ตอนที่สอง เหตุใดไม่เชื่อนาง2 (กรุบกริบ)

ตอนที่สอง

เหตุใดไม่เชื่อนาง

ถังอวี้ถิงไม่รู้ตัวเลยว่าภาพที่นางนอนอ้าขากว้างด้วยไม่อาจหุบลงกับทรวงอกที่เด้งขึ้นเด้งลงตามการหอบหายใจช่างปลุกเร้าให้ค้นหาความหวามไหวอีกคราและอีกครา

กว่า ‘โจวเจี้ยนหยู’ พี่ชายข้างบ้านผู้เติบโตมาด้วยกันและแสนจะจิตใจดีผู้นั้นจะยอมปล่อยให้นางค่อยๆ กระเสือกกระสนกลับมาถึงห้องนอน พระอาทิตย์ก็ใกล้สาดแสงแล้ว

ถังอวี้ถิงพอรู้อยู่ว่าเหตุใดพี่ชายผู้เคยใจดีและเอ็นดูนางอย่างมากจึงได้โมโหและโกรธมากเพียงนั้น

เพียงแต่...นางไม่คิดว่าเขาจะเข้าใจผิดว่านางคือคนวางยาปลุกกำหนัดแล้วพาลลงโทษนางจนปวดระบมไปทั้งตัวเช่นนี้

ที่สำคัญคือนางไม่คิดว่าเขาจะทำกับนางรุนแรงถึงขั้นตอกแทงจนตาลอย เคี้ยวกรำนางจนอ่อนระทวย และระเบิดความสุขสมออกมาตั้งหลายครั้ง

คิดมาถึงตรงนี้น้ำตาแห่งความน้อยใจจึงเอ่อคลอจนหยดเปียกชุ่มใบหน้าหวาน

หยูเกอเกอ รู้จักกันมาตั้งนาน เหตุใดไม่เชื่อนางบ้าง

เมื่อสัมผัสได้ว่าความวาบหวามชวนเคลิ้มไหวยังคงหวานกรุ่น กลิ่นเหงื่อและน้ำกามายังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก หญิงสาวจึงใช้เวลาทอดกายอยู่บนเตียงนอนโดยเอาแต่คิดหนักอยู่อย่างนั้น

กว่าถังอวี้ถิงจะลุกขึ้นบอกให้สาวใช้เตรียมน้ำอุ่นเพื่อแช่อาบแล้วลูบล้างคราบคาวออกจากกายก็เป็นเวลาสายมากแล้ว

ในถังน้ำ มือบางอดลูบไล้ไล่สำรวจเรือนร่างของตนเองที่เปลี่ยนแปลงไปไม่ได้

ปากบางที่บวมเจ่อจากความดุดัน ร่องกลางกายที่บวมเป่งจากการกระทบกระแทกถาโถมจนไม่อาจหุบขาจำต้องเดินขาถ่างไม่ให้เสียดสี

เฮ้อ!...สภาพราวโดนรุมย่ำยีจากชายหลายคน มิใช่หยูเกอเกอแค่คนเดียว

เหตุใดจึงป่าเถื่อนรุนแรงเช่นนี้นะ

นิ้วมือบางไล่ตามเส้นทางคับแคบของสตรีที่ทั้งนุ่มนวลและเปียกชื้นพลางนึกไปถึงยามร่องนุ่มนี้กำลังห่อหุ้มแท่งเนื้อแน่นหนาแล้วดูดรัดพัวพันไม่หยุดหย่อน

คราแรกที่ใส่เข้ามา เรี่ยวแรงที่เจ้าสิ่งใหญ่โตหน้าตาน่าเกลียดของเขาถูไถเข้าออกลากครูดกับจุดกระสันด้านในของนางช่างรุนแรงนัก

เชอะ...หยูเกอเกอ ดุดันไม่ออมแรงเพียงนั้น ร่องช่องทางของนางคงยับเยินหมดแล้ว

หญิงสาวไม่วายปลดปล่อยความน้อยใจอีกคราก่อนจะต้องถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีก

โชคดีที่ภายหลังชายหนุ่มยังรู้จักเบาแรงลงบ้าง ยามเลื่อนผ่านแหวกกลีบดอกไม้เล็กบางแล้วปัดป่ายไปมาช่างยั่วเย้าจนนางหลงเคลิบเคลิ้มคล้อยตาม

อืม...ความจริง หากหยูเกอเกอขยับช้าลงและไม่ลงแรงหนักเกินไปก็รู้สึกดีไม่น้อย

ห้วงคำนึงของหญิงสาวเผลอคิดไปถึงการเสร็จสมสุขสันต์เป็นครั้งแรกจนใบหน้าเริ่มมีสีแดงระเรื่อ

แต่เมื่อนึกถึงบางคราที่โดนกลั่นแกล้งด้วยการถอนเจ้าแท่งปูดโปนซึ่งเพิ่งสอดใส่ได้เพียงครึ่งเดียวออกค้างคาเพื่อให้นางพลั้งเผลอก่อนจะตอกอัดความแข็งขืนร้อนผะผ่าวที่ทั้งใหญ่และยาวดันเข้าอย่างแรงจนนางตกใจต้องกรีดร้องออกมาแล้วเกร็งกระตุกพบความสุขเกษมไปอีกคราวอย่างไม่รู้ตัว

ถังอวี้ถิงซึ่งครุ่นคิดจนหน้าแดงก่ำจึงรีบจบการอาบน้ำแล้วออกมาแต่งกายให้เรียบร้อยก่อนจะป่วยไข้ไปจริงๆ ด้วยทั้งแช่น้ำอยู่นานจนเริ่มเย็นกับอาการปวดร้าวที่โดนตอกแทงรุนแรงอยู่เกือบทั้งคืนเริ่มส่งผล

บ้าจริงเชียว มัวคิดอยู่แต่เรื่องนี้กลายเป็นหญิงร่านบ้ากามไปได้