ตื่นจากฝันร้าย 2

นางจางเบิกตากว้างราวกับได้ยินเรื่องตลกขบขัน นางแค่นหัวเราะในลำคอ แสยะยิ้มที่มุมปากอย่างดูแคลน "เงิน? แกฝันกลางวันอยู่หรือไง! แค่เด็กผู้หญิงป่วยนิดหน่อย จะต้องสิ้นเปลืองเงินทองไปหาหมอทำไม เอาน้ำเย็นเช็ดตัวก็หายแล้ว! เงินทองพวกนี้ฉันเก็บไว้ให้เจ้ารองเขาใช้สอบเข้าทำงานในเมือง ไม่ใช่ใบไม้ที่จะเด็ดมาโปรยเล่นรักษาเด็กไร้ค่า!"

คำก็เจ้ารอง สองคำก็เจ้ารอง!

"เงินนั่นเป็นเงินเดือนที่พี่โจวเหว่ยสามีฉันส่งมาให้ทุกเดือน! เขาเป็นพี่ชายคนโต เป็นคนหาเลี้ยงครอบครัวนี้ มันเป็นสิทธิ์ของฉันที่จะใช้เงินสามีรักษาลูก!" เสิ่นซีเถียงกลับเสียงแข็ง เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอกล้าขึ้นเสียงใส่แม่สามีผู้กุมอำนาจในบ้าน

"หุบปากนะนังตัวดี!" จางเจาตี้ลุกขึ้นยืนเท้าสะเอว หน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธ "ลูกฉันส่งเงินมาให้แม่ มันก็ต้องเป็นเงินของแม่! เข้ากระเป๋าฉันแล้วก็เป็นสิทธิ์ของฉันว่าจะให้ใคร! แกกินข้าวบ้านฉัน อาศัยบ้านฉันยังกล้ามาทวงบุญคุณอีกเหรอ! กลับเข้าห้องไปซะ ปล่อยให้มันนอนพัก ถ้าบุญมันมีมันก็รอด ถ้ามันจะตายก็ถือว่ามันทำบุญมาแค่นั้น เกิดเป็นลูกผู้หญิงเลี้ยงไปก็เสียข้าวสุก โตไปก็เป็นสมบัติคนอื่น!"

คำว่าตายเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดผึงลงกลางใจ เสิ่นซีมองหน้าแม่สามีด้วยความรังเกียจถึงขีดสุด ในชาติก่อนเธอเชื่อฟังคำพูดเลวร้ายพวกนี้ ยอมกลับเข้าห้องไปเช็ดตัวลูกทั้งน้ำตา จนสุดท้ายต้องกอดร่างไร้วิญญาณของลูกน้อย ชาตินี้อย่าหวังว่าเธอจะโง่อีก!

เสิ่นซีวางลูกลงบนเก้าอี้ไม้อย่างระมัดระวัง แล้วพุ่งตัวเข้าไปในห้องครัวที่อยู่ติดกันอย่างรวดเร็ว

"เฮ้ย! นังสะใภ้ใหญ่ แกจะทำอะไร! จะขโมยไข่ไก่กินเหรอ หยุดนะ!" นางจางร้องโวยวายพร้อมวิ่งตามมา หมายจะตบสั่งสอนลูกสะใภ้จอมพยศแต่เท้าที่กำลังก้าวต้องหยุดชะงักกึก เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของเสิ่นซี

ปัง!

มีดปังตอเล่มใหญ่ที่เพิ่งลับมาจนคมกริบ วาววับเมื่อต้องแสงไฟ ถูกสับลงบนเขียงไม้ตรงหน้านางจางอย่างแรงจนเศษไม้กระจุยเฉียดจมูกนางไปเพียงนิดเดียว!

เสิ่นซีเงยหน้าขึ้น เส้นผมรุงรังปรกหน้าทำให้เธอดูราวกับนางมารร้าย แววตาแดงก่ำฉายแววอำมหิตราวกับปีศาจที่หลุดมาจากขุมนรก

"เอาเงินมา!" น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ แต่เย็นยะเยือกจนขนหัวลุกซู่ไปถึงกระดูกสันหลัง

นางจางหน้าซีดเผือด ขาสั่นพับๆ จนแทบยืนไม่อยู่ ถอยหลังกรูดไปชนผนัง "กะ...แก แกเป็นบ้าไปแล้วเหรอ! แกกล้าถือมีดขู่แม่สามี อกตัญญู! ฟ้าผ่าตายแน่! ฉันจะไปฟ้องหัวหน้าหมู่บ้านให้ลากแกไปประจาน!"

"ไปฟ้องเลย! จะฟ้องเทวดาฟ้าดินที่ไหนก็เชิญ!" เสิ่นซีตะโกนก้อง มือข้างหนึ่งกำด้ามมีดแน่นจนข้อข้อนิ้วขาวซีด เธอก้าวสามขุมเข้าหานางจาง "แต่ถ้าลูกสาวฉันตาย วันนี้ฉันจะลากแม่ไปลงนรกด้วยกัน! ชีวิตแลกชีวิตฉันไม่กลัวตายอยู่แล้ว แต่แม่ล่ะ... แก่จนป่านนี้ยังหวงชีวิต เสวยสุขบนเงินลูกชายคนโต อยากตายพร้อมกับนังเด็กขี้โรคคนนี้ไหม!"

เสิ่นซีง้างมีดขึ้นทำท่าจะพุ่งเข้าใส่จริงๆ รังสีความตายแผ่ออกมาจากร่างผอมบางอย่างน่าสะพรึงกลัว

นางจางกรีดร้องลั่นบ้าน "กรี๊ดดด! อย่านะ! อย่าเข้ามา!"

ความกลัวตายทำให้นางลืมความงกไปชั่วขณะ มือไม้สั่นเทารีบล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านในที่เย็บซ่อนไว้อย่างดี ควักธนบัตรยับยู่ยี่ออกมาปึกหนึ่ง แล้วปาใส่หน้าเสิ่นซี

"เอาไป! นังบ้า! นังปีศาจ! เอาไปให้พ้นๆ หน้าฉัน!"

เสิ่นซีไม่รอช้า เธอเก็บมีดเหน็บเอวแล้วก้มลงหยิบเงินขึ้นมานับ... 10 หยวน มากกว่าที่ขอเสียอีก เธอเก็บเงินเข้ากระเป๋าเสื้ออย่างรวดเร็ว แล้วรีบกลับไปอุ้มเสี่ยวหนานขึ้นมาแนบอกด้วยความทะนุถนอม

"จำไว้... ถ้าลูกฉันเป็นอะไรไป ฉันจะกลับมาเผาบ้านหลังนี้ให้วอดวาย!" ทิ้งคำขู่สุดท้ายที่หนักแน่นดั่งหินผาไว้ เสิ่นซีก็วิ่งออกจากบ้านตระกูลโจวฝ่าสายฝนพรำไปอย่างไม่เหลียวหลัง