บทที่ 4 พักผ่อน (2)

วันต่อมาทั้งสองยังนั่งๆ นอนๆ ช่วยคุณยายสุนีย์ทำขนมบ้าง ช่วยชิมบ้าง ช่วงบ่ายก็พากันเข้าไปเดินเล่นในสวนโดยกลิ่นจันทน์แอบหลบมาพักสะโพกปวดๆ อยู่ที่ศาลาริมสระบัว อีกฝั่งของสระบัวนี้เป็นบ้านหลังเล็กซึ่งคุณสุนีย์สร้างมาเพื่อให้การินโดยเฉพาะ บ้านยังเป็นบ้านไม้ชั้นเดียว ไม่ได้ยกพื้นสูงเหมือนเรือนไทยของคุณสุนีย์ แต่ก็มีชานเรือนยื่นออกมาในสระบัว บรรยากาศร่มรื่น เวลาการินกลับมาส่วนมากจะพาเพื่อนๆ ในวงกลับมาพักผ่อนด้วยและจะพักอยู่ที่บ้านหลังเล็กนี้

กลิ่นจันทน์กำลังเอนกายนอนเล่นอยู่บนเปลสูดกลิ่นสดชื่นดอกไม้ใบหญ้าไปเรื่อย ขณะที่กำลังเคลิ้มหลับ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้น กลิ่นจันทน์รับสายทันที

“ค่ะคุณหมอ”

“พักผ่อนอยู่หรือครับ?” เพราะเสียงแหบแห้งงัวเงียเล็กน้อยของกลิ่นจันทน์ทำให้เขาเข้าใจว่าโทร.มารบกวนการนอนช่วงบ่ายของหญิงสาว

“กำลังเคลิ้มเชียวค่ะ”

“ชักอิจฉาแล้วครับ” เสียงนั้นฟังดูแผ่วอ่อน

“อากาศดีมากจริงๆ ค่ะ” ว่าแล้วก็หัวเราะเบาๆ “คุณหมอออกเวรแล้วหรือคะ”

“ครับ พรุ่งนี้วันหยุดแล้วด้วย” เขาเว้นไปสักพัก “หากไม่รังเกียจ ให้ผมแวะไปทานข้าวที่บ้านสวนสักมื้อได้ไหมครับ”

“หือ!” กลิ่นจันทน์เด้งตัวลุกขึ้นจากเปลทันที

“ได้ไหมครับ?” ปรินทรถามย้ำเมื่อกลิ่นจันทน์เงียบไป

กลิ่นจันทน์ได้สติขึ้นมา “ดะ... ได้ค่ะ โอ๋จะบอกคุณยายไว้”

“ขอบคุณครับ” เสียงเขาฟังดูท่าทางตื่นเต้นยินดีมากทีเดียว

“ไม่เป็นไรค่ะ”

“ส่งตำแหน่งที่อยู่บ้านสวนมาด้วยนะครับ แล้วพรุ่งนี้เจอกัน”

“ค่ะ” กลิ่นจันทน์ก็ตอบรับทันที ก็จะทำยังไงได้ รับปากเขาไปแล้วนี่

“ต้องวางแล้วนะครับ”

“ค่ะ”

ปรินทรวางสายไปแล้ว กลิ่นจันทน์ยังไม่อยากจะเชื่อว่าเขาอยากจะตามมาที่บ้านสวนของคุณยายจริงๆ จะบอกคุณยายอย่างไรล่ะทีนี้ เพิ่งเจอกันไม่ถึงครึ่งเดือนเลยก็มาหากันถึงบ้านเสียแล้ว

“เป็นไร?” เจ๊ตุ่นเดินเข้ามาพร้อมกับตะกร้าใส่ชมพู่ทับทิมจันท์กับชมพู่มะเหมี่ยวเต็มตะกร้า

“เจ๊” เสียงเรียกนั้นลอยๆ เบาหวิว

“มีไร? เกิดเรื่องอะไรขึ้น!” เห็นท่าทางของกลิ่นจันทน์แล้วก็คิดว่าต้องมีอะไรสักอย่าง

“คุณหมอโทร.มา บอกว่าพรุ่งนี้จะตามมาที่บ้านสวนด้วย”

“หา! ตายแล้ว ฮ่าๆ โอ๊ย อิเจ๊รักหมอจริงๆ” เจ๊ตุ่นยกมือโบกตบอกเบาๆ ท่าทางชอบอกชอบใจ

“นี่! โอ๋กำลังลำบากใจนะเจ๊ตุ่น” กลิ่นจันทน์เขย่าชายเสื้อเจ๊ตุ่นเบาๆ

“อะไรเล่า คนเขาชัดเจนขนาดนั้น อยากมาก็มา อยากรู้จักคุณยายก็ดี คบหากันภายใต้หูตาผู้ใหญ่ ก็ถือว่าเข้าตามตรอกออกตามประตู ดีแล้วไม่ใช่หรือ”

“ดีเหรอ? แต่เพิ่งรู้จักกันนะ”

“หล่อนนี่คิดมากจริง” ว่าแล้วก็สะบัดหน้าแกว่งตะกร้าเดินไปทางเรือนทรงไทย ทำให้กลิ่นจันทน์ต้องเดินตามไปด้วย “ก็บอกคุณยายไปว่าพรุ่งนี้หนุ่มจะมาหา”

กลิ่นจันทน์ได้แต่ยิ้มฝืดเคืองหน่อยๆ

เช้าวันรุ่งขึ้นกลิ่นจันทน์ได้รับโทรศัพท์จากปรินทรว่าเขาจะถึงบ้านสวนราวๆ สิบโมง ซึ่งกลิ่นจันทน์ก็บอกคุณยายสุนีย์แล้วว่าเพื่อนจะตามมาเที่ยวด้วย ซึ่งเจ๊ตุ่นก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ยิ้มหน้าบานเฉ่งแล้วก็ตั้งตารอปรินทรอย่างตั้งอกตั้งใจ

ปรินทรมาถึงสิบโมงอย่างที่บอกจริงๆ เสียงแตรรถดังครั้งหนึ่ง เดือน แม่บ้านอายุเกือบๆ สามสิบวิ่งออกไปเปิดประตูรั้วบ้านให้ ที่ประตูรั้วแขวนป้ายไม้แกะอักษร ‘บ้านสวนพสุธา’ รั้วเป็นรั้วไม้สูงราวๆ สองเมตร เมื่อประตูเปิด รถสีดำคันใหญ่ค่อยๆ แล่นเข้ามา ถนนเข้าบ้านโรยด้วยหินเล็กๆ สองข้างทางมีแต่ต้นไม้ใหญ่น้อยดูร่มรื่น ส่วนมากเป็นไม้กินผลกินใบได้ทั้งนั้น ขับไปอีกสักหน่อยจึงได้เห็นเรือนทรงไทยทำด้วยไม้สักทั้งหลังยกพื้นสูงอยู่กลางแมกไม้ เรือนใหญ่พอดู แค่นี้ก็รู้ได้ว่าคุณสุนีย์พอจะมีฐานะดีอยู่ไม่น้อย หน้าเรือนเห็นเจ๊ตุ่นกับกลิ่นจันทน์ยืนรออยู่ การแต่งกายแปลกตาทีเดียวเพราะทั้งสองใส่ผ้าถุง กลิ่นจันทน์นั้นใส่เสื้อผ้าลูกไม้สีขาวติดกระดุมหน้ามีระบายที่แขนกับผ้าซิ่นพื้นเมืองสีน้ำเงินเข้ม เจ๊ตุ่นใส่เสื้อผ้าลูกไม้เช่นกันเป็นแขนกุดคอวีกับผ้าซิ่นพื้นเมืองสีดำแบบเดียวกับของกลิ่นจันทน์

ปรินทรลงจากรถพร้อมด้วยกระเช้าของฝาก ส่งยิ้มมาก่อนจะยกมือไหว้เจ๊ตุ่นเพราะอย่างไรอีกฝ่ายก็อายุมากกว่าเขาสองสามปีแล้วก็มองเลยไปทางกลิ่นจันทน์ ริมฝีปากเขายิ่งขยายกว้างขึ้น จนหญิงสาวแก้มแดงเรื่อขึ้นมาทันใด

“แต่งตัวแปลกตาไปเลยครับ”

“เป็นกฎของคุณยายค่ะ กลับบ้านแล้วต้องใส่แต่ผ้าถุง” เจ๊ตุ่นตอบให้ ทั้งยังสังเกตสายตาของคุณหมอหนุ่มอยู่ตลอดที่มองตามกลิ่นจันทน์ไม่วางตา