Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
บทที่ 5 งอน
มหาวิทยาลัย
“ว่าไงจ้ะแม่สาวน้อยดาวยั่ว” เซย์ลีนทักทายเพื่อนสนิทที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางเบิกบาน
เนออนฉีกยิ้มกว้างโบกไม้โบกมือให้กับคนที่เดินผ่านไปมา
“ฉันไปฉีดปากกับเติมขมับนิดหน่อย มันเริ่ดพอมั้ยช่วยดูหน่อยสิ” ถือกระจกแบบพกพาขึ้นมาส่องสำรวจความเรียบร้อยพร้อมหยิบลิปสติกแท่งใหม่ขึ้นมาบรรจงทาที่ริมฝีปากอย่างละละเมียดละไม
“สวย เริ่ด เพอร์เฟค” ตั้งแต่หัวจรดเท้าของนินทร์วราเรียกได้ว่าเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว หน้าตาผิวพรรณขาวเนียนละเอียด ใส่รองเท้าส้นสูงแบรนด์เนมส่วนกระเป๋าสะพายก็คอลเลคชั่นที่เพิ่งออกใหม่ “จะสวยไปถึงไหน แค่นี้ไอ้หมูตอนมันก็รักแกหลงแกจะตายอยู่แล้ว”
“ช่างมันสิ อยากมารักฉันทำไม”
“แกไม่หวั่นไหวให้เฉินเฉินของฉันเลยเหรอ” ไอ้พ่อหนุ่มจีนเทามันทั้งรักทั้งหลงแถมยังรักเดียวใจเดียว ไม่ว่าเนออนจะสั่งหรือพูดอะไรก็ยอมทำตามทั้งนั้น
“ไม่มีทาง เฉินเฉินอ้วนจะตายไป น้องออนไม่ชอบหรอก” เฉินเฉินตัวใหญ่กินเยอะแถมน้ำหนักเป็นร้อยกิโล จับตรงไหนก็หนุบหนับล้นมือ
“อ้วนก็ช่างกระไรแต่มันรวยมากเลยนะ” ถึงแม้จะอ้วนไปหน่อยแต่มันสายเปย์ใช่เล่น ถ้าเป็นเนออนมันยอมจ่ายหนักถึงไหนถึงกัน
“รวยให้ตายก็ไม่ชอบ” เนออนบอกผ่านน้ำเสียงหนักแน่นและแววตามั่นใจ ยังไงคนที่จะมาเป็นแฟนเธอด้วยต้องสูงยาวหุ่นล่ำ
“ถ้าไอ้หมูมันผอมหล่อเหลาขึ้นมาระวังน้ำตาจะเช็ดหัวเข่า”
“ฝันไปเถอะย่ะ”
“พวกแกได้ข่าวไอ้บาสหรือยัง” มะปรางที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่ดีนัก เมื่อเห็นข่าวจากโซเชียลที่เพิ่งเด้งขึ้นฟีด
“คนที่กำลังตามจีบไอ้ออนอยู่น่ะเหรอ” เซย์ลีนเอ่ยถามก่อนจะหันมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ใช่ๆ ไอ้บาสปีสี่นั่นแหละ”
“ทำไม เกิดอะไรขึ้น” ไม่ใช่แค่เพื่อนแต่เธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น
“เห็นบอกโดนคนรุมกระทืบ ตอนนี้ให้น้ำเกลืออยู่ห้องไอซียู”
“บ้าจริง! นี่มันอะไรกัน” แทบไม่อยากจะเชื่อเลย เมื่อคืนยังคุยกันอยู่แท้ๆ แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้
“ฝีมือไอ้เฉินเหรอ” มะปรางออกความเห็น บางทีก็อดคิดและสงสัยไม่ได้ว่าเฉินเฉินอาจจะเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังในหลายเหตุการณ์
“อย่าใส่ร้ายเฉินเฉินนะ” เนออนยืดอกปกป้องเพื่อนชายคนสนิท
เฉินเฉินใจดีแถมยังซื่อบื้อไม่ทันคน ไม่มีทางที่จะลงมือทำเรื่องแบบนั้น
“งั้นแกก็ลองไปคิดเองสิ สวยๆอย่างแก ทำไมถึงไม่มีแฟน อย่าว่าแต่แฟนเลย แม้คนตามจีบคนคุยยังแทบไม่มี” ไม่ใช่แค่มะปรางที่คิด แต่เซย์ลีนก็เคยคิดเหมือนกันจึงออกความเห็น
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกันย่ะ ไอ้อ้วนมันไปเกี่ยวอะไรด้วย”
“ก็ถ้าใครมาวุ่นวายกับแก ไม่เกินสามวันเจ็ดวันต่างหายหัวไปกันหมด ไม่ใช่ไอ้เฉินแล้วจะเป็นใคร”
“…..”
“แกอย่าลืมนะว่ามันลูกใคร พ่อมันมาเฟียใหญ่ของฮ่องกง อิทธิพลบ้านมันไม่ธรรมดาเลยนะออน” ข่าวลือกันให้หนาหูว่าครอบครัวเฉินเฉินของเป็นเจ้าของเว็บพนันรายใหญ่ที่วงการกำลังต้องการตัว
ไหนจะมีบ่อนกาสิโนในประเทศเพื่อนบ้านอีกหลายแห่ง อีกทั้งยังปล่อยเงินกู้นอกระบบ ทำธุรกิจผิดกฎหมายเกือบทุกรูปแบบ บารมีอิทธิพลของเตี่ยมันเรียกได้ว่าไม่ธรรมดา
“อย่าว่าเฉินเฉินนะ เขาไม่ทำแบบนั้นแน่ ไม่มีทางเด็ดขาด” ยังไงเพื่อนชายก็ไม่มีทางทำแบบนั้น ถึงแม้ในใจเริ่มจะคิดเอนเอียง
“ถ้าแกไม่เชื่อก็ลองสังเกตมันดูสิ…แต่ฉันว่าเป็นฝีมือของมันนั่นแหละ!”
