บทที่ 2 กฎเหล็กของเพนท์เฮาส์

บทที่ 2 กฎเหล็กของเพนท์เฮาส์

ความเงียบในรถลีมูซีนคันหรูช่างน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

หลังจากเหตุการณ์บนเก้าอี้ทำงานเมื่อครู่ เอม อาศัยจังหวะที่ลูกน้องของ กานต์ เคาะประตูเรียก เข้ามาขัดจังหวะ (อย่างที่เธอภาวนาไว้ในใจ) พาตัวเองรอดพ้นจากกรงเล็บเสือมาได้อย่างหวุดหวิด แต่ผลลัพธ์ที่ตามมาคือ เธอถูกจับยัดใส่รถคันนี้เพื่อมุ่งหน้าไปยัง "ที่คุมขัง" แห่งใหม่

"จะพาหนูไปฆ่าหมกป่าเหรอคะคุณป๋า?" เอมทำลายความเงียบขึ้นมา ดวงตากลมโตมองออกไปนอกหน้าต่างที่ฝนเริ่มปรอยลงมา

"หุบปาก" กานต์ตอบสั้นๆ โดยไม่ละสายตาจากแท็บเล็ตในมือ "แล้วเลิกเรียกฉันว่าป๋าสักที ฉันยังไม่แก่ขนาดนั้น"

"ก็หนูเห็นคุณดุเหมือนพ่อ... แถมยังจ่ายหนักเหมือนเสี่ย ก็ต้องเรียกว่าป๋าสิคะ" เอมเถียงตาใส "หรือจะให้เรียกว่า... ที่รัก?"

กานต์ตวัดสายตาดุๆ กลับมาทันที "ถ้ายังไม่หยุดพูด ฉันจะให้จอดรถแล้วถีบเธอลงตรงทางด่วนนี้แหละ"

เอมเม้มปากแน่นทำท่ารูดซิปปาก แต่แววตายังคงพราวระยับอย่างคนไม่สำนึก

รถหรูแล่นเข้ามาจอดที่ลานจอดรถส่วนตัวของคอนโดมิเนียมหรูระฟ้าใจกลางเมือง เอมเดินตามแผ่นหลังกว้างของกานต์ขึ้นลิฟต์ส่วนตัวตรงดิ่งไปยังชั้นบนสุด

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เอมถึงกับต้องร้องว้าวในใจ 'เพนท์เฮาส์' ของเขากว้างขวางจนน่าตกใจ ผนังกระจกสูงจรดเพดานเผยให้เห็นวิวกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนแบบพาโนรามา แต่...

"สีดำ... สีเทา... แล้วก็สีขาว" เอมพึมพำขณะกวาดตาดูเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงที่คุมโทนเคร่งขรึมเหมือนเจ้าของบ้าน "จืดชืดชะมัด ไม่มีสีชมพูบ้างหรือไงนะ"

"ที่นี่ไม่ใช่สวนสนุก" กานต์เดินไปถอดสูทตัวนอกพาดไว้ที่พนักโซฟา เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ดและพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นเส้นเลือดที่ท่อนแขนแกร่ง ภาพนั้นทำให้เอมเผลอกลืนน้ำลาย

...โอเค ห้องอาจจะจืด แต่เจ้าของห้องแซ่บมาก ให้อภัยได้...

"มานี่" กานต์เรียกเสียงเข้ม ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์บาร์ "เราต้องตกลงกติกากันก่อน"

เอมเดินนวยนาดเข้าไปหา วางกระเป๋าสะพายใบเก่าๆ ของตัวเองลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนราคาแพง "ว่ามาเลยค่ะ หนูพร้อมรับบัญชา"

"ข้อแรก..." กานต์ชูนิ้วชี้ ใบหน้าจริงจังขั้นสุด "เธอมีหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยของที่นี่ ทำอาหาร เตรียมเสื้อผ้า และทำทุกอย่างที่ฉันสั่ง ห้ามขัดคำสั่ง แม้แต่คำเดียว"

"รับทราบค่ะเจ้านาย" เอมตะเบ๊ะท่าทหาร "รวมถึงเรื่องบนเตียงด้วยไหมคะ?"

