บทที่ 5 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด

บทที่ 5 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด

สาวใช้ทั้งสองหลังจากนินทาฮูหยินคนใหม่จบแล้ว จึงได้พากันเดินออกมา ทั้งที่อยากจะยืนสนทนากันมากกว่านี้ก็ตาม

ส่วนภายในห้องหอ เวลานี้แทนที่เจ้าสาวจะสำรวมและผ้าคลุมหน้ายังคงต้องปิดไว้จนกว่าเจ้าบ่าวจะเข้ามาเปิดให้เอง แต่ทว่าจางฟ่านปิงหาได้ทำอย่างนั้นไม่ นางเปิดผ้าคลุมออกโดยไม่สนใจธรรมเนียม เนื่องจากนางมาที่แคว้นนี้ก็ไม่ได้มาเพราะอยากแต่งงาน ดังนั้นยามนี้นางจึงนั่งอ่านรายงานข้อมูลของคนมีอำนาจในแคว้นนี้ เพื่อจะได้ใช้ให้เป็นประโยชน์ในการอยู่ที่นี่

“นายท่าน เอ่อ...องค์หญิง เหตุใดท่านไม่ทำตามธรรมเนียมเล่าเพคะ โดยปกติแล้วผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว จะต้องให้เจ้าบ่าวเช่นท่านแม่ทัพมาเปิดมิใช่หรือเพคะ”

ชิงเยว่เอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย แม้จะรู้ดีว่าองค์หญิงของนางไม่ได้อยากแต่งงาน แต่เมื่อแต่งเข้าจวนแม่ทัพแล้ว เหตุใดจึงไม่ทำตามธรรมเนียม ไม่แน่ว่าทั้งสองอาจจะอยู่ด้วยกันจนผมขาวก็ได้

“ชิงเยว่ เวลาแต่ละก้านธูปสำหรับข้า มันมีราคามากแค่ไหนเจ้าก็รู้ อีกทั้งคืนนี้ท่านแม่ทัพอาจไม่กลับมาที่เรือนนี้ก็เป็นได้ แล้วข้าจะต้องรอให้เสียเวลาทำไมเล่า” จางฟ่านปิงตอบโดยไม่หันมามองคนถาม ทว่าน้ำเสียงนั่นไม่ได้แสดงความโกรธอันใด

“เจ้าน่าจะเข้าใจองค์หญิง ที่องค์หญิงไม่รอและเปิดผ้าคลุมหน้าก่อนเช่นนี้ ย่อมต้องมีความหมาย ใช่หรือไม่เพคะ” ชิงชิงเอ่ยกับสหายเล็กน้อย ก่อนจะหันมาถามเจ้านายอย่างอยากรู้เช่นกัน

“พวกเจ้านี่นะ เหตุที่ข้าเอาผ้าคลุมหน้าออก นั่นก็เป็นเพราะข้าไม่คิดที่จะอยู่จวนแม่ทัพนานนักหรอก หากคนที่นี่ไม่ดีกับข้า ข้าก็หาเรื่องหย่าเสียเลย ดังนั้นเรื่องธรรมเนียมอะไร ข้าจึงไม่ใส่ใจ”

นางกล่าวกับคนสนิทเหมือนอ่อนใจในคราวแรก และเสียงจริงจังขึ้นในยามที่ตอบคำถาม นางตั้งใจที่จะหย่า ถึงแม้จะรู้ว่าการหย่าร้างมันจะยากมากก็ตาม เนื่องจากสมรสเชื่อมไมตรีเช่นนี้ไม่สามารถหย่าร้างตามอำเภอใจได้ ที่สำคัญแคว้นจงอี้รู้ดีว่านางมาเพื่อเป็นเชลยศึก จึงไม่มีผู้ใดเห็นค่าหรือยกให้นางเป็นองค์หญิงที่ควรเคารพหรอก ดังนั้นการหย่าจึงเป็นหนทางที่ดีที่สุด

ใบหน้าของนางยิ้มเย็น แต่ทว่าในใจกลับรู้สึกสนุกอย่างบอกไม่ถูก

“องค์หญิง แล้วพระองค์จะยอมให้คนในจวนนี้ดูหมิ่นอยู่เช่นนี้หรือเพคะ ขนาดบ่าวรับใช้ยังเหิมเกริมขนาดนี้ ไม่อยากคิดเลยว่าคนอื่นจะเป็นเช่นไร” ชิงเยว่ไม่ค่อยพอใจสักเท่าไรกับการนินทาของสาวใช้ จึงเอ่ยถามขึ้นมา

“ช่างเถิด จุดประสงค์ของข้าหาได้มีเพียงเรื่องแต่งงาน ดังนั้นข้าจะไม่อยู่ที่จวนนี้นานนักหรอก พรุ่งนี้เจ้าไปที่หอกุ้ยเหมย แล้วบอกให้คนของเราสืบเรื่ององค์ชายสามให้ข้าหน่อย จากรายงานในมือข้า ดูเหมือนเขาน่าสนใจไม่น้อย”

จางฟ่านปิงยังคงยิ้มเย็นและออกคำสั่งกับคนสนิท ก่อนจะกล่าวอีกว่า “นับว่ามาอยู่ที่แคว้นจงอี้ไม่เสียเปล่า หากท่านแม่ทัพดีต่อข้า ข้าก็จะดีต่อเขา ส่วนเรื่องจะอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าหรือไม่นั่น ก็อีกเรื่อง แต่ยามนี้ข้าให้ไปทำอะไรก็ไปทำเถิด”

“เพคะ” ชิงเยว่ตอบรับอย่างนอบน้อมทันที ก่อนจะนั่งรอรับใช้อยู่เงียบ ๆ

วันเวลาล่วงเลยจวบจนแม่ทัพหลี่หรือหลี่จงเหอ เดินเข้ามาในห้องหอ และเมื่อพบว่าฮูหยินที่เพิ่งแต่งเข้ามา กำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียง โดยที่นางไม่คิดจะรอให้เขามาเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวตามธรรมเนียม คิ้วของชายหนุ่มจึงขมวดเป็นปม

“ท่านแม่ทัพ องค์หญิงเดินทางมาหลายวันจึงเหน็ดเหนื่อยมาก เลยงีบหลับไปเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวบ่าวจะปลุกพระองค์ให้นะเจ้าคะ” ชิงเยว่ตอบเสียงเรียบ แต่สีหน้าเหมือนมีความกังวลใจเล็กน้อยที่ต้องปลุกเจ้านายของตนเอง

ความจริงองค์หญิงของนางหาได้หลับหรือเหน็ดเหนื่อยตามที่นางกล่าวอ้างไม่ แต่องค์หญิงเพียงแค่ไม่ต้องการเข้าหอกับพระสวามี เลยต้องแกล้งทำเยี่ยงนี้

หลี่จงเหอพยักหน้ารับรู้พร้อมกับส่งสายตามองไปที่ฮูหยินเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาบอกกับสาวใช้ของนาง

“ไม่ต้องปลุกหรอก พวกเจ้าทั้งสองก็ไปพักเถิด เดินทางมาก็คงเหนื่อยล้าไม่ต่างกัน ส่วนข้าเองจะนอนเช่นกัน” เขากล่าวคล้ายกับไม่ค่อยสนใจสิ่งใด เนื่องจากงานแต่งครั้งนี้เป็นสมรสพระราชทาน ถึงไม่อยากแต่งก็ต้องแต่ง! เช่นนั้นจะหวงตัวไปทำไมกัน

“เอ่อ…” ชิงชิงเมื่อได้รับคำสั่งก็เอ่ยอะไรไม่ออก นางไม่กล้าจะกล่าวอะไรไปมากกว่านี้ จึงได้หันมาสบตากับชิงเยว่ ก่อนที่ทั้งสองจะตัดสินใจถอยหลังเดินออกมาจากห้องหอ

หลี่จงเหอหาได้สนใจสายตาและกิริยาของบ่าวรับใช้ทั้งสอง แต่เขาเลือกเดินไปทางม่านกั้นเพื่อเปลี่ยนชุด

จางฟ่านปิงที่นอนอยู่ก็ได้ยินคำสนทนาทุกคำ ทว่านางเลือกที่นิ่งเฉยและแสร้งหลับเช่นเดิม จนหลี่จงเหอเดินกลับมาแล้วขึ้นเตียงมานอนพร้อมกับเอ่ยขึ้นมา

“องค์หญิง ท่านไม่ต้องแสร้งหลับหรอกนะ อย่างไรคืนนี้เราทั้งสองต้องนอนร่วมเตียงกัน แต่ท่านก็ไม่ต้องกังวลไป พรุ่งนี้ข้าจะหาเรื่องไปนอนที่ห้องหนังสือเอง”

หลี่จงเหอเอ่ยกับคนที่แกล้งนอนหลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งหากเป็นถึงแม่ทัพแล้วไม่รู้ว่าคนข้างกายแสร้งหลับหรือไม่ เช่นนั้นเขาคงถูกศัตรูบั่นคออย่างง่ายดายแล้วล่ะ