ตอนที่หนึ่ง คราเดียวจะหายอยากได้อย่างไร2 (NC)

ตอนที่หนึ่ง

คราเดียวจะหายอยากได้อย่างไร

ถังอวี้ถิงพ่นลมหายใจออกมาคราหนึ่งก่อนจะนอนครุ่นคิดถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืนด้วยไม่อาจลืมได้ลง

“อ่า...ถิงถิง เจ้าอย่าได้บีบแรงเช่นนั้น อู้ววว...ผ่อนคลายหน่อย” เจ้าของแท่งกายซึ่งมุดเข้ามุดออกอย่างคึกคักจำต้องสูดปากด้วยโดนร่องดอกไม้คับแคบบีบรัดจนปวดหน่วงตามมาด้วยเสียงบ่นพึมพำแผ่วเบาของเจ้าของร่องบุปผางาม

“ข้าจะผ่อนคลายใดได้ หยูเกอเกอทิ่มแรงกระแทกหนักเช่นนี้ ข้าเจ็บไปหมดแล้ว”

ยามนี้ร่างบางที่กำลังโดนสอดแทงได้แต่เกร็งตัวกำมือขยุ้มผ้าปูเตียงเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด

“ครั้งแรกก็เป็นเช่นนี้ อีกเดี๋ยวก็จะดีขึ้นเอง อยากมีสามีต้องอดทน เข้าใจหรือไม่”

คำปลอบโยนแค่นั้นจะทำให้นางเข้าใจอันใดได้ในเมื่อส่วนแข็งขืนอันร้อนผะผ่าวของเขากำลังทิ่มแทงถาโถมใส่ความอ่อนนุ่มชุ่มชื้นของนางจนแทบแหลก

ครั้งแรกของหญิงสาวย่อมคาดหวังว่าจะได้รับการทะนุถนอมอ่อนโยนมิใช่ตะบี้ตะบันสักแต่โหมเข้าออกด้วยเรี่ยวแรงเช่นนี้

ถังอวี้ถิงจำได้ว่าตนเองโอดครวญเพื่อเรียกร้องความเป็นธรรมไปหลายต่อหลายคราวด้วยอีกฝ่ายยังคงเข้าใจผิดว่านางวางยาปลุกกำหนัดเขา

“ข้าบอกแล้วว่าไม่ได้ทำ เหตุใดไม่เชื่อกันบ้าง”

แต่เจ้าของท่อนลำหนาซึ่งล่วงล้ำจนซ่านเสียวหรือจะใส่ใจด้วยเขาใกล้เสร็จสมสุขสันต์เต็มที

“ถึงตอนนี้คงไม่สำคัญอีก อ้า...ถิงถิง ร่องของเจ้าตอดถี่เกินไปแล้ว” จบประโยคนี้ หญิงสาวรู้สึกได้ถึงน้ำอุ่นร้อนที่ทะลักเข้าใส่ในร่องช่องทางของตนเองจึงจำต้องหยุดนิ่งรั้งรอ

ครั้นร่างหนาที่คร่อมทับอยู่ด้านบนสงบนิ่ง นางซึ่งคิดว่าเรื่องราวคงจบลงแต่เพียงเท่านั้นจึงเตรียมพลิกร่างลุกขึ้นด้วยความน้อยใจ

ฉับพลันมือหนากลับคว้าร่างของนางพลิกคว่ำยกก้นขาวโด่งขึ้นแล้วสอดใส่สิ่งใหญ่โตอันเต็มไปด้วยเลือดเนื้อซึ่งผงกหัวอยู่ตรงกลางเข้าไปอีกครา

“อื้อ...หยูเกอเกอ เหตุใดจึงใส่เข้ามาอีกแล้วเล่า” เสียงหวานร้องประท้วงด้วยแม้ความรู้สึกเจ็บแทบปริแยกจากการทะลุทะลวงครั้งแรกจะลดลง

แต่พออีกฝ่ายเริ่มขยับแท่งเนื้อผลุบเข้าผลุบออกแรงเร็ว ย่อมรู้สึกเจ็บพร้อมความจุกจากการมุดสอดล้ำลึกที่ไม่สบายตัวสักเท่าใด

“คราเดียวจะหายอยากได้อย่างไร ช่างเถอะ เจ้าอย่าได้บ่นให้มาก ถิงถิง ค่อยๆ คล้อยตาม เข้าใจหรือไม่” ชายหนุ่มจับเอวบางเอาไว้แน่นขึ้นเพื่อไม่ให้ร่างเล็กขยับหนีพลางโน้มแรงกดสะโพกอีกคราและอีกครา

ผู้ใดจะอยากเข้าใจกัน

ในใจของหญิงสาวย่อมคิดเช่นนั้น โชคดีว่าครั้งที่สองนับว่าดีกว่าคราแรก ด้วยชายหนุ่มไม่ได้มุ่งมั่นตะบี้ตะบันคลายความกำหนัดจนไม่ใส่ใจความสุขของร่างเล็กที่อยู่ด้านล่าง

มือใหญ่เอื้อมมากอบกุมคลึงเคล้นความอวบอิ่มเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ของอีกฝ่ายขณะท่อนกายยังคงขยับเข้าออกโดยไม่เอาแต่เร่งแรง

ยามเมื่อลมหายใจอุ่นร้อนรินรดมาตามซอกคอขาวพร้อมขบเม้มไปทั่วความเนียนนุ่มก่อนจะลากเลื่อนไปถึงติ่งหูเล็กพลางกระซิบแผ่ว

“อย่าเกร็ง เด้งสะโพกของเจ้าให้สอดคล้องกับการเคลื่อนไหวของพี่ เร็วเข้า อ้า...”