บทที่ 3 กามเทพตัวน้อยทำหน้าที่แล้ว

กามเทพตัวน้อยก็ได้ทำหน้าที่นั้นจริงๆ เมื่ออันนากลับมาถึงบ้านแล้วหัวใจเธอก็ยังเต้นโครมครามอยู่ไม่หาย เธอคิดถึงใบหน้าหล่อเหลาและรูปร่างอันน่าสัมผัสของเวย์ตลอดเวลา ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งเพ้อหา ไม่รู้ว่าเธอจะได้เจอเขาอีกหรือเปล่า แต่เขามีลูกแล้ว เขามีภรรยาแล้ว เธอยังจะไปเฝ้าฝันถึงอีกได้อย่างไร ในเมื่อมันเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง อันนาพยายามสลัดความคิด เธอนอนพลิกกายไปมาอยู่บนที่นอน

เขามีภรรยาแล้ว เธอท่องประโยคนี้อยู่ในใจหลายรอบ แต่ถึงมีภรรยาแล้วก็ใช่ว่าเธอกับเขาจะเป็นเพื่อนกันไม่ได้ แต่เธอจะคิดไปไกลได้อย่างไรกัน ไม่รู้ว่าเธอจะมีโอกาสได้เจอกับเขาอีกหรือเปล่า ถ้าเธอได้เจอกับเขาอีกเธอก็จะทำความรู้จักเขาให้มากกว่านี้ ยังไงเป็นเพื่อนกันมันก็คงไม่เสียหายอะไร

ถ้าวันนี้เธอไม่ได้เดินเที่ยวชมงานก็คงไม่ได้พบกับเขา เธอเพิ่งมาอาศัยอยู่อังกฤษกับคุณแม่และพ่อเลี้ยงได้ไม่ถึงเดือน พ่อกับแม่เธอแยกทางกันตอนเธออายุ 18 ปี เธอตัดสินใจอยู่กับพ่อทั้งๆ ที่ใจจริงแล้วอยากจะตามแม่มาที่อังกฤษใจจะขาด พ่อเธอเป็นชาวอังกฤษแท้ๆ แต่ต้องมาทำงานที่ประเทศไทย

เธอไม่ค่อยสนิทกับพ่อเท่าไหร่เพราะพ่อเอาแต่ทำงาน ไม่มีเวลาให้เธอเลย เธอก็จะอยู่กับแม่ตลอดเวลา พ่อชอบอ้างว่าติดงานต้องกลับบ้านดึกเกือบทุกวันจนแม่สงสัยและจับได้ว่าพ่อนอกใจ พ่อมีคนใหม่ที่อายุมากกว่าเธอไม่กี่ปี แม่เสียใจมากและตัดสินใจหย่าขาดจากพ่อ ตอนนั้นแม่จะพาเธอมาอยู่อังกฤษด้วย แต่เธอติดเรียนที่มหาวิทยาลัยและฐานะการเงินของแม่ก็ไม่พอที่จะส่งเสียให้เธอไปเรียนต่อที่อังกฤษเนื่องด้วยค่าเรียนที่แพงลิบลิ่วทำให้เธอต้องอยู่กับพ่อ

ไม่นานนักพ่อเธอก็พาผู้หญิงใหม่มาอยู่ที่บ้าน และเธอก็ทะเลาะกับผู้หญิงคนนั้นเป็นประจำ ทุกครั้งที่เธอทะเลาะกันเธอจะเป็นฝ่ายผิดเสมอ เธอทนไม่ได้ที่จะต้องทนอยู่ร่วมชายคาเดียวกับผู้หญิงคนนั้น

เธอตัดสินใจย้ายออกจากบ้านมาอยู่อพาร์ทเม้นท์ข้างมหาวิทยาลัยโดยใช้เงินที่แม่ส่งมาให้เดือนละหลายหมื่น แม่ทำงานประจำที่ประเทศอังกฤษ เงินเดือนนั้นแม่จะแบ่งให้เธอครึ่งหนึ่ง จนกระทั่งเดือนที่แล้วแม่บอกเธอว่าจะแต่งงานใหม่ เธอเองก็ไม่ได้เสียใจหรือน้อยใจอะไร ในเมื่อมันเป็นความสุขของแม่เธอก็ยินดี เธอเรียนจบปริญญาตรีและเพิ่งย้ายมาอยู่กับแม่ที่อังกฤษได้ไม่ถึงเดือนเพื่อเรียนต่อปริญญาโทด้านบริหาร

อันนานึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวัน น้ำเสียงที่อบอุ่นนั้นทำให้เธอคิดถึงเขาอย่างประหลาด ถ้าเธอกับเขามีโอกาสที่จะได้เป็นเพื่อนกัน ก็ขอให้เจอกันอีกสักครั้งเถอะ อย่างน้อยๆ มีภรรยาแล้ว แต่ก็เป็นเพื่อนกันได้ คงไม่เสียหายอะไรหรอกมั้ง

วันต่อมาเวย์ได้ไปเยี่ยมเพื่อนร่วมธุรกิจโรงแรมที่บ้านพักโดยพาคาเซียมาด้วย เขาได้ข่าวว่าฟาบิโอแต่งงานใหม่หลังจากที่ลองดูกันมาหลายปี

เขาซื้อของเล็กๆ น้อยๆ มาฝากเพื่อเป็นมารยาท เขาไปร่วมงานแต่งงานของฟาบิโอไม่ได้ก็เพราะว่าช่วงนั้นคาเซียไม่สบายต้องอยู่โรงพยาบาล เขาขับรถเข้ามาในบริเวณบ้านสไตล์คลาสสิคในกรุงลอนดอน

จากประตูรั้วเข้ามาในตัวบ้าน คาเซียมองพรรณไม้ดอกนานาชนิดที่แข่งกันออกดอก เนื่องจากตอนนี้เป็นฤดูหนาว สีสันของดอกไม้ชวนมองเหลือเกิน บ่งบอกได้ว่าคนที่ปลูกดูแลและใส่ใจเป็นอย่างดี

ก่อนมาเขาได้โทรเช็คแล้วว่าฟาบิโอจะว่างหรือเปล่า และแน่นอนคำตอบของฟาบิโอก็คือว่างมาก และอยากจะเจอเวย์ด้วยเพราะมีธุระสำคัญ เขาอยากจะรู้เหลือเกินว่าธุระสำคัญของฟาบิโอนั้นคืออะไร

เมื่อถึงหน้าประตูบ้านของฟาบิโอ เอเบล เขาก็พาคาเซียลงจากรถ อันนารีบออกจากห้องครัวเพื่อมาต้อนรับแขกของพ่อเลี้ยง เมื่อเธอเปิดประตูแล้วเธอก็ต้องตกใจเป็นอย่างมาก ไม่ต่างอะไรกับแขกอย่างเวย์ที่ยืนตาค้างไปหลายวินาที และเขาต้องตกใจอีกรอบเมื่ออันนาปิดประตูบ้านใส่เขาเสียงดัง

อันนายืนหัวใจเต้นระรัว เมื่อครู่เธอตาฝาดไปหรือเปล่า ผู้ชายคนนั้น คนที่เธอเจอเมื่อวานนี้มาที่บ้านของพ่อเลี้ยงเธอ เธอรวบรวมสติแล้วค่อยๆ เปิดประตูออกไปใหม่

“อะ...เอ่อ” เวย์ถึงกับติดอ่างเมื่อเจอหน้าอันนาที่บ้านของฟาบิโอ หรือว่าที่จริงแล้วอันนาเป็นภรรยาใหม่ของฟาบิโอเพื่อนร่วมธุรกิจกับเขา ความเสียดายเริ่มเกาะกินในหัวใจ

เขาไล่มองเธอด้วยสายตาคมกริบ มันคงไม่ผิดที่เธอจะแต่งตัวแบบนี้ในบ้านของสามี เสื้อกล้ามสีฟ้ากับกางเกงขาสั้นสีขาวที่อวดเรียวขาขาวน่าสัมผัส ถึงแม้ยามนี้จะเป็นช่วงฤดูหนาว แต่อากาศในบ้านก็ยังอบอุ่นพอที่เธอจะแต่งกายแบบนี้ เขายิ่งมองเธอหัวใจก็ยิ่งสั่นไหว และมันก็สั่นไหวมากยิ่งกว่าเดิมเมื่อคิดว่าอันนากับฟาบิโอเป็นสามีภรรยากัน

“เอ่อ คุณ... คุณมาหาใครคะ” อันนาก้มหน้าถาม เธอไม่กล้ามองสบตากับเวย์ เพราะสายตาที่เขากำลังมองเธออยู่นั้นกำลังทำให้ร้อนรุ่มเหมือนถูกไฟเผา เหมือนกับจะถอดเสื้อผ้าเธอออกเป็นชิ้นๆ

