเปลี่ยนอาหารทุกอย่างในบ้านหรือแม้กระทั่งผักที่ปลูกเอาไว้ให้เป็นอาหารที่มีพลังวิญญาณแฝงอยู่ เพื่อเตรียมร่างกายของทุกคนให้พร้อมกับเส้นทางของผู้ฝึกตน 

ในอนาคต อั้นจิ่วตั้งใจว่าจะเปิดร้านอาหารเล็ก ๆ เพื่อหารายได้เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เชิงเขา ทางเข้าป่าอสูรวิญญาณที่อยู่ห่างหมู่บ้านออกไปไม่ไกล ถึงแม้ว่าทางเข้าป่าอสูรวิญญาณแห่งนี้จะมีเพียงแค่ลูกศิษย์ของสำนักเมฆากับสำนักอื่น ๆ ไม่มากนัก แต่ก็ยังมีพวกนักล่าสมุนไพร หรือแม้กระทั่งนายพรานที่ยึดอาชีพล่าสัตว์อสูรไปขายซึ่งในแต่ละวันมีคนมากมาย อั้นจิ่วคิดว่าเขาจะสามารถขายอาหารเพิ่มพลังปราณทำเงินได้ แต่ตอนนี้เขาเป็นเพียงเด็กที่ยังไม่โต คงต้องรอให้เขาโตขึ้นกว่านี้หน่อยถึงจะสามารถทำได้

เช้าวันต่อมาอั้นจิ่วตามท่านพ่อของเขาเข้าเมืองเพื่อนำของไปขาย การเดินทางเข้าเมืองในครั้งนี้ต้าฮุยนั่งไปบนเกวียนด้วย ต้าฮุยปกปิดรูปลักษณ์ของตัวเองให้เหมือนหมาป่าธรรมดา เป็นหมาป่าที่ชาวบ้านเลี้ยงเอาไว้เท่านั้น สองพ่อลูกขับเกวียนมุ่งหน้าเข้าเมือง ระหว่างทางก็พบเข้ากับเกวียนของหัวหน้าหมู่บ้านที่กำลังส่งชาวบ้านเข้าเมือง คนขับเกวียนเป็นลูกชายคนโตของหัวหน้าหมู่บ้าน ส่วนค่าโดยสารเข้าเมืองแต่ละครั้งทุกคนต้องจ่ายสิบอิแปะ ซึ่งถือว่าแพงมาก

ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านมองมาที่ท่านพ่อของอั้นจิ่วด้วยความไม่พอใจ เพราะที่บ้านของเขาให้ชาวบ้านเช่าวัวในราคาถูกจึงทำให้บ้านของหัวหน้าหมู่บ้านสูญเสียรายได้ เรื่องนี้สร้างความไม่พอใจให้กับหัวหน้าหมู่บ้านไม่น้อย แต่อั้นปากับอั้นจิ่วหาได้สนใจเขาไม่ อั้นจิ่วเพียงแค่นอนหนุนท้องต้าฮุยไม่สนใจเขา 

“ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้บ้านสกุลฉืออยู่ ๆ ก็มีวัวขึ้นมา ไม่รู้ว่าไปทำเรื่องไม่ดีอันใดเอาไว้หรือไม่ ทางดี ๆ มีให้เดิน อย่าได้เดินทางลัดเสียล่ะ” ติงชิงหวั่น ลูกชายคนโตของหัวหน้าหมู่บ้านพูดขึ้นมา

เมื่อลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านพูดขึ้นมาแบบนี้ ชาวบ้านที่อยู่บนเกวียนก็รู้แล้วว่าเขาพุ่งเป้ามาที่พ่อลูกบ้านสกุลฉือ อั้นปาไม่ได้สนใจฟัง เขาเพียงแค่ออกคำสั่งให้วัวเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ส่วนอั้นจิ่วแค่ปรายตามองด้วยสายตาดูถูกจากนั้นเด็กน้อยก็ยิ้มน่ารัก ๆ ให้เท่านั้น แต่ในสายตาลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้านนั้นรอยยิ้มแบบนั้นทำให้เขาถึงกับเสียวสันหลัง เขาเองไม่เข้าใจว่าเด็กตัวเล็กแค่นี้เหตุใดรอยยิ้มถึงได้น่ากลัวเช่นนั้น