บทที่ 4 สรรพคุณว่าที่ภรรยา

“มาแล้วเหรอพ่อตัวดี หายหัวไปทั้งวัน ให้ตาวีไปตามตั้งแต่ ตะวันยังไม่ตั้งหัวจนป่านนี้ตะวันตกดิน ทำไมแกชอบทำให้แม่อารมณ์เสีย อยู่เรื่อยเลยตาเพลิง”

“โธ่….คุณหญิง อย่าทำหน้าเครียดแบบนั้นสิ เครียดมาก ๆ ตีนกาขึ้น แก่เร็วเดี๋ยวแด๊ดไปมีกิ๊ก ผมไม่รู้ด้วยน่า… ผู้ชายเขาชอบผู้หญิงสวยดูดี ยิ่งแก่ยิ่งขี้บ่นเหมือนแม่อ่ะ แด๊ดหาเมียใหม่ได้สบาย”

“นี่ตาเพลิง!!ว่าแม่แก่เหรอห๊ะ แล้วยังมาแช่งให้พ่อตัวเองมีเมียใหม่อีก ไอ้ลูกคนนี้นิ” คุณหญิงพราวพิราถึงกับลมออกหู เมื่อลูกชายว่าตัวเองแก่ แถมยังมาบอกว่าสามีเธอจะไปหาเมียใหม่อีก ลูกคนนี้ ไม่รู้ได้นิสัยมาจากใคร

“ก็มันจริงไหม!!แม่อ่ะขี้บ่นพูดแต่เรื่องเดิม รู้ว่าผมไม่ทำ ก็ยังจะมาบ่นอยู่ได้ ลูกนะแม่ไม่ใช่ที่โถส้วม จะเอาไว้ระบายตอนไหนก็ได้ ขอให้แด๊ดมีเมียใหม่จริง ๆด้วยเถิด”

“เฮ้อ!!พอ ๆฉันมีลูกชายแบบแกก็เหนื่อยมากพอแล้ว อย่าให้แด๊ดแกไปมีบ้านเล็กบ้านน้อย มีพวกแกสองพี่น้องก็ไมเกรนขึ้นทุกวัน วันไหนแด๊ดแกมีเมียใหม่ ฉันคงอยู่ไม่ถึงดูลูกชายทั้งสองมีลูกมีเมียแน่ ๆ”

“อย่าพูดแบบนั้นสิคุณหญิง ผมแค่ล้อเล่นเอง แด๊ดหลงแม่จะตายจะมีกิ๊กมาจากที่ไหน แม่อ่ะต้องอยู่กับพวกผมอีกนานเข้าใจไหม รักนะครับคุณหญิงทูนหัวของลูก” เขาหันไปสวมกอดมารดา พร้อมกับหอมแก้มซ้ายขวา ผู้หญิงคนเดียวของครอบครัวอย่างที่ชอบทำเวลาท่านเครียด ถึงท่านจะขี้บ่นไปหน่อย เพราะความหวังดีที่มีให้ลูกชาย ท่านถึงต้องค่อยตามอยู่ทุกวันนี้ โตจนอายุสามสิบกันแล้ว ยังทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตสักคน

“คิดถึงแม่ที่สุดเลย”

“ทำเป็นพูดดี!! แม่ไม่หลงกล แกหรอกนะตาเพลิง”

“จริง ๆ ผมก็ไม่ได้หายหัวไปไหนหรอก ก็อยู่ในไร่นั่นแหละ แม่ก็รู้ผมไม่หนีไปไหนไม่ได้ ถึงจะมาช้าดีกว่าไม่มานะ”

“หึ!!ใช้ลูกอ้อนตลอดลูกคนนี้”

“แม่ให้ไอ้วี!! ไปตามผมมีอะไร ใช่เรื่องเดิม ๆ ใช่ไหมรอบนี้ขอร้องเถอะแม่ เลิกหาผู้หญิงมาให้ผมสักทีเถอะ รู้ทั้งรู้ว่าลูกไม่อยากมีเมีย ยังจะเอามาประเคนถึงที่ เป็นอยู่ทุกวันนี้ก็ดีแล้วไหม”

