ตอนที่ 3 รับน้อง - 2

.

.

.

บรรยากาศที่ Neon Reverie ในคืนนี้ยังคงเหมือนเดิม แสงไฟนีออนหลากสีสาดส่องกระทบสายตาจนพร่ามัว เสียงดนตรีจังหวะหนักหน่วงดังกระหึ่มจนแผ่นดินสะเทือน ผสมโรงด้วยเสียงตะโกนคุยกันอย่างคึกคะนองของเหล่านักศึกษาหน้าใหม่ที่ทยอยเข้ามาจับจองพื้นที่

กลุ่มของเต้าหู้นั่งรวมตัวกันอยู่ที่โต๊ะตัวยาว เพื่อน ๆ ทุกคนพยายามนั่งล้อมรอบเขาไว้ตามสัญญา ทว่าท่ามกลางความวุ่นวายและการส่งแก้วดื่มกันอย่างต่อเนื่อง การควบคุมสถานการณ์เริ่มยากขึ้นเรื่อย ๆ

“ชนแก้วหน่อย!” เสียงเชียร์ดังขึ้นไม่ขาดสาย

ในจังหวะที่ความสนใจของทุกคนถูกดึงไปที่เวที แก้วน้ำอัดลมในมือของเต้าหู้ถูกสลับเปลี่ยนอย่างรวดเร็วโดยที่เขาไม่ทันสังเกต เพียงแค่ดื่มเข้าไปไม่กี่อึก รสชาติบาดคอและความร้อนผ่าวที่แล่นผ่านลำคอก็ทำให้เขารู้ตัวว่าพลาดเสียแล้ว

ความมึนงงจู่โจมเข้าที่ศีรษะอย่างรวดเร็ว ใบหน้าขาวนวลเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ เต้าหู้รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเริ่มหมุนคว้าง เขาใช้มือยันขอบโซฟาไว้แน่นก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้น

“กะ...กูขอไปห้องน้ำก่อนนะ ไม่ไหวแล้ว” เขาบอกเพื่อนเสียงพร่า แต่น่าเสียดายที่เสียงดนตรีนั้นดังเกินกว่าที่ใครจะได้รับยินร่างบางเดินโซเซแยกตัวออกมาเพียงลำพัง ท่ามกลางฝูงชนที่เต้นเบียดเสียดกันอย่างหนาตา

ที่ชั้นบนในห้องรับรองพิเศษ คณินนั่งเอนกายอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง ในมือถือแก้วเครื่องดื่มสีอำพันที่เขามองมันด้วยแววตาเรียบเฉย รอบข้างมีหญิงสาวในชุดวาบหวามคอยปรนนิบัติเอาใจ แต่สายตาคมกริบของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างที่คุ้นตาผ่านทางกระจกใสที่มองลงไปยังด้านล่าง

ร่างเล็กในชุดเสื้อคณะที่ดูไม่เข้ากับสถานที่... กำลังเดินโงนเงนไปทางโซนห้องน้ำที่ค่อนข้างลับตาคนคณินลุกพรวดขึ้นทันทีโดยไม่สนใจหญิงสาวข้างกายที่ร้องทักด้วยความสงสัย

“ลูกแมว...” เขาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เดาอารมณ์ไม่ได้

ภายในห้องน้ำที่ลึกเข้าไปจากโซนปกติ อากาศค่อนข้างเย็นและเงียบสงัด เต้าหู้ก้มลงกวักน้ำล้างหน้าเพื่อเรียกสติ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นและหันหลังกลับเพื่อจะออกจากตรงนั้น เขาก็พบว่ามีชายแปลกหน้ายืนขวางทางอยู่

“เมาหนักเลยเหรอน้อง? หน้าหวาน ๆ แบบนี้มาคนเดียวเหรอจ๊ะ” ชายคนนั้นพูดพลางสาวเท้าเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มหื่นกระหาย

“อะ...อย่ายุ่งครับ ผมจะกลับโต๊ะ” เต้าหู้พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีถอยหนี

“จะรีบไปไหนล่ะ อยู่สนุกกันก่อนดีกว่า...”

ไม่ทันที่เต้าหู้จะได้ร้องขอความช่วยเหลือ ร่างนั้นก็โถมเข้าหาอย่างรวดเร็ว ดันตัวเขาจนแผ่นหลังกระแทกชิดผนังเย็นเฉียบ มือหยาบกร้านพยายามยึดไหล่เขาไว้และโน้มตัวลงมาหมายจะซุกไซร้ที่ซอกคอ

“ปล่อยนะ! อย่า...!” เต้าหู้ดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่มือเท้ากลับอ่อนแรงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

ปั่ก!

เสียงกระแทกอย่างรุนแรงดังขึ้นพร้อมกับร่างของชายแปลกหน้าที่ถูกกระชากออกไปอย่างแรง คณินปรากฏตัวขึ้นด้วยสีหน้าดุดัน แววตาเต็มไปด้วยความโกรธจัด เขาคว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายขึ้นมาจนตัวลอย ก่อนจะเหวี่ยงลงพื้นอย่างไม่ใยดี

“เอามันออกไป เคลียร์ให้เกลี้ยง อย่าให้มันโผล่มาวุ่นวายที่นี่อีก!” คณินสั่งลูกน้องที่ตามมาสมทบด้วยน้ำเสียงกร้าว

ลูกน้องสองคนรีบลากตัวชายคนนั้นออกไปในทันที ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ปกคลุมคนทั้งสอง คณินหันกลับมามองร่างที่ทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยสภาพหมดแรง เต้าหู้หายใจหอบถี่ ตัวสั่นเทาด้วยความตกใจและฤทธิ์แอลกอฮอล์ มือเล็ก ๆ ยังคงกำคอเสื้อตัวเองไว้แน่นเหมือนกำลังปกป้องตัวเอง

“อีกแล้วเหรอ...” คณินถอนหายใจออกมาเบา ๆ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่ดูอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด

เขาโน้มตัวลงมาช้อนร่างของเต้าหู้ขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดาย โดยไม่รอฟังคำอนุญาตใด ๆ ร่างเล็กพยายามขยับตัวประท้วงแต่ก็ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง คณินก้าวเท้าเดินผ่านฝูงชนในคลับที่ต่างพากันถอยหลีกทางให้ด้วยความเกรงขาม พาร่างในอ้อมแขนตรงไปยังบันไดลับที่มุ่งสู่ห้องส่วนตัวชั้นบนสุด พื้นที่หวงห้ามที่ใครก็ไม่สามารถย่างกรายเข้าไปได้... นอกจากคนที่เขาอนุญาตเท่านั้น