Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
บทที่ 13 เสียรู้ลูกชายจีนเทา
“หนีห่าวคุณเตี่ย คุณม้า” ร่างบางส่งเสียงเจื้อยแจ้วสดใสทักทายชายสูงวัยที่กำลังนั่งรออยู่ “อาหนูอองมาแล้ว”
เตี่ยของเฉินเฉินอายุปาเข้าไปถึงเลขหกปลายๆ แต่ม้ายังดูเป็นสาวสวยสะพรั่งเพราะมีอายุเพียงแค่สี่สิบ
จะว่าเตี่ยได้เมียเด็กก็คงใช่…
“ซาหวัดลีอาคุณหนูอองคนสวย ไม่เจอกันนานเลยนะ เตี่ยคิดถึง” ผู้เป็นพ่อรีบเดินต้วมเตี้ยมเข้าไปทักทายตามประสาคนที่ไม่ได้เจอกันนาน
รูปร่างหน้าตาของเฉินเฉินล้วนได้ดีเอ็นเอของเตี่ยมาแบบไม่มีผิดเพี้ยน ก็อาจจะมีแค่สีผิวขาวจัดที่เหมือนแม่
“ชื่อหนูออนไม่ใช่หนูออง ลื้อนี่ชอบมั่วจริงๆ” ผู้เป็นแม่ถอนหายใจให้ตาแก่ขี้ลืม วันนี้เธอกับสามีแต่งตัวสวยเพราะอยากออกมาต้อนรับว่าที่ลูกสะใภ้
“คนแก่ก็แบบนี้ อย่าถือสาอั๊วเลยนะ ชอบหลงๆ ลืมๆ เชิญนั่งก่อนสิ”
เนออนหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไม้แข็งๆ ที่ผ่านการขัดถูจนเงาวิบวับ กลิ่นหอมของเครื่องเทศภายในบ้านลอยตลบอบอวลไม่คุ้นเคย
ถึงแม้ว่าเตี่ยจะมีเมียนับสิบและลูกอีกมากมาย แต่กลับยกให้คุณนายโจวเป็นเมียจดทะเบียนและรักลูกชายคนโตอย่างเฉินเฉินมากกว่าใคร
“ว่าแต่ลื้อหายหน้าหายตาไปเลยนะ ทำไมถึงไม่มาหาเตี่ยกับม้าบ้าง”
“คิดถึงหนูใช่ไหมคะ น้องออนก็คิดถึงเตี่ยกับม้าเหมือนกันนะ”
ไอ้เด็กคนนี้มันช่างพูดคุยออดอ้อน อีกทั้งหน้าตาผิวพรรณยังดูสะสวยสะอาดสะอ้านดึงดูดสายตาให้มองไม่รู้เบื่อ
เขาเองไม่คิดแปลกใจเลยสักนิดว่าทำไมลูกชายถึงได้หลงเนออนจนไม่เห็นเงาหัว
“ทีหลังลื้อไม่ต้องรอให้อาเฉินพามานะ ถ้าอาคุงหนูอองอยากมาโทรบอกเตี่ยได้เลย เดี๋ยวส่งลูกน้องไปรับถึงที่”
“โอ๊ะโอ…ดีจังเลยค่ะ แล้วเตี่ยกับม้าคิดถึงน้องออนมั้ย”
“คิดถึงสิ เตี่ยเตรียมซองแดงมาไว้ให้ลื้อด้วย”
เนออนยิ้มกว้างมองซองอั่งเปาต้อนรับที่เตี่ยกับม้ายื่นให้ พวกเขาทั้งสองต่างรักและเอ็นดูเธอเสมือนเป็นลูกสาวแท้ๆ อีกคน
“ไหนๆ ขอซองแดงหน่อยค่ะ”
“เอาไปสองซองก็พอ ถ้ายอมมาเป็นลูกสะใภ้เตี่ยกับม้าดี๋ยวให้ลื้อสิบซองเลย” ถึงแม้จะได้แค่สองซองแต่จำนวนเงินที่อยู่ในนั้นมากถึงหลักหมื่น
“งั้นน้องออนเอาสองซองก็พอ”
“คืนนี้นอนด้วยกันนะ เดี๋ยวบอกให้ม้าไปจัดห้องไว้รอ” เฉินเฉินหันไปถามคนตัวเล็กอย่างมีความหวัง อยากได้เธอมานอนด้วยที่บ้านจนใจจะขาด
“เค้าไม่ได้เตรียมชุดมา”
“ใส่ชุดเราก็ได้”
“ตัวเฉินเฉินอ้วนอย่างกับรถสิบล้อ เค้าใส่ไม่ได้หรอก”
“ก็ใส่ไปก่อน เดี๋ยวค่อยให้ลูกน้องเตี่ยไปหาซื้อมาให้”
“เอาแบบนั้นก็ได้”
“ส่วนชุดชั้นใน เดี๋ยวเราไปหาซื้อให้เอง” เป็นเพราะหวงมาก จึงไม่อยากให้ใครรู้สัดส่วนของเธอ
“เวลาอยู่กับตัว เค้าไม่ต้องใส่กางเกงในก็ได้”
“…..” ดวงตาเรียวยาวเลิ่กลั่กหลังจากได้ยินประโยคกระซิบข้างหู แต่ยังพอโชคดีที่คนแก่หูตึงอย่างเตี่ยไม่ได้ยิน
“พวกลื้อสองคนกระซิบอะไรกันบอกเตี่ยกับม้าบ้างสิ”
“เป็นความลับของอั๊วกับออน ลื้อไม่ต้องรู้หรอก” เฉินเฉินโบกไม้โบกมือไล่ผู้เป็นพ่อให้ถอยห่าง
“…..”