“มันดีสำหรับแก แต่มันไม่ดีสำหรับแม่” มีลูกชายตั้งสองคน หวังให้ลูกมีทายาทไว้สืบตระกูล พวกลูกพากันตั้งใจทำงานต่อยอดธุรกิจของครอบครัว มันก็ดี แต่คนแก่ก็อยากเลี้ยงหลาน อยากให้ลูกเป็นฝั่งเป็นฝาเสียทีใคร ๆ ก็ต่างพากันอิจฉาคุณหญิงพราวพิรา ที่มีลูก ๆ พากันเก่งแถมยังกตัญญู ใครจะไปรู้ แม่คนนี้อยากให้ลูกชายได้แต่งงานออกเรือนมีครอบครัวอย่างเช่นคนอื่นเขา ลูกจะทำงานหาเงินมาให้ใครใช้ถ้าไม่ใช่ลูกเมีย ต่อไปในอนาคตใครจะมาสืบทอดธุรกิจต่อ แม่แค่อยากให้ลูกได้ผู้หญิงดี ๆ สักคนมาเป็นเมีย ทุกวันนี้ที่พยายามหาผู้หญิงดี ๆมาให้ลูกเลือก กับถูกปฏิเสธไปทุกราย อายุแม่ก็เยอะขึ้นทุกวัน อีกหน่อยคงมาหาลูกไม่สะดวก ท่านก็แค่อยากอยู่บ้านเลี้ยงหลาน มีสาทีลูกก็ไม่มีเวลาให้ทำแต่งาน ผู้ชายบ้านนี้เป็นอะไรกันหมดก็ไม่รู้เห็นงานดีกว่าผู้หญิงคนสำคัญของบ้าน

“โอ๋!!คุณหญิงครับ…ไม่ต้องร้องนะ แม่ก็บอกให้พายุมันรีบแต่งก่อนสิ มันมีแฟนแล้วนิ มันเป็นพี่ชายคนโตด้วย จะมาเร่งผมอยู่ฝ่ายเดียวไม่ได้”

“เรื่องนี้แม่รู้ดี….แม่ก็อยากให้พี่เราแต่งงานเหมือนกันนั่นแหละแต่เราก็รู้นิ ว่าตาพายุมีแฟนอยู่แล้ว แถมแฟนพี่แกยังเด็กเรียนยังไม่จบเลย อีกตั้งสามปีถึงจะจบ ถ้าจบมาแล้วหนูขนม อาจอยากใช้ชีวิตสักปีสองปี น้องเขายังเด็ก แม่ก็ไม่อยากไปเร่งรีบทั้งสองคนเท่าไหร่”

“สัดเอ๊ย….ไอ้พายุทำไมมึงต้องเป็นโคแก่กินหญ้าอ่อนด้วย ทุกอย่างเลยมาตกอยู่ที่กู ไอ้พี่ชายเฮงซวย”

“เฮ้ย...แม่รออีกสักสี่ห้าปี คงไม่เป็นไรหรอกแป๊บ ๆ เองเดี๋ยวน้องมันก็จบ”

“แกได้ยิน ที่แม่พูดไปเมื่อกี้ไหมตาเพลิง แม่รอไม่ไหว ฉันอยากเลี้ยงหลาน ยังไงลูกก็ต้องแต่งงานกับคนที่แม่หาให้ คนนี้แม่รับประกันน้องนิสัยดี มารยาทงามเป็นกุลสตรีไทย ไม่เป็นอย่างคนก่อน ๆที่พามารู้จักแน่นอน แล้วก็ไม่เหมือนเด็กที่ร้านเจ๊สมรของแกด้วย”

“ไอ้วีมันบอกแม่เหรอ เรื่องนี้”

