บทที่ 4 หาแม่ใหม่ให้ลูกสาวตัวน้อย

“ผมขอโทษแทนคาเซียด้วยนะครับที่มาซนที่นี่”

“ไม่เป็นไรหรอก คนกันเอง คาเซียแกน่ารัก ผมเห็นคาเซียแล้วอดถามคุณไม่ได้ คุณไม่คิดจะหาแม่ให้กับคาเซียบ้างหรือ” ฟาบิโอเอ่ยถาม เวย์อยากจะตอบกลับนักว่าคิดอยากจะมีอยู่เหมือนกัน เสียแต่ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นภรรยาคุณก่อนแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาก็อาจจะรุกหน้าจีบเธอให้มาเป็นแม่คาเซียอยู่หรอก เขาเองก็รู้ตัวดีว่าไม่ควรจะคิดเช่นนั้น จึงตอบกลับไปอีกอย่าง

“ผมไม่อยากคิดเท่าไหร่หรอกครับ กลัวมันจะเมื่ออดีต” เวย์ตอบเสียงแผ่ว ถ้าเขาไม่ได้ฟาบิโอช่วยเหลือเมื่อห้าปีก่อน ไม่รู้ว่าชีวิตเขากับคาเซียจะเป็นอย่างไร ฟาบิโอช่วยเหลือเขามากมายจนไม่รู้จะตอบแทนอย่างไรดี

“สักวันหนึ่งคุณจะเจอคนที่รักคุณจริง” ฟาบิโอหัวเราะ คาเซียวิ่งถือจานคุกกี้ออกมาจากห้องครัวพร้อมกับอันนา อันนาทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาโดยที่มีคาเซียนั่งอยู่ข้างๆ

“พี่สาวทำคุกกี้อร่อย” คาเซียเอ่ยชมอันนา พร้อมกับหยิบคุกกี้เข้าปาก เวย์ทำสายตาดุใส่ลูกสาว

“คาเซียอย่าเสียมารยาทสิลูก” เวย์ดุคาเซีย คาเซียก้มหน้าลงแล้วเอ่ยขอโทษ

“อย่าไปว่าคาเซียเลยค่ะ แกยังเด็กอยู่” อันนากอดคาเซียเอาไว้ข้างกาย เวย์อดอิจฉาคาเซียไม่ได้ เพราะหน้าอกอวบของอันนานั้นแนบชิดกับแผ่นหลังเล็กๆ ของคาเซีย เขารีบสลัดความคิดออกทันที เพราะมันชักจะเลยเถิดไปกันใหญ่แล้ว

“อันนามาก็ดีเลย ที่ผมมีธุระสำคัญที่อยากจะคุยกับคุณก็เรื่องอันนาลูกสาวผมเอง” เวย์ชะงักกึก อะไรนะ! อันนาเป็นลูกสาว เขาคิดในใจ แล้วมองหน้าอันนากับฟาบิโอสลับกันอย่างไม่เชื่อสายตา แท้จริงแล้วอันนาไม่ใช่ภรรยาใหม่ของฟาบิโอหรอกหรือนี่

“อะไรนะ! อันนาเป็นลูกสาวคุณ” สีหน้าตกใจของเวย์ทำให้ฟาบิโอหัวเราะ

“ใช่ ทำไมหรือ” ฟาบิโอถามเวย์

“ผมคิดว่าอันนาเป็นภรรยาคุณ” เวย์ตอบกลับไปตามตรง อันนาอายจนหน้าแดงก่ำ ฟาบิโอหัวเราะลั่น เขาหัวเราะจนหน้าแดง เวย์ได้แต่นั่งงงอยู่หลายนาที

“คุณเข้าใจผิดแล้ว อันนาเป็นลูกสาวของภรรยาใหม่ผมเอง เธอมาอยู่อังกฤษเพราะกำลังเรียนต่อปริญญาโทด้านบริหาร ที่ผมอยากให้คุณเป็นธุระให้ก็เพราะว่าอันนาอยากจะทำงานไปด้วยเรียนไปด้วย ซึ่งผมก็คิดว่าเป็นเรื่องที่ดีเพราะอันนาจะได้มีประสบการณ์” เวย์กลืนน้ำลายลงคอ เขาเก็บกั้นอาการดีใจเอาไว้จนมิด ถึงแม้เขาจะหน้าแตกเพราะคิดว่าอันนาเป็นภรรยาของฟาบิโอไปแล้วก็ตาม

“หมายความว่า...”