“ผมมาหาฟาบิโอครับ” เวย์กระชับมือที่จับคาเซียแน่นขึ้น เขาเสียดายเธอมาก ไม่คิดเลยว่าฟาบิโอจะโชคดีที่ได้ภรรยาทั้งสาวและสวยขนาดนี้ แต่ทำไมจะต้องเป็นสาวอันนาที่เขาถูกใจด้วย เขาอดถามอย่างน้อยใจไม่ได้ เพราะเขานั้นถูกใจเธออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“เชิญข้างในก่อนค่ะ” อันนาผายมือเข้าไปด้านในตัวบ้าน เธอจับมือคาเซียด้วยความเอ็นดู

“หนูไม่คิดเลยนะคะว่าจะได้เจอพี่สาวคนสวยอีก” คาเซียในชุดกระโปรงสีชมพูหวานแหว๋วดูน่ารักยิ่งนัก ผ้าพันคอลายดอกไม้สีขาวเข้ากับชุดที่คาเซียสวมใส่ เธอเหมือนตุ๊กตาตัวน้อยที่มีชีวิต ยิ่งยามที่คาเซียเอ่ยปากพูดยิ่งน่ารัก คำพูดแต่ละคำที่ออกมาจากปากคาเซียนั้นบ่งบอกว่าได้รับการสั่งสอนมาอย่างดี

“พี่ก็ไม่คิดเหมือนกันเลยค่ะว่าจะได้เจอน้องสาวคนสวยอีก พี่กำลังทำคุกกี้ ใกล้เสร็จแล้ว เดี๋ยวพี่เอาออกมาให้ทานนะคะ” อันนาพาเวย์และคาเซียมาถึงห้องรับแขก เธอเดินขึ้นไปชั้นสองเพื่อเรียกฟาบิโอให้ลงมาพบแขก

เมื่อฟาบิโอลงมาแล้วเวย์ก็ทำท่าอึกอัก ทำไมเขาจะต้องเสียดายผู้หญิงที่เพิ่งเจอกันเมื่อวานขนาดนี้ด้วย เวย์มองตามอันนาไปจนลับสายตา ฟาบิโอสังเกตเห็นสายตาที่เวย์มองอันนาก็กระแอมสองสามที เพราะสายตาที่เวย์มองลูกเลี้ยงของเขานั้นมันแฝงไปด้วยความต้องการที่ผู้ชายด้วยกันมองกันออก

ตั้งแต่รู้จักกับเวย์ ฟาบิโอไม่เคยเห็นเวย์มองหญิงสาวคนไหนด้วยสายตาเช่นนี้มาก่อน เขาคิดถูกหรือเปล่านะที่คิดจะฝากปลาย่างไว้กับแมวที่หิวโซอย่างเวย์ การกระทำของฟาบิโอทำให้เวย์เข้าใจว่าฟาบิโอกำลังหึง

“เอ่อ นี่เป็นฝากที่ผมซื้อมาให้จากงาน Thai @Trafalgar Square ครับ ผมขอโทษด้วยที่ไม่ได้ไปร่วมงานแต่งงานของคุณ เพราะคาเซียอยู่โรงพยาบาล” ฟาบิโอเปิดดูของฝากที่เวย์ซื้อมาให้ เป็นของตกแต่งบ้านที่ทำจากไม้สักสีเข้ม ลักษณะเป็นลายไทยดูงดงาม เขาถูกใจของฝากที่เวย์ซื้อมาให้ไม่น้อยเลยทีเดียว

“คุณนี่รู้ใจผมเสียจริง ผมชอบมาก” เวย์ได้ยินว่าฟาบิโอชอบก็อดดีใจไม่ได้ คาเซียสะกิดเวย์แล้วเอ่ยเสียงใส

“คุณพ่อขา คาเซียอยากไปหาพี่สาวคนสวย” ฟาบิโอหัวเราะในท่าทางของคาเซีย เวย์ไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร เพราะมันคงเป็นการเสียมารยาทไม่น้อยถ้าคาเซียจะมาซนที่นี่

“เดินตรงไปทางห้องครัวครับ พี่อันนาอยู่ในนั้น” ฟาบิโอชี้ไปทางห้องครัว คาเซียไม่รอให้เวย์อนุญาตเธอก็วิ่งไปหาอันนาเสียแล้ว