“ใครบอกไม่สำคัญเท่าแม่รู้ คนงานในไร่เขาเอาไปลือว่าแกไปกินเด็กร้านเจ๊สมรบ่อย ๆ”

“ห่าเอ๊ย….อุตส่าห์ไปแบบเงียบ ๆยังมีคนรู้อีก”

“อย่าคิดว่าแม่ไม่มีสายอยู่ที่ไร่ แล้วจะไม่รู้เรื่องอะไร แม่รับรู้ความเคลื่อนไหวของแกทุกอย่าง คนที่ค่อยเป็นหูเป็นตาให้มีถมเถ เกิดวันหนึ่งมีผู้หญิงอุ้มท้องมาบอกท้องกับแก แม่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน จะทำอะไรก็คิดดี ๆ นะตาเพลิง”

“โธ่….แม่มันไม่มีหรอกเรื่องไร้สาระอย่างนั้น ผมรู้วิธีป้องกันเถอะ ไม่ได้ปล่อยตัวเอง ไม่ได้มั่วขนาดนั้นนาน ๆทีตามประสาผู้ชาย”

“ยังไงก็ตามรอบนี้จริงจัง แม่คุยกับครอบครัวทางฝั่งนั้นแล้ว เขาตกลงที่จะให้ลูกสาวเขาแต่งงานกับเรา”

“ทำไม….มันปุบปับขนาดนั้นล่ะ ดูรีบร้อนผิดปกติ ไม่ให้เวลาผมตัดสินใจหน่อยเหรอ อย่างน้อยให้เรียนรู้กันก่อนก็ได้ นี้ยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตากันเลย แม่มีอะไรปิดบังก็บอกมาตามตรง ผมจะได้รู้ว่าต้องรับมือยังไง”

“เฮ้ย…ยอมบอกก็ได้ ลูกจำคุณหญิงพริ้งพลอย ป้าพริ้งได้ไหม เพื่อนแม่ที่ตอนเราเด็ก ๆ พาไปเล่นบ้านป้าเขาบ่อย ๆ ตอนนั้นเราน่าจะอายุสักสิบ สิบเอ็ดขวบ”

“ใช่!!ป้าพริ้งคนที่ทำอาหารอร่อย ๆ แล้วแกมีลูกสาวหนึ่งที่ชอบมัดผมแกะ ชอบเดินตามผมต่อย ๆ ตอนเด็กอะน่ะ”

“ใช่คนนั่นแหละ”

“แต่ผมจำได้ว่าแกเสียไปนานแล้ว ไม่ใช่เหรอ”

“ใช่ป้าพริ้งพลอย เขาเสียไปได้หกเจ็ดปีแล้ว”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับป้าพริ้งล่ะ อย่าบอกนะ แม่จะให้ผม แต่งงานกับยัยเด็กผมแกะนั้น ไม่เอาด้วยหรอกนะแม่”

“คนที่แม่จะให้เราแต่งงานด้วย ลูกสาวป้าพริ้งหนูพลอยไพลิน”

“แม่….คือยัยเด็กนั้นอายุน้อยกว่าผมตั้งหลายปีไม่ใช่หรอ ไม่เอาด้วยหรอกนะ ผมไม่ชอบเด็ก น่ารำคาญจะตาย”

“ไม่ได้ถามว่าแกชอบหรือไม่ชอบ เรื่องนี้แม่คิดมาดีแล้ว และที่สำคัญฉันจะเอาลูกสะใภ้คนนี้คนเดียวเท่านั้น ถ้าแกไม่ตกลงฉันจะยกสมบัติ ที่มันควรเป็นของแกครึ่งหนึ่งให้กับหนูพลอย”

“โห่!!คุณหญิงเล่นแรงไปรึเปล่า ลูกก็ไม่ใช่จะยกสมบัติให้เขาอีก ไปหลงเสน่ห์อะไรยัยนั้น”

