บทที่ 4 พักผ่อน (3)

“น่ารักดี” เขาก็ไม่รู้ว่าหลุดปากออกไปอย่างนี้จะเหมาะหรือเปล่า แต่ก็พูดไปแล้ว

“ขึ้นเรือนเถอะค่ะคุณยายคอยอยู่” กลิ่นจันทน์ยังไม่อยากมายืนบิดเพราะขวยเขินปรินทรอยู่ตรงนี้นานนัก

ปรินทรตามทั้งสองขึ้นไป การตกแต่งเรือนไทยแห่งนี้ไม่ได้มีข้าวของสมัยใหม่ปะปนสักนิด แม้แต่โซฟาก็ไม่มี คุณสุนีย์นั่งอยู่บนแคร่ไม้เอนกาย แขนข้างหนึ่งยันอยู่กับหมอนสามเหลี่ยม การแต่งกายก็ไม่ต่างกับกลิ่นจันทน์นัก เสื้อผ้าลูกไม้สีเปลือกไข่ แขนสามส่วนกับผ้าถุงผ้าไหมยกดอกลำพูนดิ้นเงินสีเขียวเข้ม ใบหน้าแย้มยิ้มของท่านดูแล้วก็เห็นถึงความเป็นผู้ใหญ่ใจดี คุณสุนีย์ขยับขาสองข้างลงไปนั่งตัวตรงขณะที่ปรินทรยื่นกระเช้าของฝากให้อ้อยแม่บ้านวัยเดียวกับเดือนแล้วก็ยกมือไหว้คุณสุนีย์ อีกฝ่ายก็สำรวจท่าทางชายหนุ่มด้วยความรวดเร็ว เขาสูงโปร่งผิวขาว ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีอ่อนแต่พับแขนเสื้อขึ้นครึ่งหนึ่งกับกางเกงสีเทาเข้ม คุณสุนีย์แอบพยักหน้าเบาๆ กับเจ๊ตุ่น

ปรินทรนั่งพับเพียบลงกับพื้นคนล่ะด้านกับกลิ่นจันทน์และเจ๊ตุ่น

“ยินดีต้อนรับจ้ะ” คุณสุนีย์เอ่ยขึ้น

“ครับ ผมปรินทรครับ”

“คุณหมอปรินทรที่รักษาแขนให้โอ๋ค่ะ” กลิ่นจันทน์เอ่ยเสริมขึ้น ด้วยเพราะไม่รู้จะแนะนำยังไง ก็เลยบอกไปตามจริง

“เรือนไทยนี้สวยมากอย่างที่เจ๊ตุ่นบอกจริงๆ ครับ” เขาเอ่ยพร้อมทั้งมองไปรอบๆ

คุณสุนีย์ก็มองตามเขา “เรือนเก่าสี่สิบกว่าปีแล้ว ว่าแต่หาบ้านยายยากหรือเปล่า”

“ไม่เลยครับ”

“ถ้าชอบก็มาบ่อยๆ ได้ ยายยินดีต้อนรับอยู่แล้ว วันนี้ก็อยู่ทานข้าวกับยายแล้วค่อยกลับเย็นๆ ก็ได้”

“ขอบคุณครับคุณยาย” ปรินทรยกมือไหว้แล้วก็หันไปยิ้มให้กลิ่นจันทน์อีกครั้ง

เจ๊ตุ่นกับคุณสุนีย์แอบยิ้มให้กันอีก ก่อนที่เจ๊ตุ่นจะขยับกายลุกขึ้น “เมื่อวานเห็นมะม่วงเยอะเยะ ตั้งใจมาขออนุญาตคุณยายก่อน ว่าจะให้ป้าจันทำยำมะม่วงให้ค่ะ”

คุณสุนีย์พยักหน้าเห็นด้วย “เอาสิ ให้เดือนไปสอยมาเถอะ”

“งั้นตุ่นไปกับเดือนดีกว่าค่ะคุณยาย”

“เอางั้นก็ได้”

ว่าแล้วเจ๊ตุ่นก็พากันเข้าสวนไปพร้อมกับเดือน ส่วนอ้อยก็ยกน้ำมาให้ปรินทร

“น้ำลอยดอกมะลิ ยายชอบดื่มอย่างนี้แหละ ไม่รู้ว่าคุณหมอจะดื่มได้หรือเปล่า”

“ได้ครับ คุณย่ากับคุณยายก็ชอบดื่มอย่างนี้เหมือนกัน”

คุณสุนีย์พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะหันไปทางหลานสาว “โอ๋เข้าไปดูในครัวหน่อยลูก บอกจันเขาให้ทำบัวลอยไว้ด้วยล่ะ”

“ได้ค่ะ” กลิ่นจันทน์ลุกขึ้นทันทีและเดินไปทางห้องครัว ปรินทรก็มองตามอยู่ตลอด

“หลานยายเป็นอย่างไรบ้าง”คุณสุนีย์ก็ถามตรงประเด็นทันที มีหรือท่านจะดูไม่ออกว่าปรินทรชอบหลานสาวของตนมากเพียงใด คนผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างตนไม่มีทางมองผิดอยู่แล้ว

ปรินทรดึงสายตากลับมาจากร่างบางของกลิ่นจันทน์และหันมายิ้มให้คุณสุนีย์ “ผมชอบน้องโอ๋ครับ” เขาก็ไม่อยากปิดบังเหมือนกัน “อยากคบหาดูใจกัน ผมคิดจริงจังไม่ได้จะคบเล่นๆ ครับคุณยาย ที่มาวันนี้ก็อยากจะคุยเรื่องนี้ ผมแค่อยากจะให้คุณยายทราบและจะขออนุญาตจากคุณยายด้วยครับ”

คุณสุนีย์เห็นแววตาเด็ดเดี่ยวและหนักแน่นของปรินทรแล้วก็อมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ สองสามครั้ง “อือ ยายอนุญาต ฝากโอ๋ด้วย ดูแลน้องแทนยายนะ”

ปรินทรยิ้มกว้างยกมือไหว้คุณสุนีย์ “ขอบคุณครับคุณยาย”

ทั้งสองยังคุยกันพักใหญ่ กลิ่นจันทน์ก็กลับมานั่งที่เดิมและมองคุณสุนีย์กับปรินทรตอบโต้กันไปมาและก็นั่งเงียบๆ ต่อไป คุณยายก็แย้มยิ้มดี เหมือนจะชอบปรินทรมากทีเดียว กลิ่นจันทน์ก็อดแอบคิดไปไม่ได้ว่าปรินทรเข้าใกล้ใครคนนั้นก็รักก็ชอบ เข้ากับคนง่ายเสียด้วย อยู่ที่โรงพยาบาลต้องเนื้อหอมทีเดียว

จากนั้นเจ๊ตุ่นก็กลับมา และอีกชั่วโมงต่อมาอาหารมื้อเที่ยงก็พร้อมที่โต๊ะเล็กที่ศาลากลางบ้านในลานโล่ง ยังคงนั่งพื้นเช่นเคย เพียงแต่ไม่ได้ลงมือเปิบข้าว แต่ก็ยังมีเบาะนุ่มๆ รองนั่ง นอกนั้นทุกอย่างก็เป็นแบบไทยๆ แทบทั้งสิ้น รวมทั้งภาชนะที่ใช้ใส่อาหารก็เป็นถ้วยชามเบญจรงค์ลายไทยเนื้อดี ดูงดงามเหมาะกับอาหารไทย ยิ่งทำให้เจริญอาหารมากทีเดียว