“ใช่...ผมได้ข่าวว่าบริษัทคุณกำลังขาดพนักงาน ผมอยากจะฝากอันนาเข้าทำงานในบริษัทของคุณ ไม่ต้องห่วงเรื่องการทำงาน อันนาสามารถทำงานได้เป็นอย่างดี ผมรับประกันได้”

“ผมยินดีครับ วันจันทร์ผมจะจัดโต๊ะทำงานให้กับคุณ ซึ่งคุณสามารถไปทำงานที่บริษัทผมได้เลย” เวย์รีบตอบเพราะดีใจมาก ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงที่เขาหลงใหลจะได้มาทำงานกับเขา อันนาเองก็ไม่ต่างกัน เธอแอบมองเวย์อยู่เป็นระยะ เวย์เป็นคนที่มีเสน่ห์เหลือเกิน เธอไล่สายตามองเวย์หลายรอบจนกลัวว่าเจ้าตัวจะรู้สึกได้ว่าเธอกำลังมองอยู่ ยิ่งยามที่เขาหัวเราะนั้นหัวใจเธอแทบจะหยุดเต้น เธอต้องอาการหนักแน่ๆ ที่ไปหลงใหลกับผู้ชายที่มีเจ้าของแล้วอย่างเวย์

หลังจากที่คุยกันสักพัก รมิตาซึ่งเป็นมารดาของอันนาก็กลับมาถึงบ้านพร้อมกับข้าวของมากมาย เธอเข้าไปช่วยรมิตาทำอาหารในครัว เวย์และคาเซียอยู่ทานอาหารกลางวันกันที่บ้านฟาบิโอ และการทำความรู้จักกันระหว่างอันนากับเวย์ก็ไปด้วยกันได้ดี เธอดีใจเมื่อรู้ว่าเวย์เป็นพ่อม่ายลูกติด เวย์เลิกกับภรรยาไปเมื่อหลายปีที่แล้ว

เธออดนึกชื่นชมไม่ได้ว่าเวย์เก่งมากที่เลี้ยงลูกมาคนเดียวโดยที่ไม่ได้หาแม่ใหม่ให้กับคาเซีย บางทีเธอชักอยากจะเป็นแม่ให้กับคาเซียเสียแล้ว เพราะความน่ารักและน่าเอ็นดูของคาเซียทำให้อันนาต้องเอาตุ๊กตาหมีแสนน่ารักที่เธออุตส่าห์หอบมาจากเมืองไทยให้กับคาเซียไป คาเซียดีใจมากที่ได้ตุ๊กตาจากอันนา

เวย์กับคาเซียกลับไปแล้ว ก่อนจากเวย์ได้บอกเธอว่าให้เตรียมตัวให้พร้อม วันจันทร์เขาจะขับรถมารับเธอด้วยตัวเอง เพราะเธอเพิ่งมาอยู่ลอนดอนได้ไม่นานอาจจะยังไม่รู้ทาง ถ้าเขามารับเธอแบบนี้ทุกวันก็คงจะดี แต่มันคงจะเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมาทำแบบนั้น เพราะแค่เขารับเธอเข้าทำงานก็เป็นการรบกวนมากเกินไปแล้ว เธอจะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุด เพราะเธออยากได้รับคำชมจากเวย์มากกว่าคำตำหนิ

เมื่อกลับมาถึงบ้านคาเซียก็เอาแต่ชมอันนาไม่ขาดปาก คาเซียเห่อตุ๊กตาหมีที่อันนาให้มาก เวย์เห็นแบบนั้นก็อดดีใจไม่ได้ ยิ่งเห็นความมีน้ำใจของอันนาที่เอาคุกกี้ให้คาเซียกลับมาทานที่บ้านก็ยิ่งชอบใจยิ่งนัก การทำงานระหว่างเขากับอันนาคงจะเป็นไปได้ด้วยดี เขาหวังว่าจะสามารถสานความสัมพันธ์ได้มากยิ่งขึ้น เพราะขนาดวันนี้ไปแค่ครึ่งวันเขายังสามารถทำความรู้จักกับอันนาได้มากมาย

“คุณพ่อคิดอะไรอยู่เหรอคะ” คาเซียถามเวย์ เพราะเขาเปิดทีวีแต่สายตาไม่ได้อยู่ที่ทีวีเลย

