บทที่ 6 รับบทคุณแม่จำเป็น

“คุณอยากทานอะไรสั่งได้ตามสบายเลยนะครับ” เวย์ยื่นเมนูอาหารให้อันนา

“คุณชอบทานอาหารไทยเหรอคะ” อันนาถามพลางเปิดเมนูอาหารไปด้วย เวย์ยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเธอยามที่เธอดูเมนูอาหาร

“ครับ ผมชอบมาก อาหารไทยอร่อย ผู้หญิงไทยก็สวย” เวย์เผลอหลุดปากออกไป อันนาชะงักกึก เธอไม่กล้าเงยหน้ามองชายหนุ่ม ถ้าเธอมองเขาเธอก็คงจะต้องอายจนหน้าแดงไปมากกว่านี้แน่ๆ

“เหรอคะ เสียดายจังเลยนะคะ พอดีว่าฉันเป็นลูกครึ่ง ไม่อย่างนั้นฉันคงจะสวยในสายตาคุณ” อันนาเอ่ยย้อนกลับ เวย์หัวเราะพรืด นี่เธอช่างไม่รู้อะไรเลยหรือไงว่าเขากำลังเกี้ยวเธออยู่ เธอยังคงก้มหน้ามองเมนูอยู่เหมือนเดิม ต่างจากเวย์ที่ได้แต่จับจ้องใบหน้าของอันนา

อันนาสั่งอาหารสองสามอย่าง เวย์ไม่สั่งอะไรเลยเพราะอยากจะทานอาหารที่อันนาสั่ง เธอหยิบน้ำส้มขึ้นมาจิบแก้เขินเพราะเขามองเธอไม่หยุด

“ผมชอบทานอาหารไทยมาก อ้อ... คาเซียก็ชอบทานด้วยเหมือนกัน คาเซียชอบทานผัดกระเพราน่ะ แต่ผมไม่ค่อยมีเวลาว่างจะพาลูกไปทานเลย” เวย์บ่นเปรยๆ เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าหญิงสาวตรงหน้าจะทำอาหารเป็น เขาชอบผู้หญิงที่ทำอาหารเก่ง ซึ่งตอนที่เขาอยู่กับนาร่า เธอทำอาหารไม่เป็นเลย

“จริงเหรอคะ เอาไว้ถ้าวันไหนฉันว่างแล้วฉันจะทำให้ทานนะคะ ไม่คิดเลยว่าคุณจะชอบทานอาหารไทย” เหมือนกับเข้าทางอันนา ไม่คิดว่าอะไรๆ มันจะง่ายดายอย่างนี้ หรือว่าที่จริงแล้วเขาก็แอบมีใจให้เธอด้วยเช่นกัน

“ผมเกรงใจคุณน่ะ มันจะรบกวนคุณหรือเปล่า”

“ไม่หรอกค่ะ เอาไว้วันไหนว่างเราไปซื้อของมาทำอาหารให้คาเซียทานกันดีไหมคะ นอกจากกับข้าวแล้วฉันยังทำขนมไทยเป็นหลายอย่าง ฉันคิดว่าคาเซียน่าจะชอบ”

“แต่ผมคิดว่าคาเซียชอบทุกอย่างที่คุณทำ คุณรู้ไหมว่าคาเซียชอบคุณมากเลยนะครับ” อันนาหน้าขึ้นสีระเรื่อ คาเซียชอบเธอแล้ว เธอก็อยากให้เขาชอบเธอด้วยเหมือนกัน

“จริงหรือคะ ฉันดีใจมากที่คาเซียไม่รังเกียจฉัน”

เวย์ยิ้มให้สาวน้อยตรงหน้าด้วยความอ่อนโยน เมื่ออาหารมาเสิร์ฟ เวย์ก็ตักกับข้าวใส่จานอันนาหลายอย่างจนเธอต้องเบรกเอาไว้ก่อนเพราะกลัวทานไม่หมด เวย์เป็นผู้ชายที่เทคแคร์ดีมาก เธออยากรู้เหตุผลที่เขาเลิกกับภรรยาเก่าเหลือเกิน ทั้งๆ ที่เวย์ก็ออกจะเป็นผู้ชายที่ดี ไม่มีอะไรขาดตกบกพร่องเลยสักอย่าง