“แล้วเย็นนี้หนูออนอยากทานอะไร ม้าจะได้โทรตามเชฟที่โรงแรมมาทำให้” ผู้เป็นแม่ถามผ่านน้ำเสียงใจดี นานทีจะมีแขกมาเยี่ยมเยียนที่บ้านจึงอยากต้อนรับให้สมฐานะ
“หนูทานอะไรก็ได้ค่ะ แต่ว่าอยากทานฝีมือม้าที่สุด” เนออนเดินเข้าไปสวมกอดแม่ของเฉินเฉินอย่างออดอ้อน เพราะช่างคุยช่างเจรจาเลยทำให้ผู้ใหญ่ที่พบเห็นเกิดเป็นความเอ็นดูได้ไม่ยาก
“ถ้างั้นม้ารีบไปตลาดก่อนดีกว่า ขืนไปช้าเดี๋ยวของจะหมดเอา”
“…..”
“ม้ากับเตี่ยน่ารักกับเค้าตลอดเลย” คนตัวเล็กสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนที่ผู้ใหญ่ทั้งสองมีให้ ไม่ว่าจะมาอีกสักกี่ครั้ง มักจะได้รับการต้อนรับจากพ่อและแม่ที่อบอุ่นอยู่เสมอ
“อ้อนแค่เราคนเดียวก็พอ ส่วนคนอื่นไม่ต้อง”
“ม้ากับเตี่ยเป็นคนอื่นที่ไหน คนกันเองทั้งนั้น”
“…..”
“ไหนบอกว่าจะพามาดูงูไง รีบไปสิ…เค้าอยากเห็นงูอ้วนจะแย่แล้ว”
“ตามมาสิ เดี๋ยวเราพาไปดู” แค่เธอมองตาก็รู้ใจ รีบจูงแขนคนตัวเล็กให้เดินตามออกมา
เพราะนายน้อยไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้าน ทำเอาสายตาของลูกน้องนับสิบต่างมองอย่างให้ความสนใจ
“พวกลื้อเห็นมั้ย อาเฉินจะมีเมียแล้วนะ เดี๋ยวอีกไม่นานก็คงมีหลานเป็นโหลมาให้อั๊วแน่นอน” ผู้เป็นพ่อหัวเราะดังลั่นด้วยความชอบใจ ถ้าลูกชายรักหรือชอบใครเขาก็เต็มใจที่จะเอ็นดู
แกร๊ก…
“เฮือก!” ทันทีที่บานประตูห้องถูกเปิดออก ร่างบางถึงกลับสะดุ้งรีบวิ่งไปหลบอยู่ทางด้านหลังของเพื่อนชายคนสนิท
งูเผือกขนาดมหึมานอนขดตัวนิ่งอยู่ในตู้กระจกขนาดใหญ่
“ตัวมันใหญ่จะตายไป เค้ากลัวนะ”
“ไม่ต้องกลัว น้องไม่กัดคนหรอก”
“ตัวมันใหญ่กว่าขาเค้าอีก” แค่มองเห็นก็ขนหัวลุก เคยเห็นคนอื่นเลี้ยงหมาเลี้ยงแมวแต่ไอ้ตี๋หมูตอนมันเลี้ยงงู
“ตอนกลางคืนค่อยให้เลื้อยมานอนบนเตียง เราเลี้ยงไว้แก้เหงา”
“มันได้เหรออ้วน”
“ลองจับดูมั้ย เดี๋ยวเราเอาน้องออกมาให้เล่น”
“ไม่เอาหรอก หัวใจจะวาย” ใบหน้าน้อยๆ รีบบอกปฏิเสธ ไม่คิดว่ามันจะตัวใหญ่เบ้อเร่อขนาดนี้
“…..” เฉินเฉินหัวเราะในลำคอมองสีหน้าตื่นกลัวของหญิงสาว
พรึ่บ! ร่างเล็กลอยขึ้นเหนือพื้นเมื่อถูกชายหนุ่มอุ้มกระเตงไว้แนบอก สองขาเรียวยกเกี่ยวเอวสอบอย่างรู้งาน ใช้สองแขนโอบกอดคอเพื่อนชายไว้แน่นเพราะกลัวหล่น
