บทที่ 2 ความหลังอันแสนเจ็บปวด

“ไม่ได้ ผมจะไม่ยอมให้คุณหรือลูกจากผมไปแน่นอน นาร่า... คุณก็รู้ว่าการทำธุรกิจมันก็ต้องมีขึ้นมีลงกันเป็นธรรมดา อีกไม่นานก็ถอนทุนขึ้นเอง คุณจะทิ้งผมไว้คนเดียวหรือไง คุณไม่สงสารผมบ้างเหรอ” น้ำเสียงเว้าวอนนั้นช่างน่ารำคาญสำหรับนาร่าเหลือเกิน เธอเบื่อที่จะฟังเสียงผู้ชายคนนี้แล้ว

“ฉันสงสารคุณไงคะ ฉันถึงต้องแยกทางกับคุณ ถ้าฉันอยู่ฉันก็ต้องเป็นภาระให้กับคุณ คุณก็รู้ว่าฉันเป็นคนใช้จ่ายเงินฟุ่มเฟือย จะให้ฉันมานั่งประหยัดทนใช้ของเดิมๆ ต้องทนมานั่งเก็บเงินมันเป็นไปไม่ได้ ถ้าไม่มีฉันรายจ่ายคุณก็จะน้อยลง ฉันคิดว่าคุณคงจะเข้าใจ!”

“ผมไม่เข้าใจ! ผมรักคุณ เราอยู่ด้วยกันมาตั้ง 3 ปีแล้วนะนาร่า คุณจะทิ้งผมไปหาคนอื่นอย่างนั้นเหรอ คุณไม่สงสารผมกับลูกหรือไง” น้ำตาชายหนุ่มไหลลงมาอาบแก้ม คาเซียร้องไห้ตกใจกับน้ำเสียงอันดังของเวย์ นาร่าเองก็ตกใจไม่น้อยที่เห็นน้ำตาของชายหนุ่ม เธอเกิดอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออกก็คราวนี้

“ผมรักคุณ ผมทำได้ทุกอย่างเพื่อคุณกับลูก ตอนนี้ผมขอแค่เวลา ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าผมสามารถเลี้ยงคุณกับลูกให้สุขสบายได้ ขอแค่คุณอยู่เคียงข้างผม” คาเซียร้องไห้โยเยอยู่ในอ้อมแขนของเวย์ เวย์คุกเข่าลงไปกับพื้นทั้งที่อุ้มคาเซียอยู่ เธอมองชายหนุ่มเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหันหลังให้โดยไม่มองกลับมาอีกเลย พร้อมกับประโยคที่ทำร้ายจิตใจเขาจวบจนตอนนี้

“ฉันรู้ว่าคุณรักฉัน แต่ฉันไม่ได้รักคุณแล้ว ฉันเชื่อว่าคุณจะเจอผู้หญิงที่รักคุณมากกว่าฉัน เราเลิกกันเถอะค่ะ ฝากดูแลคาเซียให้ดีๆ ด้วยนะคะ” เธอหันหลังให้เขาแล้วหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่เดินไปข้างหน้า เรี่ยวแรงที่จะยื้อเธอไว้เหือดหายไปหมด เขาวางคาเซียให้ยืนกับพื้น คาเซียร้องไห้ไม่หยุด ไม่ต่างอะไรจากเขา

“แม่... จาหาแม่” คาเซียวิ่งจะตามนาร่าไป แต่เวย์ก็ต้องรั้งคาเซียเอาไว้เพราะเธอขับรถยนต์คันหรูที่เวย์ซื้อให้เธอเมื่อไม่นานมานี้ออกไปแล้ว

“แม่ จาปายหนาย อย่าทิ้งหนูปาย” คาเซียร้องไห้ตามนาร่า รถยนต์คันนั้นวิ่งไปจนลับตาแล้ว เหลือแต่สองพ่อลูกที่ยังยืนกอดกันอยู่หน้าบ้าน ไม่มีอีกแล้ว ผู้หญิงที่เขารักหมดใจ ผู้หญิงที่เขามั่นใจว่าสามารถเป็นแม่ที่ดีของลูกได้ แต่ทำไมเธอกลับทิ้งเขาไปเพียงเพราะว่าเขาไม่เหลือเงินให้เธอใช้จ่ายอย่างสุขสบาย ทำไมเธอไม่อยู่เพื่อเป็นกำลังใจให้เขาต้องต่อสู้กับอุปสรรค ทำไมเธอต้องทิ้งเขากับลูกไปด้วย

