ตอนที่ 4

ส่งคนอย่างซย่าเฟยให้คนของหออวิ๋นเสียง นับเป็นการตัดหนทางส่องประกายในยุทธภพอย่างถาวร ด้วยเพราะทุกคนล้วนรู้ดีว่าหออวิ๋นเสียงไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องราวในยุทธภพ ไม่สอดมือ ไม่ก้าวก่าย

ดังนั้นซย่าเฟยเข้าไปอยู่ที่นั่นก็คล้ายเป็นที่กักขัง ป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายออกไปจากหนานซานแล้วไปร่วมมือกับพรรคอื่น ย้อนกลับมาเล่นงานวังบุปผาหยก

ซย่าหนิงตระหนักดีว่าซย่าเยว่กริ่งเกรงในตัวซย่าเฟยมากกว่านาง นัยหนึ่งเพราะตัวนางเองไม่ให้ความสำคัญกับการประลองครั้งนี้นัก นางชอบใช้ชีวิตเรียบง่าย เกลียดการแข่งขัน เพียงอยากอยู่เงียบๆ

ในทางตรงกันข้ามหากซย่าเยว่โดนซย่าเฟยวางยาพิษในการประลองนั่นย่อมหมายถึงทางตาย ดังนั้นหากกำจัดซย่าเฟยได้ การประลองที่กำลังจะมีก็เท่ากับซย่าเยว่คือผู้ชนะอย่างไม่เป็นทางการแล้วนั่นเอง

ถึงอย่างนั้น...นางไหนเลยจะคาดว่าตนคิดผิด เพราะทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องของเรือนไห่ฮวา เข็มเล่มหนึ่งก็พุ่งเข้ามาหานางทันที

เข็ม?...

ซย่าหนิงหมุนตัวหลบแต่เพราะระยะกระชั้นชิดเกินไป เมื่อนางใช้มือปัดเข็มเล่มนั้นออก มือกลับโดนเข็มเล่มนั้นทิ่มเข้าจนได้

“ซย่า...เฟย?!”

ซย่าเฟยหัวเราะเสียงเบา “ศิษย์พี่รอง เพราะอย่างนี้ท่านจึงไม่เหมาะที่จะรับช่วงต่อวังบุปผาหยก ท่านจิตใจดีเกินไป”

ซย่าหนิงรู้สึกไร้เรี่ยวแรงมือเท้าชาจนไม่อาจขยับ นางกำลังล้มคว่ำไปข้างหน้า ยังดีที่ซย่าเฟยก้าวเข้ามารับร่างของนางเอวไว้

“ศิษย์พี่รอง ท่านก็อย่าโทษข้าเลย จะอย่างไรท่านก็วางแผนไปจากที่นี่อยู่แล้ว ดังนั้นเรื่องการประลองก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของข้ากับศิษย์พี่ใหญ่เถิด”

ซย่าหนิงเบิกตามองอีกฝ่าย นางไม่เคยรู้เลยว่าซย่าเฟยใช้เข็มพิษได้คล่องแคล่วถึงเพียงนี้ ขนาดนางที่มีประสาทการได้ยินเป็นเลิศ ยังไม่รับรู้ว่าอีกฝ่ายออกอาวุธมาตั้งแต่เมื่อใด เมื่อรู้จะตั้งรับก็ไม่ทันเสียแล้ว

“เจ้า...รู้ได้อย่างไร” นางวางแผนไปจากที่นี่จริงๆ แต่ไม่เคยบอกใครนอกจาก... ซย่าหนิงหลับตาลงอย่างยอมรับ นางถูกอิ่นซีหักหลังแล้ว

“ท่านอย่าโทษอิ่นซีเลย ตอนแรกนางเองก็อยากไปกับท่าน แต่เพราะข้าหาน้องสาวของนางพบแล้ว ดังนั้นอิ่นซีจึงอยากอยู่ต่อ”

อิ่นซีตามหาน้องสาวมานาน ซย่าเฟยใช้เรื่องนี้ต่อรองแน่นอนอีกฝ่ายต้องรีบรับปาก

ซย่าเฟยพยุงนางไปที่เตียงนอน ในห้องมืดมากเพราะไม่ได้จุดตะเกียง ถึงอย่างนั้นแสงจันทร์จากด้านนอกที่สาดส่องเข้ามา กลับยังคงทำให้มองเห็นบุรุษที่นอนนิ่งบนเตียง

“ซย่าเฟยนี่เจ้า!...” ลางสังหรณ์ของนางถูกต้อง เพียงแต่มันกลับกันเล็กน้อย คนที่จะถูกส่งไปกักขังในหออวิ๋นเสียงคือนางไม่ใช่ซย่าเฟย!!!

ซย่าเฟยหัวเราะ “เขาเป็นถึงคุณชายรองของหออวิ๋นเสียง ท่านแต่งให้เขาย่อมสุขสบายไปตลอดชาติไม่ต้องเร่ร่อนไปทั่ว ท่านต้องเชื่อข้าว่าข้ากำลังช่วยท่านอยู่”

ช่วยกับผีน่ะสิ!!!

ซย่าหนิงถลึงตาให้อีกฝ่ายด้วยความโกรธ แต่นางกลับไม่อาจขยับกระทั่งถูกวางนอนราบลงข้างกายบุรุษบนเตียง

ซย่าเฟยดึงผ้าสองผืนออกมาจากแขนเสื้อ กลิ่นหอมจางๆ ทำให้ซย่าหนิงสบถออกมาเสียงเบา “สารเลว เจ้าคิดจะทำอะไร”

กลิ่นดอกหลิงหลานฉู่ทำให้นางตื่นตระหนก จำได้ว่าซย่าเฟยเคยบอกว่าดอกหลิงหลานฉู่สามารถสกัดทำยาปลุกกำหนัด

ซย่าเฟยวางผ้าผืนหนึ่งลงเหนือจมูกชายหนุ่มข้างๆ จากนั้นทำแบบเดียวกันกับนาง “ท่านอย่าโทษข้า เพียงจัดฉากอาจารย์ไม่มีทางยอมคล้อยตาม เคล็ดวิชาบุปผาหยกมีเพียงสตรีพรหมจรรย์เท่านั้นที่สามารถบรรลุ ท่านเข้าหอกับเขาจากนั้นยอมแต่งออกไปจากหนานซานโดยดีเถิด อ้อ...ระวังหน่อยนะเจ้าคะ เขาเพิ่งหายดีเพราะถูกพิษ แม้ข้ารักษาเขาจนหายขาดแต่ร่างกายยังคงอ่อนแอและสติยังคงไม่แจ่มชัด ท่านเป็นผู้ฝึกยุทธ์อย่ารุนแรงนักเล่า”