“ใช่แม่หลงเสน่ห์หนูพลอย ไม่ใช่สิต้องเรียกว่าเอ็นดูมากกว่า ทั้งกิริยามารยาท การพูดจาหรือแม้กระทั่งความเป็นกุลสตรี ที่สมัยนี้หาผู้หญิงแบบนี้ยากมาก เพลิงเชื่อแม่เถอะ คนนี้เหมาะสมกับลูกมาก แม่ดูคนไม่ผิดจริง ๆ”

“เห็นแม่พูดแบบนี้มาทุกรอบ สุดท้ายยังไง ไม่ตรงปกซักคน”

“เอาน่า…รอบนี้แม่รับประกันเลยว่าลูกจะไม่ผิดหวังแน่นอน”

“คือจริง ๆ แม่มีเรื่องหนึ่งอยากจะบอก เกี่ยวกับครอบครัวหนูพลอย เมื่อปีที่แล้วคุณธวัชพ่อของหนูพลอย เข้ามาหาแม่กับแด็ด เขามาขอยืมเงินจำนวนหนึ่ง”

“เห็นไม่ละ!!สุดท้ายก็ไม่พ้นเรื่องเงิน อย่างนี้ทุกรอบ แล้วที่ว่าเงินจำนวนหนึ่งมันเท่าไร”

“ยี่สิบห้าล้าน คุณธวัชเขาบอกธุรกิจมีปัญหาจะเอาไปหมุน แม่ก็เลยให้ไป เห็นเขาเดือดร้อนมา แล้วยังเป็นคนกันเองอีก ตอนที่ป้าพริ้ง มีชีวิตเขาก็ช่วยครอบครัวเราไว้เยอะ

แต่เมื่อสองอาทิตย์ก่อน คุณธวัชได้เข้ามาพบแม่ ลุงเขามาขอยืมเงินมีอีกสิบห้าล้าน แม่คิดว่าจะให้ดีไหม เพราะของเก่ายังไม่คืน ได้ยินข่าวบริษัทกำลังจะโดนฟ้องล้มละลาย ทางธนาคารจะมียึด แม่ก็ไม่อยากให้บริษัทที่เพื่อนตัวเองสร้างมันมาเองมือต้องเสียไป ก็เลยยื่นขอเสนอไปให้กับทางคุณธวัช ถ้ายอมให้หนูพลอยแต่งงานกับเรา แม่ถึงจะให้ยืม และให้ทางเรามีหุ้นส่วนในบริษัทหรือจะเรียกง่าย ๆ ก็ไปช่วยบริหารนั่นแหละ ทางนั้นเขาก็เลยตกลงตามที่แม่เสนอไป”

“ทำไมไม่คิดหาวิธีอื่น ถึงยอมขายลูกสาวตัวเอง จะแต่งงานกับใครก็ไม่รู้ทั้งที่ยังไม่รู้จักกันมาก่อน สุดท้ายก็เป็นเหมือนกันหมด แม่จะบอกว่ายัยพลอย อะไรของแม่เพียบพร้อมทุกอย่าง หรือจะดียังไงก็ตามผมก็มองว่าเธอ เหมือนผู้หญิงทั่วไปที่ยอมแต่งงานเพราะเงิน”

“แล้วแต่เราจะคิดเถอะ ยังไงลูกก็ไม่มีทางปฏิเสธ แม่บอกทางนั้น เดือนหน้าทางเราจะไปขอหนูพลอย”

“อะ…อะไรนะแม่!! เดือนหน้านี้มันก็เหลือเวลาไม่ถึงสองอาทิตย์ด้วยซ้ำ อย่างน้อยให้ดูใจกันก่อนก็ได้ ถ้าไปไม่รอดก็จะไม่ได้แต่งไง แม่ไม่ให้ผมได้เตรียมอะไรเลยหรือยังไง มันบ้าไปแล้วคุณหญิงพราว”

“ไม่ต้องศึกษาใจคออะไรกันทั้งนั่นแหละ ลูกมีเวลาศึกษากันอีกนาน แม่เชื่อว่าผู้หญิงคนนี้แหละ จะภรรยาที่ดีให้เราได้ตาเพลิง”

“นี้แม่!!ดูละครน้ำเน่ามากเกินไปรึเปล่า คิดจะคลุมถุงชนลูกตัวเอง มันยุคสมัยไหนแล้วคุณหญิง หัวเด็ดตีนขาผมก็ไม่ยอมเด็ดขาด”

“แต่ถ้าลูกไม่แต่งล่ะก็” คุณหญิงได้ยื่นข้อเสนอให้กับบุตรชายว่าจะยกโฉนดที่ดิน ที่ท่านถือครองหกสิบเปอร์เซ็นต์หรือราว ๆ ร้อยห้าสิบไร่ ที่กินพื้นในส่วนของไร่องุ่น แปลงพืชผักต่างๆ และฟาร์มโคนม ที่ส่งออกทั้งไทยและต่างประเทศ ในแต่ละปีทำรายได้ให้เขามหาศาล โดยข้อเสนอของท่านคือการที่ให้ เขาแต่งงานกับผู้หญิงที่ท่านหาให้ ดูแม่จะถูกอกถูกใจว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้เหลือเกิน บอกว่าดีอย่างนั้นน่ารักอย่างนี่ดีไปซะทุกอย่าง

“ตกลง...ตามนี้นะลูกชาย”

มีหรือคนอย่างพ่อเลี้ยงเพลิง จะยอมเสียผลประโยชน์ในส่วนของตัวเอง ให้กับใครก็ไม่รู้มาชุบมือเปิบไปง่าย ๆ ทั้งที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนสร้าง หวังแต่อยากได้อย่างเดียว ในการแต่งงานครั้งนี้พ่อเลี้ยงเพลิงก็ได้ยื่นข้อเสนอให้กับทางฝั่งนั้น โดยที่ข้อเสนอก็คือ1) ต้องจัดเล็ก ๆ รับรู้แค่คนภายในครอบครัวและเพื่อนสนิทเท่านั้น 2) ในการแต่งงานครั้งนี้จะไม่มีการจดทะเบียนสมรส 3) ถ้าภายในหนึ่งปี ฝ่ายชายบอกเลิกก่อนจะต้องยกหนี้ให้กับฝ่ายหญิงทั้งหมดพร้อมกับที่ดินในส่วนของแม่เขาครึ่งหนึ่ง แต่ถ้าฝ่ายหญิงเป็นคนขอเลิก ต้องจ่ายหนี้สินทั้งหมดคืนมา พร้อมทั้งไม่รับ ในส่วนของแม่ที่จะมอบให้ 4) ถ้าแต่งกันครบหนึ่งปีตามที่สัญญาในเงื่อนไข ที่ตั้งเอาไว้เขาจะเป็นฝ่ายขอจดทะเบียนสมรสและยกหนี้ทั้งหมดให้กับครอบครัวฝ่ายหญิง

ถ้าฝั่งนั้นยอมตกลง เขาพร้อมแต่งกับเธอทันที คุณหญิงพราวพิรา ก็รีบตกลงรับข้อเสนอของลูกชายทันที ถึงการแต่งงานในครั้งเหมือนจะเอาเปรียบฝ่ายหญิงก็เถอะ และดูเหมือนคนอย่างอัคนี ดูมั่นอกมั่นใจซะเหลือเกิน ว่าฝั่งผู้หญิงจะเป็นฝ่ายบอกเลิกก่อน แต่เชื่อว่า ท่านเลือกลูกสะใภ้ไม่ผิด

ค่อยดูเถอะพ่อลูกชายตัวดีจะหลงเมียเข้าให้สักวัน ที่เชื่อแบบนั้น เพราะขนาดท่านเป็นผู้หญิงด้วยกันอย่างหลงในความน่ารัก ทั้งกิริยา มารยาท การวางตัวความอ่อนน้อม หรือแม้กระทั่ง การเข้าหาผู้ใหญ่ ที่หาจากผู้หญิงยุคสมัยนี้มีน้อยมาก และสัมผัสจากแววตาที่ดูจริงใจของหนูพลอย ไม่มีจริตปรุงแต่งของว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้นั้นเหมือนแม่น้ำที่ค่อย ๆ ไหล่ นี้แหละเหมาะสมกับลูกชายของท่านแล้ว

“พลอยไพลิน มาดูว่าผู้หญิงอย่างเธอจะทนได้สักกี่น้ำ ฉันให้เวลาไม่เกินหกเดือนคงวิ่งแจ้นกลับบ้าน รู้จักฤทธิ์พ่อเลี้ยงเพลิงน้อยไปแล้ว หวังจะมาฮุบสมบัติ ที่ควรจะเป็นของเขา หึ…คนอย่างไอ้เพลิงไม่มีทางให้เงินในกระเป๋ากระเด็น ไปอยู่กับเธอสักสลึงเดียวก็ไม่มีทาง ผู้หญิงหน้าเงินต้องเจอกับเขา”

“เอาเป็นว่าตกลงตามนี้ แม่ให้เราจัดการตัวเองอีกสองอาทิตย์ ก่อนถึงวันงานสักสามวัน แกก็ขึ้นไปหาแม่ที่กรุงเทพเราจะได้ไปจัดการ กับทางนั้นเดี๋ยวแม่จะโทรมา ช่วยรับโทรศัพท์ด้วย ไม่ใช่ไม่รับแม่ให้ขึ้นลง กรุงเทพกับเชียงใหม่อย่างวันนี้”

“แล้วแม่จะอยู่ที่นี่กี่วัน”

“แม่คงกลับพรุ่งนี้เลย ตอนเย็นจะไปร่วมงานวันเกิดของคุณหญิงมณี นี่ถ้าเรารับโทรศัพท์แม่สักนิด คงไม่ได้ลำบากบินมาถึงเชียงใหม่หรอก”

“คร้าบบ…คุณหญิงพราว ต่อไปนี้ลูกชาย จะรับสายคุณหญิงทุกสายเลยครับ”

“ไม่ต้องมาเสียงอ้อน แม่ไม่เชื่อแกหรอก”

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมให้ไอ้วีไปส่ง ตอนเช้าผมมีนัดกับคุณวสินที่จะเอาพ่อพันธุ์โคนมมาผสม เขามาส่งพรุ่งนี้ผมไม่ได้ไปส่งแม่นะ”

“เอาที่ลูกสะดวก งั้นแม่ไปนอนก่อน นี่จะสี่ทุ่มแล้ว นั่งรอมาทั้งวันปวดหลังไปหมด มีลูกชายกับเขาทั้งที แทนที่จะตามใจแม่สักหน่อยก็ไม่มี ลูกชายตระกูลนี่เป็นอะไรกันหมดก็ไม่รู้”

“โธ่…คุณหญิงผมก็ทำตามที่ต้องการแล้วไง ยังจะมาบ่นกันอีก”

“จ้ะ…ไม่บ่นหรอกวันนี้แม่คงนอนหลับฝันดี มีความสุขจริง ๆ ฝันดีนะพ่อลูกชาย”

“ฝันดีครับ…คุณหญิง” พอคุณหญิงพราวพิราขึ้นไปพักผ่อน พ่อเลี้ยงหนุ่มก็ได้ถอนหายใจตามหลังอย่างปลง ๆ

