บทที่ 2 บุรุษปริศนา

เช้าวันรุ่งขึ้นอนาตาเซียทำทุกอย่างตามปกติเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น โดยวันนี้อาจารย์ได้พาเธอไปตั้งแคมป์ในป่าเพื่อเพิ่มความสนุกและเรียนรู้เรื่องพืชพรรณในป่าโดยนักเรียนทุกคนจะได้รู้และเข้าใจว่าพืชแต่ละชนิดมีประโยชน์อะไร และมันมักจะเกิดในดินแบบไหนมากที่สุด

ขณะนั้นเองทันทีที่โอลิเวียกับเพื่อนของเธอเห็นว่าอนาตาเซียกลับมาโดยไม่ได้ติดอยู่ในสุสานและเธอยังปลอดภัยไม่เป็นอะไรสิ่งนี้ทำให้สามสาวแปลกใจเป็นอย่างมากและมันก็ทำให้ทั้งสามรู้สึกไม่พอใจกับผลลัพธ์ที่ได้เท่าไหร่

“ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่ได้” โอลิเวียพูดขณะเห็นอนาตาเซียเดินมารวมกลุ่มกับนักเรียนคนอื่นๆที่กำลังเตรียมตัวเลือกจุดตั้งแคมป์

“หรือว่ามันหาทางออกได้” วิกตอเรียที่ยืนอยู่ด้านข้างพูดเสริม

“เป็นไปไม่ได้ต้องมีคนพามันออกมาแน่” ไครีย์ตอบอย่างรวดเร็ว

“จะยังไงตอนนี้มันก็ออกมาแล้วเราต้องหาวิธีอื่น” โอลิเวียพูดอย่างโกรธแค้น

“วิธีอื่นหรอ” วิกตอเรียพูด

“ใช่ แต่จะต้องให้มันโหดกว่านี้ ทำให้มันเข็ดไม่ทำตัวเก่งอีกส่วนเรื่องสุสานที่เธอเล่าฉันว่ามันคงจะเป็นแค่เรื่องหลอกเด็กเท่านั้นครั้งต่อไปเธอก็อย่าไปเชื่ออะไรแบบนี้อีกก็แล้วกัน มันทำให้พวกเราดูอ่อนแอ” โอลิเวียพูดด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวอย่างปิดไม่มิด

“แล้วเธอจะทำยังไงต่อ” วิกตอเรียถาม

“ในเมื่อครั้งนี้มันออกมาได้ ถ้าอย่างนั้นเราคงต้องหาอย่างอื่นที่หนักกว่าเดิมดูสิว่าครั้งต่อไปมันจะยังโชคดีอยู่ไหม เธอสองคนไปสำรวจดูว่าแถวนี้มีอะไรที่พอจะทำให้มันหายหน้าไปจากที่นี่ได้บ้างแล้วก็ครั้งนี้ห้ามพลาดเหมือนครั้งที่แล้วอีกล่ะ” โอลิเวียกล่าวด้วยความไม่พอใจ

“ได้ เราสองคนจะรีบไปเดี๋ยวนี้”

พูดจบวิกตอเรียและไครีย์ก็รีบออกไปจากกลุ่มตั้งแคมป์ทันทีโดยจุดมุ่งหมายคือไปสำรวจรอบๆป่า ทั้งสองเดินไปเรื่อยๆจนพบกับหลุมขนาดใหญ่ที่นายพรานเคยใช้เป็นกับดักสำหรับจับสัตว์เพียงแต่ว่าหลุมนี้ไม่ได้ถูกใช้มานานแล้วดังนั้นวิกตอเรียและไครีย์จึงช่วยกันร่ายเวทย์ทำให้หลุมใหญ่ขึ้น

“วิกตอเรียฉันร่ายคาถาเรียบร้อยแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะร่ายคาถาเอาเศษหญ้าและกิ่งไม้ออกก็แล้วกัน”

“ตกลง”

“ครั้งนี้เราจะพลาดไม่ได้”

หลังจากที่ทั้งสองได้จัดการหลุมเรียบร้อยแล้วทั้งสองก็ร่ายคาถาปกปิดหลุมเอาไว้เพื่อไม่ให้คนอื่นหรือใครสามารถมองเห็นหลุมนี้ได้

“วิกตอเรียตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเราจะทำยังไงให้มันมาตกหลุมนี่ดี” ไครีย์ถามกลับอย่างสงสัย

“ถ้าจะส่งจดหมายไปแบบครั้งที่แล้วมันก็ดูจะยังไงๆอยู่ เอาเป็นว่าพวกเราลองทำแบบนี้ดูไหม

ฉันจะให้พิน่าไปหามันทำเป็นว่าทำของหายแล้วขอความช่วยเหลือให้อนาตาเซียไปช่วยหาแล้วเมื่อไหร่ที่มันเผลอก็ผลักมันลงไปในหลุมโดยฉันจะทำสัญลักษณ์เอาไว้ให้พิน่ารู้ว่าหลุมอยู่ตรงไหน”

“ตกลงแผนนี้ใช้ได้เลย แล้วก็อย่าลืมอาศัยจังหวะที่มันอยู่คนเดียวด้วยนะจะได้ไม่มีใครสามารถช่วยมันออกมาจากหลุมได้”

“แน่ใจใช่ไหมว่าพิน่าจะใช้การได้ไม่ทำแผนเราพัง”

“แน่นอนยายนั่นไม่ค่อยมีเงินก็แค่เอาเงินล่อให้มันทำตามที่เราสั่งก็จบแล้ว”

“ดี ถ้าอย่างนั้นเรารีบเอาแผนนี้ไปบอกโอลิเวียเถอะ”

“อืม” หลังจากทุกอย่างเรียบร้อยทั้งสองก็กลับไปหาโอลิเวียที่แคมป์ด้วยความรวดเร็ว

เย็นวันนั้นขณะที่อนาตาเซียกำลังยังจดบันทึกอยู่คนเดียวใต้ต้นไม้ใหญ่อยู่นั้นพิน่าเพื่อนร่วมชั้นของเธอก็เดินมาหาอนาตาเซียด้วยท่าทีที่เป็นกังวลและพูดถึงปัญหาของตนกับอนาตาเซียทันที

“อนาตาเซียคือว่าก่อนหน้านี้ฉันออกไปเดินเล่นแล้วบังเอิญทำสร้อยที่คุณยายให้หายไปแถวต้นไม้ใหญ่ด้านนู้นเธอไปช่วยฉันหาหน่อยได้ไหม”

“อ๋อ ได้สิ”

พูดจบอนาตาเซียก็หยุดเขียนสมุดบันทึกและเดินตามพิน่าไปยังต้นไม้ใหญ่ที่ไกลออกไปจากจุดตั้งแคมป์ซึ่งเธอเองก็ไม่คิดว่ามันจะไกลขนาดนี้

“พิน่าเธอทำไมถึงออกมาเดินเล่นไกลจัง” อนาตาเซียถามด้วยความสงสัย

“อะ...อ๋อ คือว่าฉันชอบออกมาหาที่สงบๆอยู่นะ” พิน่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระวนกระวายเล็กน้อย

“อย่างนี้นี่เองต่อไปก็ระวังตัวด้วยล่ะเธอออกมาเดินไกลขนาดนี้ระวังจะหลงทางนะ”

“จ๊ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ นั่นไงถึงต้มไม้ใหญ่พอดีเลยฉันจะหาตรงนี้ส่วนเธอไปหาตรงนั้นนะ”

“ตกลง”