เวย์นั่งคิดหลังจากที่เข้ามานั่งบนเตียงนุ่มในห้องตัวเอง เขาเฝ้าถามตัวเองมาตลอดว่าทำไมเธอต้องทิ้งเขาไปด้วย ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้เป็นเวลาห้าปีแล้วที่เขาทุ่มเทตัวเองให้กับงานและลูก มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะให้เขาต้องทำงานไปด้วยเลี้ยงลูกไปด้วย ถึงแม้เขาจะจ้างแม่บ้านวัยกลางคนมาช่วยเลี้ยงดูคาเซีย แต่เวย์ก็อยากจะเลี้ยงลูกด้วยตัวเองมากกว่า เขาไม่อยากให้คาเซียเป็นเด็กที่มีปมด้อยเรื่องครอบครัว ถึงแม้ว่าเธอจะไม่มีแม่ แต่เวย์เชื่อว่าเขาสามารถให้ความอบอุ่น เป็นทั้งพ่อและแม่ในคราวเดียวกัน

บางครั้งงานไม่เสร็จเขาก็ต้องหอบงานกลับมาทำที่บ้าน และดูแลคาเซียไปด้วย ตลอดเวลาห้าปีมีคนบอกให้เขาหาแม่ให้กับคาเซีย แต่เขาไม่คิดจะทำแบบนั้นเลย ในเมื่ออดีตสอนให้เขารู้ว่าอย่าไว้ใจผู้หญิง เขาอยู่คนเดียวมาตลอด เลี้ยงคาเซียมาจนอายุได้เจ็ดขวบ

เขาเลี้ยงลูกด้วยความรักทั้งหมดที่เขามีให้ การทำงานที่หนักหนาสาหัสนั้นทำให้เขาไม่มีเวลาว่างที่จะมานั่งเสียใจให้กับผู้หญิงที่ชื่อนาร่ามากนัก เขาคิดถึงแต่ว่าจะต้องทำงานเพื่อให้ลูกสาวคนเดียวของเขาสุขสบาย ไม่ต้องลำบาก ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำก็เพื่อลูก เพื่อลูกคนเดียวเท่านั้น

เวย์พบนาร่าเป็นครั้งสุดท้ายเมื่อสามปีก่อนในงานเลี้ยงเปิดตัวนิตยสารชื่อดังที่สามีใหม่ของนาร่าเป็นเจ้าของ หลังจากที่เขานัดเจอกับเธอเพื่อหย่า เธอดูสุขสบายบนกองเงินกองทองที่ชายวัยกลางคนมอบให้ บางเวลาที่เขาว่างหรืออยู่คนเดียวตอนที่คาเซียไปโรงเรียน เขาก็อดที่จะเสียใจไม่ได้

ความน้อยใจมันยังคงหลงเหลืออยู่ในก้นบึ้งของหัวใจ แต่เพราะผู้หญิงคนนั้นที่ทำให้เขาต้องต่อสู้ และตอนนี้เขาก็ทำสำเร็จแล้ว ธุรกิจยางรถยนต์กำลังเติบโตไปด้วยดี ธุรกิจโรงแรมที่ภูเก็ตก็กำลังก้าวหน้า ปีนึงมีนักท่องเที่ยวเข้ามาจับจองที่พักมากมาย รายได้ที่เขาได้รับตามหุ้นส่วนนั้นเขาเก็บเข้าบัญชีของคาเซีย จนตอนนี้มันมากพอที่จะให้คาเซียใช้ได้อย่างสบายๆ ในยามที่คาเซียโตขึ้น

ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยคิดที่จะมองผู้หญิงคนไหนเลย แต่มาวันนี้ ผู้หญิงลูกครึ่งที่ชื่ออันนากำลังทำให้เขาร้อนรุ่ม เขาไม่เคยถูกใจใครขนาดนี้มาก่อนแม้กระทั่งนาร่า ผิวพรรณขาวใสอมชมพูเนียนละเอียดดูน่าสัมผัส คิ้วที่โก่งเรียวได้รูปช่างเข้ากับดวงตาคมกลมโตที่ดูมีเสน่ห์ยิ่งนัก