“เฮ้อ…นี้มึงต้องแต่งงานจริง ๆ เหรอว่ะ ไอ้เพลิงคิดภาพตัวเองมีเมียไม่ออกจริง ๆ”พ่อเลี้ยงหนุ่มได้แต่สบถออกไป คิดแผนการหาวิธีจัดการเมียในอนาคต ให้เธอทนไม่ไหว แล้วหนีกลับบ้านให้เร็วที่สุด ถ้าอยู่นานไป เดี๋ยวแม่จะหลงเสน่ห์เธอมากขึ้น ยกสมบัติให้ไปหมด เรามาลองดูกันสักตั้งว่าใครจะเป็นฝ่ายไปก่อน

“คุณหนูพลอยไพลิน”

ตู๊ด…ตู๊ดดดดดดด…

“ฮัลโหล…สวัสดีครับคุณอัคนี คุณโทรมาไม่ทราบว่ามีธุระกงการอะไรกับกระผม…ขอรับ ร้อยวันพันปีไม่คิดจะโทรหากู ไอ้เพื่อนเวร”

“กูโทรหามึง ไม่ได้เลยหรือไงไอ้หมา”

“กูชื่อหมอครับ ไม่ใช่หมาเพื่อนเวรรร”

“เออ!!…เออจะหมอหรือหมา” นายแพทย์อารัณย์ หรือไอ้หมอเพื่อนสนิทของผมตั้งแต่สมัยประถม ครอบครัวของมันเป็นเจ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง มีสาขาทั่วทั้งประเทศพ่อมันเลยตั้งชื่อให้มันว่า “หมอ”

“ก็เหมือนกันนั่นแหละ มึงว่างไหม สะดวกคุยรึเปล่า”

“แหม่!!….ทำตัวเป็นคนมีมารยาทกับเขาด้วยเหรอวะ ไอ้พ่อเลี้ยงเพลิงบรรไล กูว่างคุยครับตอนนี้อยู่คอนโดไม่ได้อยู่โรงบาล มีอะไรก็พูดมา อย่าบอกนะที่โทรมาเพราะคิดถึงกู มึงอย่าพูดแบบนั้นนะขอร้อง แค่คิดกูก็ขนลุกไปถึงน้องชายล่ะ”

“สัด…หมอมึงไม่ต้องมากวนตีน แล้วจำใส่สมองอันชาญฉลาดของมึงด้วย ว่ากูไม่มีวันคิดถึงคนอย่างมึง”

“เออออ…ครับกูรู้ จะพูดอะไรก็รีบพูดมา กูจะได้ไปนอนกกเมีย”

“เออ…มึงช่วยสืบประวัติผู้หญิงคนหนึ่งให้กูหน่อยขอแบบละเอียดเลยนะ”

“ใครวะ…เมียมึงเหรอ”

“เออใช่…เหอะ!!ไม่ใช่สิ ตอนนี้ยังไม่ใช่แค่ว่าที่เมีย”

“เพลิงมึง ไม่ได้ล้อกูเล่นใช่ไหม”

“แล้วกูจะล้อมึงเล่นไปเพื่ออะไร อีกสองอาทิตย์จะแต่งงาน กูเลยอยากให้มึงสืบประวัติคนนี้ให้หน่อย”

“อย่าบอกนะมึงไปทำเขาท้อง มันจะเป็นเรื่องที่มหัศจรรย์ในรอบสี่ปีของมึงเลยนะเว้ย…แล้วทำไมเรื่องแค่นี้มึงไม่สืบเอง”

“กูไม่ได้ทำใครท้องทั้งนั่นแหละ หน้าตายังไม่เห็น เคยเห็นตอนยัยนั้นอายุไม่ถึงสามขวบด้วยซ้ำ ที่กูไม่อยากสืบเองเดี๋ยวคุณหญิงพราวจับได้ว่ากูสืบประวัติยัยนั้นไปเพื่ออะไร เท่านั้นเอง”

“อย่าบอกนะว่าแม่มึงบังคับให้แต่งงานโธ่!!…ชีวิตมึงมันน่าโคตรเศร้าจัง…เพื่อน”

“เออตามนั่นแหละ มึงไม่ต้องทำมาเป็นเศร้าหรอก กูไม่ได้คิดอะไรมาก อยากให้แต่งก็แต่งให้มันจบ ๆ มาดูกันว่าหลังแต่งงานยัยนั้นจะเป็นยังไง”

“เออออ…ได้เดี๋ยวกูสืบให้ ขอเวลาไม่เกินสามวันนายแพทย์อารัณย์จะรีบส่งประวัติ ว่าที่ภรรยาคุณอัคนีไปให้ขอรับ แล้วว่าที่ภรรยา มึงชื่ออะไร”

“พลอยไพลิน พิพักษ์มนตรี”

“เฮ้ยย…อย่าบอกนะคนที่มึงจะแต่งงานด้วยคือน้องพลอย ลูกสาวของคุณธวัช พิพักษ์มนตรี”

“มึงรู้จักยัยนั้นด้วยหรอ”

“ รู้จักสิ รู้จักเป็นอย่างดีด้วยแหละ ถ้ามึงได้คนนี้เป็นเมียบุญหัวมึงแล้วเพลิง จะให้กูเล่าสรรพคุณความดีของน้องพลอยนะ อีกสามวันคงไม่จบ ไม่มีอะไรจะพูด กูตอบได้คือว่าผู้หญิงหญิงคนเพชรเม็ดงามไม่ต้องเจียระไน เพราะมันดีอยู่แล้ว เหมือนผ้าขาวที่ไม่ยับ และที่สุดความน่ารักน่าเอ็นดู เป็นผู้หญิงที่เพียบพร้อมไปซะทุกอย่าง ทำไมคนดี ๆ แบบน้องพลอยต้องได้แต่งงานกับมึงด้วย ทำไมไม่เจอคนดี ๆ กว่านี้ แมร่งงเอ๊ย…”

“ไอ้หมอ!!ไอ้ควยกูเพื่อนมึงไหม แล้วคนอย่างกูไม่ดีตรงไหน”

“ความเลวของมึง อย่าให้สาธยายเลยเถอะ แต่กูไม่สืบประวัติให้หรอกนะ อยากให้มึงสัมผัสด้วยตัวเอง แล้วรู้จักกับน้องเขาด้วยตัวเอง บอกเลยว่าคนนี้ดีจริงกูรับประกัน”

“นี่มึงก็เป็นอีกคนที่หลงเสน่ห์ยัยนั้นเหรอ” พลอยไพลิน เธอคงเป็นผู้หญิงที่ไม่ธรรมดาจริง ๆ ซักอยากจะเห็นแล้วสิว่า เป็นอย่างที่แม่กับไอ้หมอพูดไว้หรือเปล่า หรือจะเป็นผู้หญิงที่ทำตัวแอ๊บแบ๊ว ทำตัวไร้เดียงสาต่อหน้าคนอื่น พอลับหลังทำตัวเป็นผู้หญิงแรด

“แต่ที่กูจะบอกนะ น้องพลอยเป็นแฟนเก่าของไอ้ตินณ์คู่อริเก่ามึงอ่ะ”

“แสดงว่ายัยนี้ก็ไม่ธรรมดาสิ ถ้าเคยเป็นแฟนกับไอ้ตินณ์มาก่อน”

“แล้วแต่มึงจะคิดเถอะ กูอยากให้มึงทำความรู้จักกับน้องเขาเอง แค่นี้แหละเมียกูรอ สงสัยป่านนี้คงหลับไปแล้ว แต่ก่อนจะไปนะ มีอะไรจะบอก มึงโชคดีแล้วที่ได้แต่งงานกับน้องเขา ยังไงก็ดีใจด้วยนะ ที่จะได้เมียเด็กอายุห่างตั้งเก้าปี โคตรภูมิใจในตัวมึงเลยวะเพลิง ฝันดีครับเพื่อนเหี้ย”

“หึ…โชคดีเหรอ มาดูกันว่าใครจะโชคดีกว่ากันแน่ พลอยไพลิน”