“อาบน้ำพร้อมกันนะ เราบอกแม่บ้านเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้ออนแล้ว”
“ก็ดีเหมือนกัน”
“เดี๋ยวสระผมให้ ออนแค่นั่งอยู่เฉยๆ ไม่ต้องทำอะไรเลย”
“ตัวช่วยซักเสื้อในกับกางเกงในให้เค้าด้วยได้ไหม เค้าทำไม่เป็น” เนออนพูดเสียงเบา พลางวางใบหน้าจิ้มลิ้มบนไหล่หนาอย่างออดอ้อน
“อันที่เธอใส่แล้วเราขอเก็บไว้ได้มั้ย”
“ถ้าอ้วนเอาไป แล้วเค้าจะใส่อะไร”
“อันที่ซื้อมาใหม่ยังไม่เคยใส่อยู่ในตู้ เราซื้อไซซ์ออนมาเก็บไว้เพียบเลย”
“อืม…งั้นเค้าให้อ้วนก็ได้” สองมือเล็กประคองใบหน้าอ้วนกลมไว้แน่น บรรจงจูบที่ริมฝีปากย้ำๆ อย่างนึกเอ็นดู
เฉินเฉินอุ้มคนตัวเล็กเดินเข้ามาในห้องน้ำ จัดการปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาและถอดกระโปรงออกให้อย่างรู้งาน
“ตัวถอดให้เค้าแล้ว เดี๋ยวเค้าถอดให้อ้วนบ้างนะ”
ร่างบางหันกลับมาเผชิญหน้า จัดการถอดเสื้อผ้าของเพื่อนชายจนเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่า
เขาอุ้มเธอลงไปวางในอ่างอาบน้ำอย่างเบามือ ก่อนจะก้าวขาตามเข้าไปนั่งซ้อนทับอยู่ทางด้านหลัง
ใบหน้าขาวตี๋พรมจูบไปตามแผ่นหลังทุกตารางนิ้วก่อนจะเลื่อนมือเข้าไปบีบเคล้นทรวงอกสองข้างอย่างเอาแต่ใจ
“ตัวออนหอมมากเลยรู้มั้ย”
“ถ้าหอมก็จูบเลยสิ จูบเค้าทั้งตัวเลย”
หญิงสาวเงยหน้าหลับตาพริ้มเมื่อริมฝีปากหนาซุกไซ้ไปตามซอกคอ ถูกไรหนวดถูไถจนรู้สึกขนลุก
“มีตรงไหนของเธออีกบ้างที่เรายังไม่เคยจูบ”
“มะ…ไม่มี”
“นั่งนิ่งๆ เดี๋ยวสระผมให้”
“ถ้าเข้าตามันแสบ อ้วนต้องระวังด้วย”
“งั้นก็หลับตา”
“อื้อ…เค้าหลับตาแล้ว”
คนตัวเล็กกัดปากเกร็งเมื่อสัมผัสได้ถึงปลายเรียวลิ้นที่กำลังโลมเลียดูดดุนไปตามยอดอกสีหวาน กว่าจะรู้ว่าโดนเขาหลอกให้มาที่บ้าน มันก็สายไปเสียแล้ว
“ไหนบอกว่าจะสระผมไง”
“เอาเสร็จค่อยสระไง ห้ามลืมตาระวังแสบ”
“อื้อ…ไอ้อ้วนเจ้าเล่ห์”
ถึงแม้จะบอกแบบนั้นแต่กลับอ้าขาพาดบนขอบอ่างให้คนตัวโตเข้ามาลึกกว่าเดิม
“เฮือก! อะไรมันไต่อยู่บนเอวเค้า” ร่างกายหยุดชะงักฉับพลัน ริมฝีปากเล็กซีดสั่นเมื่อสัมผัสได้ถึงสัตว์เลื้อยคลานที่กำลังคืบคลานอย่างเชื่องช้าอยู่บนตัว
“สงสัยแสนดีอยากเล่นน้ำกับแม่”
“งะ…งูเหรอ ไม่เอานะ” พอคิดได้ดังนั้นจึงหลับตาแน่นกว่าเดิม ไม่กล้าแม้แต่จะลืมตาหรือหายใจแรง