ยิ่งมองเขาไปในดวงตาสีเขียวมรกตนั้นแล้ว ทำให้หัวใจเขาแทบจะละลาย จมูกโด่งเป็นสันกับริมฝีปากบางเป็นรูปกระจับช่างน่าจับมาจูบเสียจริง ในชีวิตนี้เขาไม่เคยเอาผู้หญิงคนไหนมานอนเพ้อฝันถึงขนาดนี้ ผู้หญิงคนนั้นต้องมีเวทย์มนต์แน่ๆ ถึงได้ทำให้เขาหลงจนหัวปักหัวปำ แต่ก็ไม่แน่หรอก ผู้หญิงสมัยนี้รู้หน้าไม่รู้ใจ บางทีเธออาจจะเป็นผู้หญิงไม่ดี หรือไม่ก็มีสามีแล้วก็ได้

เพียงแค่คิดว่าอันนามีสามีแล้วหัวใจก็กระตุกวูบ จะมีโอกาสอีกสักครั้งไหมหนอที่เขาจะได้พบเจอกับเธออีก ถ้าเธอยังโสด บางทีคาเซียอาจจะต้องการแม่ก็เป็นได้

“ไม่รู้ว่าเธอจะมีเจ้าของแล้วหรือยังนะ ถ้ากามเทพมีจริงช่วยแผลงศรรักให้ปักอกเธอเหมือนกับที่ผมโดนด้วยเถอะ” เขาพร่ำเพ้อจนไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้แก่นกายของเขานั้นได้แข็งขันดุนดันผ่านกางเกงผ้ายืดเสียแล้ว เขาก้มลงไปมองน้องชายด้วยความพิศวง เพียงแค่จินตนาการถึงใบหน้าสวยหวานความรู้สึกทางเพศก็พุ่งสูงเสียจนน่ากลัว เขาค่อยๆ ดึงกางเกงออกจากสะโพกสอบ ปลดเปลื้องพันธนาการชิ้นสุดท้ายก่อนก้มลงมองเนื้อแท้ของความเป็นชาย

ลักษณะใหญ่โตที่สาวๆ ทั้งหลายต่างชื่นชมเมื่อตอนเป็นเด็กหนุ่มแรกรุ่น แต่หลังจากที่คบหากับนาร่าเขาก็ไม่เคยไปแสวงหาความสุขจากกายสาวคนไหนอีกเลย แต่ตอนนี้มันดิ้นไหวยามที่เขาคิดถึงหญิงสาวที่ชื่ออันนา ความรู้สึกมันรุนแรงยิ่งกว่าคิดถึงนาร่าเสียอีก

มือหนาบรรจงลูบคลำไปมาอย่างแผ่วเบา ความร้อนแล่นพล่านไปทั่วทั้งกายของชายหนุ่ม ก่อนที่จะกอบกุมเรือนร่างไว้ในอุ้งมือ ยิ่งเขาคิดถึงเนินอกที่ได้เห็น เรือนร่างสาวที่แสนอรชรออดอ้อน เอวคอดกิ่วน่ากอดรัด สะโพกอวบอิ่มที่น่าจับมากัดกินเสียให้หายหมั่นเขี้ยวก็ยิ่งมีความสุข ทรวงอกคู่โตนั้นยิ่งทำให้เขาอยากจะขยำเคล้นคลึงเสียให้หนำใจ ชายหนุ่มรูดมือขึ้นลงไปมารัวเร็ว เสียงหอบสะท้านดังไปทั่วห้องนอน

ถ้าเธอมานอนอยู่ใต้ร่างหนาของเขาจะเป็นเช่นไรหนอ... เขาเฝ้าคิดถึงภาพนั้นไปมาอย่างคนพร่ำเพ้อ กายสาวคงจะหอมกรุ่น เรือนร่างคงจะสวยงามเหมือนนางฟ้าในเทพนิยาย ใบหน้ายามเธอเสียวซ่านคงจะน่ามองมิใช่น้อย ยิ่งคิดก็ยิ่งสะท้าน มือหนาก็รัวเร็วเสียจนน้ำสีขาวขุ่นพุ่งออกมาหลังจากเสร็จกิจกรรมที่ชวนวาบหวิว ให้ตายเถอะ... นี่แค่เห็นเธอครั้งแรกยังพร่ำเพ้อขนาดนี้ ถ้ามีโอกาสได้เจอเธออีกรอบเขาคงไม่จับเธอปล้ำหรอกหรือนี่...