“อร่อยไหมครับ” เวย์ถามอันนาที่นั่งทานเงียบๆ

“ก็อร่อยดีค่ะ แต่ฉันทำอร่อยกว่า” อันนาพูดเล่นซึ่งมันก็ทำให้เวย์หัวเราะได้

“พูดอย่างนี้ผมชักอย่างทานอาหารฝีมือคุณแล้วสิ”

“เอาไว้มีโอกาสแล้วคุณจะได้ชิมค่ะ”

ทั้งคู่ทานอาหารกันด้วยรอยยิ้ม มันนานแค่ไหนแล้วนะที่เวย์ไม่ได้หัวเราะและมีความสุขกับผู้หญิงอื่นนอกจากนาร่า เขาโชคดีเหลือเกินที่ได้มาเจอกับเธอ แต่ผู้หญิงรู้หน้าไม่รู้ใจ คงจะต้องใช้เวลาศึกษากันอีกหน่อยเพราะเขาอยากจะรู้ว่าที่จริงแล้วหญิงสาวแสนสวยตรงหน้าจะมีนิสัยอย่างไร ถ้าเธอดีพอที่จะมาเป็นแม่คาเซียได้ วันนั้นเขาจะบอกเธอด้วยตัวเองว่าเขานั้นหลงใหลเธอเหลือเกิน

สองอาทิตย์มาแล้วที่อันนาได้ทำงานกับเวย์ เธอปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอนั้นชอบเวย์เหลือเกิน เวย์เป็นผู้ชายที่น่ารักมาก ทุกอย่างที่เขาทำเขาทำด้วยใจ ไม่ว่าจะเป็นการดูแลพนักงานด้วยความจริงใจ ความตั้งใจในการทำงาน ความละเอียดรอบคอบ ตอนนี้ธุรกิจยางรถยนต์กำลังไปได้ด้วยดี ทำให้เวย์ไม่มีเวลาว่างที่จะคุยเล่นกับเธอเลย และงานต่างๆ ก็รีบเร่งเสียจนหน้าปวดหัว บ่อยครั้งที่เวย์ไม่ได้ลงไปทานอาหารพร้อมกับเธอ เธอจึงเลือกที่จะซื้ออาหารขึ้นมาทานพร้อมกับเวย์แทน และวันนี้เวย์ก็ต้องรีบเคลียร์เอกสารให้เสร็จก่อนพรุ่งนี้ เขาจึงขอความช่วยเหลือจากอันนา

“อันนาคุณช่วยไปรับคาเซียที่โรงเรียนหน่อยสิ คืนนี้ผมฝากคาเซียไว้กับคุณหน่อยได้ไหม แม่บ้านผมเพิ่งลาออกไปอยู่ต่างประเทศกับญาติ ช่วงนี้ไม่มีใครช่วยดูแลคาเซียเลย ผมคิดว่าจะอยู่ทำงานให้เสร็จน่ะ”

อันนามองหน้าชายหนุ่มที่คิ้วเข้มสีน้ำตาลขมวดเข้าหากัน เวย์เป็นผู้ชายที่รักลูกมาก เมื่อเวย์ขอความช่วยเหลือ เธอก็ยินดี เขายื่นกุญแจรถยนต์ให้กับอันนา

“ได้ค่ะ แล้วคุณจะกลับบ้านยังไงคะ”

“เดี๋ยวผมเอารถบริษัทขับกลับก็ได้ ผมฝากคาเซียด้วยนะ”

อันนาพยักหน้ารับ เธอขับรถมารับคาเซียที่โรงเรียน คาเซียแปลกใจที่เธอมารับแทนที่จะเป็นเวย์

“พี่สาวคะ แล้วคุณพ่อไปไหน”

“คุณพ่อให้พี่มารับหนูไปอยู่ที่บ้านพี่ก่อนนะจ้ะ พอดีว่าคุณพ่อหนูงานยุ่งมากเลย”

“หนูขอคุยกับคุณพ่อก่อนได้ไหมคะ”

อันนายิ้มให้คาเซีย คาเซียเป็นเด็กรอบคอบถึงแม้ว่าจะไว้ใจเธอแค่ไหนก็ตาม เธอกดเบอร์โทรศัพท์ของเวย์แล้วรอฟังสัญญาณ เมื่อเวย์รับสายแล้วเธอจึงยื่นโทรศัพท์ให้กับคาเซีย

“คุณพ่ออยู่ไหนคะ ทำไมไม่มารับคาเซีย” คาเซียทำสีหน้าจริงจัง เพราะปกติเวย์ไม่เคยปล่อยให้คนอื่นมารับเธอสักครั้ง