“แสนดีอยู่บนตัวออนแล้ว ส่วนของเราก็เข้าไปในตัวออนด้วยเหมือนกัน” เฉินเฉินยิ้มอย่างพอใจก้มมองแสนดีลูกรักที่นอนพาดอยู่กลางลำตัวของหญิงสาว เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ท่อนเอ็นของเขาค่อยๆ ขยับสอดใส่ในร่องรักสีหวาน
“ช่วยเอามันออกไปที…”
“หมายถึงแสนดีหรือของเรา”
“ทั้งสองอย่างนั่นแหละ”
“ถ้าขยับบ่อยๆ ระวังแสนดีขึ้นไปรัดคอ”
“เค้ากลัวนะ แล้วจะให้ทำยังไง”
“ออนต้องนอนอ้าขากว้างๆ แล้วให้เรากระแทกแรงๆ”
“แค่นี้พอหรือยัง” รู้ว่าเขาหลอกก็เต็มใจให้หลอก ยอมทำตามในสิ่งที่เพื่อนชายร้องขอ
“อืม เราเห็นแล้ว…เห็นของออนชัดเลย ทำไมมันอมชมพูขนาดนี้” ใช้ฝ่ามือที่เปื้อนไปด้วยฟองสบู่ลูบไล้ไปยังกลีบดอกไม้งามที่มีความเป็นชายแข็งขืนเสียบคาไว้
“ถ้าแสนดีกัดเค้าขึ้นมาจะทำยังไง”
“ไม่กัดหรอก หรือถ้าแสนดีทำแบบนั้น เราจะฆ่ามันให้ตาย” ถึงแม้จะรักมากแต่หญิงสาวที่นอนให้เขากระแทกอยู่ใต้ร่างตอนนี้นั้นสำคัญกว่า
“ห้ามทำแบบนั้นเด็ดขาดเลยนะ”
“เธอก็รู้ เรารักเธอมากที่สุด ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าออนอีกแล้ว”
“…..” ขาเรียวสั่นเกร็งเมื่อท่อนเอ็นลำใหญ่ค่อยดันเข้ามาในช่องทางรักจนสุดความยาวด้วยจังหวะเนิบนาบ
“ของเราเข้าไปสุดแล้ว ออนเสียวมั้ย”
“อื้อ…ท่านี้มันลึกกว่าเดิมอีกอ้วน”
“อยากได้อะไรก็บอก...แต่อย่าให้เห็นว่าไปยุ่งกับใครอีก” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบนิ่ง แต่แววตากลับแฝงไปด้วยความหวงแหน
พรึ่บ! เฉินเฉินก้มลงมองเรือนร่างของคนตัวเล็กอย่างพอใจ ก่อนจะจับพลิกตัวให้หญิงสาวขึ้นมาอยู่ด้านบนเป็นฝ่ายคุมเกม
“เลิกพูดถึงคนอื่นเถอะน่า เค้าไม่อยากหมดอารมณ์นะ”
“งั้นก็ทำเราเลยดิ ทำแรงๆ”
“ของอ้วนแน่นมาก เค้าเสียวจะบ้า”
“ตรงนี้หายเจ็บหรือยัง” ใช้ฝ่ามือลูบไล้ไปกลางความเป็นสาวขาวเนียนบอบช้ำ ค่อยๆ ขยับเอวสอบอัดกระแทกสวนกลับคืนด้วยจังหวะเนิบนาบ “เข้ามาสุดเลยออน อยากแตกใส่เธอลึกๆ”
“เค้าอยากแหวนเพชรวงใหม่ อ้วนซื้อให้หน่อยนะ” หญิงสาวยกมือประคองใบหน้าอ้วนกลม ขยับริมฝีปากลงไปจุมพิตที่ปลายจมูกของเฉินเฉินเบาๆ อย่างออดอ้อน “นะอ้วนนะ ซื้อให้เค้าได้ไหม”
“อยากได้แบบไหนก็บอก เดี๋ยวเราจัดการให้”
“เฉินใจดีที่สุดเลย”
“ให้ออนคนเดียว”
“…..”