“…..”
หลังเลิกเรียน
“เนออน!”
เจ้าของชื่อสะดุ้งก่อนขาเรียวทั้งสองจะหยุดชะงักหลังจากได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคย
“เลิกเรียนแล้วเหรอ” คนมาใหม่รีบวิ่งเข้ามาขวางหน้าด้วยท่าทางเหนื่อยหอบ
“อืม…”
“เอากระเป๋ามาสิ เดี๋ยวถือให้”
เฉินเฉินพยายามจะดึงกระเป๋ามาถือไว้เองเหมือนที่เคยทำทุกครั้งแต่คนตัวเล็กกลับไม่ยอมรีบดึงกลับมาไว้ดังเดิม “ไม่ต้อง วันนี้จะถือเอง”
“เลิกเรียนวันนี้จะไปไหนดี แวะทำเล็บดีมั้ยเดี๋ยวเราโทรสั่งปิดร้านให้” เพราะรู้ว่าหญิงสาวชอบความเป็นส่วนตัว เวลาไปทำสวยทุกครั้งมักจะต้องซื้อคิวเหมาร้านทั้งหมด “หรือจะไปเดินห้างซื้อของ”
“ถอยออกไป ไม่ต้องมายุ่ง เค้าจะกลับบ้าน”
“เดี๋ยวก่อน ออนเป็นอะไร” ไม่ว่าเธอจะขยับไปทางไหนเขารีบขวางหน้าไม่ยอมให้เดินหนี
“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องมายุ่ง”
“โกรธอะไรเรา”
“เปล่าสักหน่อย”
“งั้นก็กลับบ้านกัน เดี๋ยวไปส่ง”
คนตัวเล็กรีบสะบัดมือออกจากการเกาะกุม แต่เพื่อนชายกลับจับมือเธอไว้แน่นกว่าเดิม
“วันนี้จะกลับเองนะ”
“…..” คิ้วหนาเลิกขึ้นมองท่าทางและปฏิกิริยาของคนตัวเล็กที่แปลกไป เขาเอาใจใส่เธอมาก มากพอจนรู้ว่าตอนนี้เนออนกำลังไม่พอใจอะไรบางอย่าง
“เค้าไม่อยากนั่งแลมโบสีเหลืองของอ้วนมันปวดหลัง” เพราะไม่อยากอยู่ใกล้ชิดจึงบ่ายเบี่ยงและหาข้ออ้างออกไปแบบนั้น
“รอสักครึ่งชั่วโมงได้ไหม จะรีบโทรบอกให้ลูกน้องเตี่ยเอาเมอร์ซิเดสมาเปลี่ยนให้” รถที่จอดอยู่บ้านมีให้เลือกขับทุกยี่ห้อเป็นสิบเป็นร้อยคัน ถ้าเธอไม่ชอบคันไหนก็แค่เปลี่ยน
“เมารถไม่ไปด้วยหรอก”
“งั้นนั่งโรลส์รอยซ์มั้ย”
“ไม่นั่ง”
“แล้วจะนั่งคันไหนออนบอกมาเลย” ชายหนุ่มยืนนิ่งอย่างจนปัญญา จ้องมองคนตัวเล็กที่ยืนกอดอกคว่ำปากทำสีหน้าบึ้งตึง
“เค้าจะกลับรถเมล์ อ้วนจะไปไหนก็ไป”
“ถ้าอยากนั่งรถเมล์ก็ตามนั้น แต่เราจะไปด้วย”
“…..”
เวลาต่อมา
ใบหน้าสะสวยที่เคยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางมาตอนนี้เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามกรอบหน้าและผิวหนังจนเปียกซ่ก
“จับไว้ให้แน่นๆ ระวังล้ม”
เนออนรีบคว้าเพื่อนชายตัวอ้วนมากอดไว้แน่น รถเมล์คันนี้เบียดเสียดคนเยอะ มิหนำซ้ำยังต้องยืนโหนราวจนขาแทบเป็นตระคริว
“เค้าร้อน เหมือนจะเป็นลมเลยอ้วน”
“มานี่มา” เฉินเฉินดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดไว้แน่นในอ้อมแขน หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาช่วยซับเช็ดเหงื่อให้เธอเบาๆ
“อ้วนกอดเค้าแน่นๆ หน่อย เค้ากลัวล้ม”
“ทีหลังก็อย่าดื้อดิ”
“ไม่ดื้อแล้ว” เนออนเงยหน้าขึ้นไปสบตากับเพื่อนชายคนสนิทก่อนจะซุกใบหน้าเข้ากับแผงอกอย่างรู้สึกผิด
“วันนี้มีการบ้านมั้ย”
“มีสองวิชา”
“เดี๋ยวเราช่วยเธอทำการบ้านก่อน เสร็จแล้วค่อยกลับ”
“แล้วอ้วนไม่มีการบ้านเหรอ”
“ของเราเอาไว้ทีหลัง ทำให้เธอก่อน”
“อืม…ขอบใจนะ”
“คราวนี้จะบอกเราได้หรือยังว่างอนเรื่องอะไร”
“เอาไว้ถึงบ้านค่อยคุย”
“…..”
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