“เอ่อ พ่อกำลังคิดถึงเรื่องงานอยู่ครับ” เวย์โกหกคำโต บางทีเขาก็ต้องโกหกคาเซียบ้าง ถ้าเขาตอบลูกสาวไปตรงๆ ว่ากำลังคิดถึงอันนาอยู่ คาเซียจะต้องหัวเราะเขาแน่ๆ

“คุณพ่ออย่าเครียดนะคะ คาเซียเป็นห่วง”

เวย์มองลูกสาววัยเจ็ดขวบที่อยู่ข้างกาย คาเซียกอดเวย์แน่น ศีรษะคาเซียซบลงกับอกกว้างของเวย์

“คาเซียไม่ต้องเป็นห่วงคุณพ่อหรอกครับ คุณพ่อมีกำลังใจดี” คาเซียเงยหน้ามามองเวย์ เวย์ยิ้มให้ลูกสาวด้วยความอ่อนโยน

“ก็เพราะคุณพ่อมีคาเซียเป็นกำลังใจไงครับ คุณพ่อเลยไม่เครียด ไม่เหนื่อย”

“คาเซียรักคุณพ่อค่ะ”

“คุณพ่อก็รักคาเซียเหมือนกันครับ”

วันที่อันนารอคอยก็มาถึง เธอทานอาหารเช้าเสร็จก็ออกมายืนรอเวย์ด้วยความตื่นเต้น เธอกำลังคิดว่าเธอจะทำงานร่วมกันกับเขาได้ดีหรือเปล่า เธออยากจะรู้จักเขาให้มากกว่านี้ ความคิดต่างๆ วิ่งกันวุ่นในสมอง เธอตื่นเต้นจนออกนอกหน้า เสื้อผ้าที่เธอเพิ่งหาซื้อเมื่อวานนี้ดูดี เรียบหรู แต่รมิตาบอกว่ามันดูเซ็กซี่ไปนิด ซึ่งเธอก็แอบตั้งใจให้มันเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว

เสียงรถยนต์มาจอดอยู่หน้าบ้าน เธอลารมิตากับฟาบิโอก่อนจะเดินไปที่รถ เวย์ลงจากรถมาทักทายฟาบิโอและรมิตาที่มาส่งอันนาหน้าบ้าน

“ฉันฝากอันนาด้วยนะคะ” รมิตาพูดทิ้งท้ายซึ่งเวย์ก็ยิ้มรับด้วยความยินดี อันนาขึ้นมานั่งบนรถยนต์คันหรูที่คาเซียนั่งอยู่ข้างเวย์ เวย์แอบลอบมองหญิงสาวที่ใส่ชุดทำงานพอดีตัว อวดหุ่นดีเหมือนนางแบบ ระหว่างทางอันนาคุยกับคาเซียไม่ได้หยุด ซึ่งเวย์ก็หัวเราะเป็นบางครั้งที่คาเซียพูดติดตลก

“ถึงโรงเรียนแล้ว หนูไปก่อนนะคะ” คาเซียหอมแก้มเวย์หนึ่งครั้ง เธอลงจากรถแล้วเปิดประตูข้างอันนา

“ลืมอะไรหรือลูก” เวย์ถามด้วยความแปลกใจ คาเซียยิ้มให้อันนาแล้วหอมอันนาหนึ่งครั้ง เธอหน้าแดงก่ำเพราะริมฝีปากของคาเซียเพิ่งจะสัมผัสกับแก้มของเวย์แล้วมาหอมที่แก้มเธอ นี่เธอกำลังคิดอะไรอยู่? คาเซียวิ่งเข้าโรงเรียนไปแล้วแต่อันนายังนั่งหน้าแดงก่ำไม่หาย

“อะ... เอ่อ ผมขอโทษแทนคาเซียด้วยนะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ คาเซียเป็นเด็กน่ารัก”

“เอ่อ ถ้าไม่รังเกียจ คุณมานั่งข้างผมได้ไหม” อันนารีบพยักหน้า ทำไมเธอถึงไม่อยากนั่งข้างเขาล่ะ ในเมื่อเขาหล่อเสียขนาดนี้ แต่เขาคงไม่ได้คิดอะไรกับเธอหรอก ที่เขาพูดอย่างนั้นคงเป็นเพราะไม่อยากจะเป็นคนขับรถให้กับเธอ เธอย้ายมานั่งข้างๆ กับเวย์