“ไม่กลัวงูแล้วเหรอ”
“รู้มั้ยว่าเค้ากลัวอ้วนมากกว่างูอีก” ใบหน้าจิ้มลิ้มยกยิ้มมุมปากซุกซน มือเล็กวางลงบนอกกว้างของชายหนุ่มเพื่อทรงตัว ก้มลงมองสัตว์เลี้ยงตัวโปรดที่กำลังเลื้อยไปมาอยู่ข้างลำตัว
แต่เนออนกลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว มิหนำซ้ำยังบดบั้นท้ายกระแทกกระทั้นใส่พ่องูตัวอ้วนจนต้องส่งเสียงร้องครางดังลั่น
“อ้วนกอดเค้าแน่น มันอึดอัด” จากอ้อมกอดอบอุ่น เริ่มเปลี่ยนเป็นอ้อมแขนที่อึดอัด
“ออนอยู่กับเราที่นี่ไปจนตายเลยนะ อย่าไปไหนเลย”
“เมื่อกี้ว่าไงนะ” ดวงตากลมโตจ้องมองหลังจากได้ยินประโยคกระซิบบางเบา
“ไม่มีอะไรหรอกทำต่อเถอะ เราเหมือนจะแตกแล้วออน”
“…..”
บรรยากาศในอ่างอาบน้ำหรูตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวร้อนรัก กว่าที่มันจะจบลงก็เอาเล่นคนทั้งสองหมดแรง
เช้าวันต่อมา
แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาภายในห้องกระทบร่างกายบอบบางที่นอนเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงใหญ่ภายในห้อง
ทันทีที่ขยับตัวก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดบอบช้ำ เนออนลืมตาขึ้นมองเพดานห้องที่คุ้นเคย พลางวาดสายตามองไปบริเวณโดยรอบ
แต่ทุกอย่างว่างเปล่าเงียบงัน เฉินเฉินไม่ได้อยู่ในห้องนี้….
“มีใครอยู่ข้างนอกไหมคะ ช่วยเปิดประตูให้หนูหน่อย”
“ได้ยินมั้ย มีใครอยู่บ้าง เปิดประตูให้หนูหน่อย หนูถูกขังอยู่ในห้องนี้”
“หายไปไหนกันหมด เฉินเฉินอยู่ไหน”
“เตี่ย ม้า! เปิดประตูให้หนูหน่อย”
“…..”
ปึง! ปึง!
เสียงทุบประตูและเสียงโวยวายของหญิงสาวดังลั่นไปทั่วบริเวณ สองสามีภรรยาเอาแต่ยืนมองหน้ากันด้วยสีหน้ากังวลใจ
ลูกน้องที่เดินผ่านไปมาต่างทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพราะรู้ว่านินทร์วราเป็นคนของใคร
“เอาไงดีเตี่ย”
“อาเฉินสั่งไว้ว่าห้ามยุ่งกับหนูออง อั๊วไม่อยากมีปัญหากับลูก หรือลื้ออยากมี” เพราะเฉินเฉินกำชับเอาไว้นักหนาก่อนออกจากบ้าน จึงไม่อยากมีปัญหาหรือขัดใจลูกชาย
“อั๊วก็ไม่อยากมี” ผู้เป็นแม่รีบส่ายหน้าปฏิเสธยกใหญ่ เฉินเฉินเป็นเหมือนหัวใจของทุกคนในบ้านหลังนี้ มีหรือที่จะกล้าขัดใจ
“งั้นเราสองคนรีบไปกันเถอะ ถ้าอาเฉินมาเจอแล้วจะเป็นเรื่องใหญ่”
“…..”
หลายชั่วโมงผ่านไป
แกร๊ก!
เนออนรีบดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงหลังจากได้ยินเสียงเปิดประตู ตั้งแต่เช้าจรดเย็นเธอถูกขังไว้ภายในห้อง ไม่ว่าจะตะโกนร้องเรียกขอความช่วยเหลือขนาดไหนก็ไร้วี่แวว
“อ้วนหายไปไหนมา ทำไมถึงล็อกเค้าไว้” ถามอย่างเอาเรื่อง เดินตรงเข้าไปผลักเพื่อนชายอย่างแรงจนเซถอยหลัง
ทั้งโทรศัพท์และกระเป๋าของเธอก็หายสาบสูญไปด้วย
“สงสัยจะลืมน่ะ ขอโทษที” คนตัวสูงตอบกลับแค่สั้นๆ ไม่มีแม้แต่คำอธิบาย
“ลืม?” คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นมองเมื่อได้ยินคำตอบสั้นๆ
“ใช่…เราลืม”
“เค้าเรียกทุกคนจนคอแทบแตก ไม่เห็นมีใครมาช่วยเลย”
“ห้องเราเก็บเสียง ไม่มีใครได้ยินหรอก”
“แล้วโทรศัพท์เค้าอยู่ไหน เอาคืนมา” เป็นเพราะไว้ใจจึงไม่คิดที่จะถามหาเหตุผลต่อ เพราะบางทีเค้าอาจจะลืมเธอไว้ในห้องจริงๆ
“พอดีเราทำตกพื้น มันเลยเปิดไม่ติดแล้ว”
“…..” เนออนมองเศษซากของโทรศัพท์ที่ไม่สามารถนำมาประกอบกันใช้ต่อได้อีก
“เราไปซื้อชุดมาให้เปลี่ยน เอาไปลองดูสิ”
“อยากกลับบ้าน พรุ่งนี้เค้ามีเรียน” รีบจัดแจงเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่แต่เพื่อนชายกลับเดินมากอดเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
“ขาดเรียนอีกสักวันคงไม่เป็นไร”
“เค้าจะกลับบ้าน”
“อยู่ด้วยกันก่อนแล้วค่อยกลับ”
“พูดไม่รู้เรื่องหรือไง เค้าจะกลับบ้าน” แต่ยิ่งดิ้นหนีกลับกลายเป็นอ้อมกอดที่รุนแรงจนรู้สึกเจ็บ
“ใครกันแน่ที่พูดไม่รู้เรื่อง”
“ถอยไปนะเฉิน”
“ออนนั่นแหละกลับเข้าห้องไป”
“ไม่! เค้าจะกลับบ้าน”
พรึ่บ!
ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อเพื่อนชายรูดเข็มขัดออกจากกางเกงแล้วนำมามัดข้อมือเธอไว้ติดกับหัวเตียงไร้หนทางหนี
“จะทำอะไร ปล่อยนะ”
“ถ้าพูดดีๆ แล้วไม่ฟังก็ต้องเจอแบบนี้”
“ไอ้บ้า! ไอ้หมูตอนโรคจิต” คนตัวเล็กดีดดิ้นแผดเสียงโวยวาย แต่เฉินเฉินกลับยิ้มกว้างหัวเราะชอบใจ
“อย่าดิ้นเดี๋ยวตกเตียง”
“เค้าจะโกรธจริงๆ แล้วนะ”
“เดี๋ยวเย็นนี้เราไปส่ง แต่ตอนนี้ออนต้องอยู่กับเราก่อน”
“…..” ร่างเล็กเบือนหน้าหันหนีในยามที่เพื่อนชายแทรกตัวเข้ามาหยุดอยู่กลางหว่างขา
ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันแน่นพยายามกลั้นเสียงร้องครางเมื่อใบหน้าขาวตี๋โน้มต่ำลงมาคลอเคลียไปตามจุดอ่อนไหวกลางกายบอบช้ำ
“แบบนี้ออนชอบมั้ย” ฝังปลายจมูกโด่งคมไปตามร่องอ่อนนุ่มสีหวานที่ปิดสนิท ปลายนิ้วลูบไล้ค่อยๆ แหวกกลีบดอกไม้งามให้แยกออกจากกัน
จากนั้นค่อยๆ ใช้ริมฝีปากแทะโลมจนหญิงสาวดีดดิ้น
“ไม่ชอบ…ไม่ต้องมาทำเลย”
“แต่ร่างกายออนมันไม่ปฏิเสธเราเลยนะ” ถึงแม้ว่าเธอจะปฏิเสธแบบนั้น แต่ร่างกายไม่รักดีกลับปลดปล่อยน้ำหวานออกมามากมายจนเปรอะเปื้อนริมฝีปากหนา
“อึก~เฉินเฉิน…”
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