“คุณพ่อติดงานน่ะครับ วันนี้หนูไปอยู่กับพี่อันนาก่อนได้ไหม แล้วคืนนี้คุณพ่อจะไปรับ”

“ได้ค่ะ คุณพ่ออย่าเครียดนะคะ หนูเป็นห่วง แค่นี้นะคะ บ๊ายบาย” คาเซียวางสายไปแล้ว เธอมองดูคาเซียด้วยความเอ็นดู แล้วคาเซียก็ต้องมองเพื่อนที่มาทักก่อนกลับ

“คาเซีย นั่นแม่เธอเหรอ” คาเซียก้มหน้าลง เธอไม่มีแม่เหมือนคนอื่น อันนามองดูคาเซียด้วยความสงสาร

“เปล่าหรอก พี่สาวต่างหาก” คาเซียก้มหน้าตอบ เธอมองดูเด็กในโรงเรียนที่ส่วนใหญ่จะมีแม่มารับ แต่เธอไม่มี อันนาเห็นน้ำตาใสๆ คลออยู่ที่ดวงตา

“ร้องไห้ทำไมคะ” อันนานั่งคุกเข่าเพื่อให้ตัวเองเสมอกับคาเซีย คาเซียปาดน้ำตาออก แล้วหันมายิ้มให้อันนา อันนารู้ดีว่าคาเซียฝืนยิ้ม

“เปล่าค่ะ”

“โกหกตกนรกใต้ดินนะคะ ไหนมีอะไรบอกพี่มาสิคะ” อันนาจับใบหน้าของคาเซียให้มามองกับเธอตรงๆ คาเซียหลบสายตา ก่อนที่จะยอมบอกความจริงให้อันนาได้รู้

“คาเซียอิจฉาเพื่อน เพื่อนของคาเซียมีคุณแม่กันทุกคน วันงานของโรงเรียนเพื่อนคาเซียมีทั้งคุณพ่อและคุณแม่ แต่คาเซียมีคุณพ่อแค่คนเดียว คาเซียอยากมีคุณแม่เหมือนคนอื่นบ้าง” คาเซียพูดไปร้องไห้ไป อันนาเข้าใจจึงดึงตัวคาเซียเข้ามากอด

“ถ้าอย่างนั้นวันนี้พี่จะมาเป็นแม่ให้คาเซียดีไหมคะ” คาเซียมองอันนาด้วยหยาดน้ำตา เธอยิ้มออกมาจนเห็นฟันขาวสะอาด

“จริงเหรอคะ แต่คาเซียอยากให้พี่สาวเป็นแม่ของหนูทุกวันนี่นา”

อันนาหัวเราะให้กับความฉลาดของคาเซีย

“ได้สิ ถ้าอย่างนั้นพี่จะมาเป็นแม่ของคาเซียทุกวันเลยดีไหม”

“ดีค่ะ” คาเซียกอดอันนาอีกครั้งพร้อมกับกระโดดด้วยความดีใจ

อันนาตอบแทนความน่ารักด้วยการพาไปทานไอศกรีมข้างโรงเรียนก่อนจะพากลับบ้าน

เมื่อกลับถึงบ้านฟาบิโอและรมิตาก็สงสัยยิ่งนัก เธอจึงบอกว่าเวย์ติดงานสำคัญต้องเคลียร์ให้เสร็จและวันนี้เขาให้เธอมารับคาเซีย อันนาพาคาเซียไปอาบน้ำโดยที่เธอซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ให้คาเซีย เธอสอนการบ้านคาเซียและพาเข้านอนโดยไม่ลืมเล่านิทานให้ฟัง เธอเพิ่งรู้ตอนนี้เองว่าเธอชอบที่จะเป็นแม่ให้กับคาเซียเสียแล้ว เพราะความน่ารักทำให้อันนาหลงรักคาเซียเข้าเต็มๆ เธอชอบที่จะให้คาเซียเรียกเธอว่าแม่ เพราะมันเหมือนกับว่าเธอได้เป็นภรรยาของเวย์ ทั้งที่จริงแล้วมันไม่เกี่ยวกันเลยสักนิด

“คุณแม่ขา คาเซียนอนแล้วนะคะ ถ้าคุณพ่อมารับอย่าลืมปลุกคาเซียด้วยนะคะ” คาเซียลุกขึ้นมาจุ๊บแก้มเธอแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงของอันนา