บทที่ 2 อยากจีบหมอ หมอจีบกลับ (2)

“นี่ก็ดอกไม้ที่โอ๋ชอบทั้งนั้น แต่คนให้เป็นคนที่โอ๋เกลียดที่สุด ไอ้บ้านั่นแฟนเก่าน้องโอ๋น่ะค่ะ มาหลอกคบน้องแล้วไม่นานก็ไปคุกเข่าขอแต่งงานไฮโซด้วยกัน มันน่าตบไหมล่ะคะ ครั้งนั้นคือครั้งแรกที่โอ๋เป็นข่าวเสียหาย เจ๊แทบจะไปฉีกอกมันเชียว”

ปรินทรแค่ฟังเงียบๆ เขาก็คิดว่าไม่เหมาะหากจะสอดปากเรื่องนี้ เจ๊ตุ่นยังพูดต่อเหมือนอัดอั้นตันใจกับเรื่องนี้มาตลอด “นี่ก็หย่ากับเมีย คิดจะกลับมาหาน้องโอ๋อีก ข้ามศพเจ๊ไปก่อนเถอะ!” จบคำช่อดอกไม้ก็ถูกปาทิ้งถังขยะ แล้วเจ้าตัวก็เอาโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรู้เก็บไว้ มุมปากยกยิ้มชั่วร้ายก่อนจะเก็บโทรศัพท์และเงยหน้ามายิ้มให้ปรินทร “ว่าจะส่งไปให้ไอ้บ้านั่นดูน่ะค่ะ”

ปรินทรหัวเราะเบาๆ

เจ๊ตุ่นเห็นรอยยิ้มนั้นแล้วยิ่งใจละลาย คนบ้าอะไรหล่อเว่อร์ “คุณหมอจะกลับบ้านหรือคะ?”

“เปล่าครับ ผมกำลังเข้าเวร”

“อ้อ ว่างๆ แวะไปคุยเล่นกับเจ๊ที่ห้องน้องโอ๋บ้างสิคะ” พูดไปแล้วก็ตั้งตารอคำตอบรับใจจดใจจ่อทีเดียว

“ตั้งใจจะไปดูอยู่แล้วครับ” เขายกนาฬิกาข้อมือดู “ผมยังมีเวลาอีกครึ่งชั่วโมง ไปหากาแฟดื่มดีไหมครับ”

“ถือว่าหมอชวนเจ๊!” เจ๊ตุ่นลิงโลดตอบรับทันทีไม่ต้องให้ถามซ้ำและพากันไปคอฟฟี่ช็อปในโรงพยาบาลนั่นเอง ยังไม่ลืมส่งข้อความบอกกลิ่นจันทน์ว่าจะไปหากาแฟดื่มเพราะคิดว่าอีกฝ่ายกำลังรออยู่แน่

ทั้งสองนั่งอยู่มุมหนึ่งริมกระจกใสในร้านกาแฟ เจ๊ตุ่นได้กาแฟเย็นแก้วใหญ่ ปรินทรให้กาแฟร้อนมานั่งอยู่ด้วยกันคุยกันเรื่อยเปื่อย

“สองสามวันนี่เจ๊ตุ่นอยู่โรงพยาบาลตลอดหรือครับ?”

“ใช่ค่ะ ยังไงก็น้องนุ่งเจ๊ทิ้งโอ๋ไม่ลงหรอกค่ะ”

แววตาวิบวับนั้นก็ไม่มีเก็บสักนิด แต่ปรินทรไม่ถือสา ทั้งยังรู้สึกสนิทใจกับอีกฝ่ายเสียด้วยซ้ำ “แล้วญาติน้องเขาล่ะครับ?”

“มีคุณยายสุนีย์กับโอมน้องชายฝาแฝด คุณยายอยู่เมืองนนท์โอ๋ไม่อยากให้มาลำบากหรอกค่ะ คุณยายอายุมากแล้ว ส่วนน้องโอมออกทัวร์คอนเสิร์ต เขาเป็นนักร้องน่ะค่ะ คงเข้ามาค่ำๆ วันนี้แหละค่ะ”

ปรินทรพยักหน้าน้อยๆ ยังคงไว้ซึ่งท่าทางน่ามองของผู้ดีมีสกุล แปลกที่เจ๊ตุ่นก็รู้สึกว่าชายหนุ่มคนนี้น่าค้นหาและมีอะไรมากกว่าที่เห็นอยู่ตอนนี้ด้วย

“ออกจากโรงพยาบาลคงกลับไปพักบ้านสวนของคุณยายแหละค่ะ” เจ๊ตุ่นเหมือนจะพูดเรื่อยเปื่อย ทว่าว่าจริงๆ แล้วจงใจ

“บ้านสวนหรือครับ?” ปรินทรถามด้วยความสนใจทันที

“ใช่ค่ะ ถ้าคุณหมอได้ไปสักครั้งจะติดใจ คุณยายสุนีย์เป็นคนมีหน้ามีตาในเมืองนนท์อยู่นะคะ มีบ้านสวนทรงไทยสวยมากๆ ที่สำคัญคือเงียบสงบ มีสวนผลไม้ให้เก็บกินได้ทุกฤดู เวลาเจ๊เบื่อๆ คอนโดจะลากน้องโอ๋กลับไปนอนกับคุณยายสองสามวันค่ะ”

ยิ่งพูดยิ่งติดลม ทั้งยังตั้งใจจะให้รายละเอียดของกลิ่นจันทน์กับปรินทรมากๆ ก็เจ๊ตุ่นดูออกนี่นาว่าคุณหมอสุดหล่อสนใจเด็กในสังกัดของตัวเองเข้าให้แล้ว

“อ้าว พี่ใหญ่ไม่เข้าเวรอีกหรือ อีกสิบนาทีแล้วนี่” คุณหมอสาวรีบวิ่งเข้ามาสั่งกาแฟในร้านก่อนจะหันมาเห็นเพื่อนรุ่นพี่ ทักเสร็จก็มองเลยไปยังเจ๊ตุ่นและยิ้มให้

ปรินทรแตะหน้าจอโทรศัพท์เพื่อดูเวลา “ขอโทรศัพท์หน่อยครับเจ๊ตุ่น”

เจ๊ตุ่นก็ปลดล็อกแล้วก็ยื่นให้ทันทีเช่นกัน ก็เจ๊ฉลาด ไม่ต้องขอ คุณหมอก็ให้เบอร์ติดต่อมาเอง ซ้ำยังกดและใส่ชื่อบันทึกลงเครื่องให้เรียบร้อย

“เบอร์ผมครับ” เอ่ยพร้อมทั้งยื่นโทรศัพท์กลับมาให้ แสดงอยู่หน้าบันทึกเบอร์ติดต่อเรียบร้อยแล้ว

“เจ๊ขออนุญาตให้เบอร์นี้กับน้องโอ๋ด้วยนะคะ”

“งั้นขอเบอร์น้องให้ผมก็แล้วกันครับ” เขาเอ่ยพร้อมทั้งยื่นโทรศัพท์ของตัวเองไปให้ เจ๊ตุ่นก็รีบใส่เบอร์ พิมพ์ชื่อ ‘น้องโอ๋’ ทันทีก่อนจะส่งกลับไปให้ “ขอบคุณครับ ผมต้องไปทำงานก่อน” เขาลุกขึ้นในขณะที่คุณหมอสาวในชุดทะมัดทะแมงเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกับกางเกงสีดำเข้ารูปเดินเข้ามาพร้อมกับกาแฟแก้วใหญ่

แล้วทั้งสองก็พากันออกจากร้านกาแฟ เจ๊ตุ่นแอบมองทั้งสองจนลับตา ท่าทางครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ “เหมือนเจ๊จะมีเซนส์!”