กานต์ถอนหายใจหนักหน่วง พยายามข่มความหงุดหงิดที่เริ่มก่อตัว "นั่นนำไปสู่ข้อที่สอง... ห้ามยุ่งวุ่นวายในพื้นที่ส่วนตัวของฉัน ห้องนอนของฉันคือเขตหวงห้ามถ้าฉันไม่อนุญาต ห้องทำงานห้ามเข้าถ้าไม่มีธุระ และที่สำคัญ..."

เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ โน้มหน้าลงมาจ้องตาเธอเขม็ง

"ห้าม-แตะ-ต้อง-ตัว-ฉัน โดยพละการ ฉันไม่ชอบให้ใครมาถูกเนื้อต้องตัว เข้าใจไหม?"

เอมเลิกคิ้วสูง แสร้งทำหน้าผิดหวังสุดขีด "ว้า... แย่จัง กะว่าจะช่วยนวดคลายเครียดให้สักหน่อย เห็นป๋าหน้าย่นหมดแล้ว"

"ข้อสาม..." กานต์เมินคำพูดกวนประสาทของเธอ แล้วเน้นเสียงหนักแน่นที่สุด "ข้อนี้สำคัญที่สุด ฟังให้ดี"

"..."

"ห้ามรักฉัน"

บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงชั่วขณะ นัยน์ตาสีรัตติกาลของกานต์ฉายแววเย็นชาและเด็ดขาด ราวกับจะสร้างกำแพงหนาขึ้นมากั้นขวาง

"เธออยู่ที่นี่ในฐานะลูกหนี้ ไม่ใช่เมียเก็บ ไม่ใช่คนรัก อย่าเผลอใจ อย่าคิดเข้าข้างตัวเองว่าการที่ฉันพาเธอมาอยู่ที่นี่แปลว่าฉันพิศวาสเธอ... ครบ 20 ล้านเมื่อไหร่ เธอไปจากที่นี่ได้ทันที"

เอมนิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาเบาๆ จนกานต์ขมวดคิ้วมุ่น

"ขำอะไร?"

"ก็ขำคุณป๋าน่ะสิคะ" เอมยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายท้าทาย "กลัวหนูหลงรักเหรอคะ? หรือว่ากลัว... ตัวเอง จะเผลอรักหนูกันแน่?"

"เพ้อเจ้อ" กานต์สวนกลับทันควัน หน้าตึงขึ้นมาทันที "ฉันไม่มีวันรักเด็กกะโปโลอย่างเธอ"

"งั้นก็ดีค่ะ" เอมขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด จนปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นเกือบชนคางสาก "หนูสัญญาว่าจะไม่รักคุณป๋า... แต่ถ้าจะขอ 'อ่อย' ให้ป๋าหลงเล่นๆ ฆ่าเวลา... กฎไม่ได้ห้ามไว้นี่นา ใช่ไหมคะ?"

"อัญชัน!" กานต์กดเสียงต่ำเรียกชื่อจริงเธอ เป็นสัญญาณเตือนระดับสีแดง

"ชื่อเอมค่ะ เรียกเอมสิคะ จะได้ดูสนิทกัน" สาวเจ้าปัญหายักไหล่ ก่อนจะคว้ากระเป๋าของตัวเอง "แล้วตกลงหนูนอนห้องไหนคะ? หรือต้องนอนหน้าห้องคุณป๋าเหมือนหมาเฝ้าบ้าน?"

กานต์ชี้นิ้วไปทางประตูไม้สักอีกฝั่งด้วยความรำคาญ "ห้องนั้น... เข้าไปซะ แล้วอย่าออกมาให้ฉันเห็นหน้าจนกว่าจะเช้า"

"รับทราบค่า!"

เอมเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดีตรงไปยังห้องพักแขก แต่ก่อนจะเปิดประตู เธอก็หันกลับมาส่งจูบให้เจ้าของห้องที่ยืนหน้าดำหน้าแดงอยู่กลางโถง

"ฝันดีนะคะป๋า... อย่าลืมฝันถึงหนูล่ะ!"

ปัง!

เสียงประตูปิดลง กานต์ยกมือขึ้นนวดขมับที่เริ่มเต้นตุบๆ ลมหายใจร้อนถูกพ่นออกมาเฮือกใหญ่ เขารู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ว่าการรับยัยเด็กตัวแสบคนนี้เข้ามาอยู่ในบ้าน...

อาจจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตของเขา!