บทที่ 4 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด

บทที่ 4 องค์หญิงหกอย่างข้าร้ายได้มากกว่าที่ท่านคิด

จางฟ่านปิงนั่งฟังอยู่ในเกี้ยวด้วยใบหน้าเรียบเฉย นางปล่อยให้คำนินทาเหล่านั้นเป็นเกราะป้องกันชั้นดี นั่นเพราะการที่ถูกประเมินว่าต่ำต้อย เป็นสิ่งที่นางต้องการที่สุดอย่างไรล่ะ

“คนพวกนี้ยังไงกันนะ กล้ากล่าวถึงนายท่านเช่นนี้ได้อย่างไรกัน” ชิงชิงเอ่ยอย่างไม่พอใจ เมื่อได้ยินสิ่งที่ชาวบ้านพวกนี้สนทนาเรื่องของเจ้านาย

“นั่นสิเจ้าคะ นายท่านใจดีเกินไปแล้ว ถึงแม้ว่าจะอยู่ในตำแหน่งองค์หญิงต่างแคว้น แต่ก็ยังเป็นองค์หญิงนะเจ้าคะ” ชิงเยว่เองก็ไม่พอใจเช่นกัน ที่ชาวบ้านพวกนี้กล้ากล่าววาจาดูถูกเจ้านายของนาง

“พวกเจ้าคิดเยอะไปแล้ว ข้าหาได้เจ็บใจกับสิ่งที่ชาวบ้านเหล่านี้เอ่ยมาแม้แต่น้อย ข้าคิดว่าเป็นเช่นนี้ก็ดีเสียอีก ยิ่งพวกเขาคิดว่าข้าตกต่ำมากเพียงใด คนในจวนแม่ทัพจะได้ไม่ต้องมาสนใจหรือจับตามองข้า เจ้าคิดว่าพวกเราเข้าจวนแม่ทัพแล้วจะสบายหรืออย่างไรหากถูกจับตามอง นี่คือการแต่งงานเชื่อมความสัมพันธ์นะ พวกเจ้าทั้งสองลืมข้อนี้ไปแล้วหรือ”

จางฟ่านปิงกล่าวออกมา นางหาได้สนใจคำพวกนี้ นางคิดว่า ‘ดีเสียอีกจะได้ไม่ถูกจับตามอง ท่านแม่ทัพหลี่สามีของข้า จะได้ไม่ต้องมาจับตามององค์หญิงหกจากต่างแคว้นเช่นข้า นับว่านี่เป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือ’

คิดมาถึงตรงนี้นางก็ยิ้มอย่างพึงใจ ถึงอย่างไรการมาของนางหาใช่การหยุดอยู่เพียงที่จวนแม่ทัพ ทว่านางต้องการสร้างรากฐานความมั่นคงเพิ่มในแคว้นนี้ต่างหากล่ะ

การต้อนรับขบวนเจ้าสาวในจวนแม่ทัพ เป็นไปอย่างยิ่งใหญ่และเหมาะสมตามธรรมเนียม ทว่ากลับแฝงไปด้วยความเย็นชา เนื่องจากการแต่งงานครั้งนี้ แม่ทัพหนุ่มหาได้เต็มใจเช่นกัน แต่เพื่อความผาสุกของทั้งสองแคว้น เขาจึงต้องยอมแต่งงานกับองค์หญิงหกจากแคว้นจื่อหลิงโจว

ดังนั้นเวลานี้แม่ทัพหนุ่มผู้ได้รับฉายาว่า หยกน้ำแข็ง จะมีใบหน้าและสายตาเย็นชา คงไม่แปลกอันใด

จางฟ่านปิงเดินลงมาจากเกี้ยวอย่างมั่นคง โดยมีนางกำนัลทั้งสองช่วยพยุงนางเข้ามา แล้วส่งมอบนางให้กับเจ้าบ่าวในวันนี้

หลี่จางเหอยื่นมือไปรับมือนางมาจับไว้ ก่อนจะเอ่ยต้อนรับอย่างเป็นทางการ “ยินดีต้อนรับสู่จวนแม่ทัพ องค์หญิงหก” เสียงของเขาทุ้มและราบเรียบ ไร้อารมณ์ใด ๆ

แม้จะมีผ้าปิดหน้าเจ้าสาวไว้ ทว่าจางฟ่านปิงกลับรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า เจ้าบ่าวของนางคงไม่ค่อยยินดีกับการงานมงคลในวันนี้เช่นกัน ดังนั้นภายใต้ผ้าคลุมหน้า นางจึงยิ้มและกล่าวอย่างอ่อนโยนและนอบน้อม ตามแบบฉบับองค์หญิงที่ถูกฝึกมาเพื่อการนี้

“ข้าน้อย จางฟ่านปิง ขอบคุณท่านแม่ทัพที่ให้เกียรติ”

จากนั้นชายหนุ่มจึงพานางเข้ามาด้านใน เพื่อทำพิธีแต่งงานให้เสร็จเรียบร้อย แม้ว่าจะเป็นการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ แต่ทว่าแขกที่มาในงานกลับมีเพียงน้อยนิด เหมือนไม่ค่อยให้เกียรติองค์หญิงหกจากต่างแคว้นสักเท่าไร

เมื่อพิธีผ่านไปอย่างเรียบง่าย จางฟ่านปิงก็ถูกส่งตัวมาไว้ในห้องหอ โดยที่เจ้าบ่าวกลับออกไปกินดื่มกับแขกในงานที่แสนจะบางตา

“องค์หญิง เหตุใดยังนิ่งเฉยเช่นนี้เพคะ” เนื่องจากอยู่ในจวนแม่ทัพ ชิงเยว่และชิงชิงจึงต้องเรียกนางตามฐานะเดิม

“พวกเจ้าอย่าคิดมากไป ข้าคือองค์หญิงต่างแคว้น ที่ถูกส่งมาแต่งงานเชื่อมความสัมพันธ์ อีกทั้งตัวข้ายังเป็นองค์หญิงที่ถูกทอดทิ้งและอ่อนแอ เจ้าคิดหรือว่าคนในจวนนี้จะดีกับข้า” จางฟ่านปิงตอบกลับทั้งที่ยังมีผ้าคลุมหน้าอยู่ นางหาได้สนใจเรื่องใดไม่ การที่มาแคว้นนี้ของนาง ก็เพื่ออิสระของนางเช่นกัน

“ถึงอย่างนั้น พระองค์ก็คือองค์หญิง การที่คนในจวนแม่ทัพละเลยท่านเช่นนี้ มันคุ้มแล้วหรือเพคะ ที่จะทนอยู่ที่นี่ ทั้งที่องค์หญิง...” ชิงชิงกล่าวอย่างไม่พอใจ แต่จู่ ๆ ก็หยุดลง เพราะไม่อยากกล่าวเรื่องตัวตนขององค์หญิงหก เนื่องจากได้ยินเสียงสนทนาของสาวใช้หน้าห้องหอดังขึ้นมา

“องค์หญิงหกผู้นี้ไม่สมควรสมรสกับท่านแม่ทัพของเราแม้แต่น้อย นางคือองค์หญิงที่ถูกทอดทิ้ง ทั้งยังอ่อนแอขี้โรค ไม่แน่ว่านางอาจจะถูกส่งมาเป็นเชลยที่แคว้นจงอี้ของเราก็ได้” เสี่ยวหลิง สาวใช้ในจวนแม่ทัพเอ่ยอย่างไม่พอใจ นางหวังว่าสักวันจะเป็นสาวใช้ข้างเตียงให้กับท่านแม่ทัพ แต่ไม่คิดว่าบุรุษที่นางหมายปองอยู่ในใจ จะแต่งองค์หญิงต่างแคว้นมาเป็นฮูหยินเอก

“เจ้าอย่าเอ่ยเสียงดังไป นางอยู่ในห้องหอที่มีแค่ประตูกั้น เกิดนางได้ยินเข้า พวกเราจะถูกตำหนิเอาได้” สาวใช้อีกคนรีบห้าม เพราะนี่อยู่ใกล้ห้องหอมากเกินไป ต่อให้ฮูหยินท่านแม่ทัพจะมาจากแคว้นอื่น แต่อย่างไรก็คือฮูหยิน ดังนั้นนางจึงไม่กล้าที่จะนินทาเจ้านาย

“แล้วอย่างไร ข้าไม่สนใจหรอก” เสี่ยวหลิงเอ่ยอย่างไม่สนใจ

เสียงของสาวใช้ดังเข้ามาในห้อง จางฟ่านปิงได้ยินก็ยิ้มมุมปาก พร้อมกับคิดว่า ‘ต่อจากนี้ชีวิตในจวนแม่ทัพของข้า คงไม่เหงาเท่าไรหรอก’