บทที่ 2

ห้องนอนกว้าง​ถูกคลุมโทนด้วยสีเทา มีร่างของชายหนุ่มที่นอนคว่ำหน้าหลับตานิ่งแผ่นหลังเปลือยเปล่าสะท้อนภาพผิวเนื้อสีแทนและมัดกล้ามแขนบอกให้รู้ว่าเจ้าตัวแข็งแรงแค่ไหนผ้าหม่สีเทามันวาวทาบทับกับขอบเอวสอบจนแทบจะเห็นช่วงสะโพกหนาขยับเบาๆเพราะเจ้าของร่างเริ่มรู้สึกตัว

"ใครโทรมาแต่เช้าวะ"เตชินบ่นด้วยความหงุดหงิดเมื่อคืนก็ไม่ได้นอนกลับมาก็ต้องปั่นรายงานเพื่อส่งอาจาร์ยอีก อ๋อผมคงไม่ได้บอกสินะว่าพวกผมยังเป็นนักศึกษากันอยู่เลยครับเบื้องหน้าน่ะนะส่วนเบื้องหลังพวกคุณคงนึกไม่ถึงกันแน่ๆ ว่าไงนะอยากให้ผมบอกงั้นหรือ เรื่องมันยาวนะครับแต่เอาเถอะผมจะเล่าให้ฟัง

"ว่าไงวะ"ผมส่งเสียงหงุดหงิดเมื่อรับโทรศัพท์

//ลูกพี่ครับมีข่าวคุณมินทร์//เสียงปลายสายละล่ำละลักบอก

"เห้ยที่ไหนส่งรายงานมาด่วนแล้วอย่าพึ่งบอกเรื่องนี้กับคุณพิชญ์ล่ะ"ผมเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันทีมือหนาเสยผมที่ปรกหน้าขึ้น หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง

"ไอ้ห่ามินทร์มึงไปตายที่ไหนวะเพื่อนก็มีลำบากทำไมไม่ส่งข่าวมาพวกแม้งก็ห่วงไปสิ"ผมกัดฟันบ่น

"เปิดห้องประชุมกูจะเข้าไปเดี๋ยวนี้"ผมกดโทรออกสั่งให้ลูกน้องในออฟฟิตเปิดห้องควบคุมความปลอดภัยที่ทำเป็นรูปแบบบริษัทขึ้นมา สองขาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้ากระชากชิ้นแรกที่เห็นมาสวมใสดิ่งไปที่ออฟฟิตทันที

"เออไอ้พิชญ์วันนี้ไม่เข้าเรียนกูได้ข่าวไอ้มินทร์อย่าพึ่งบอกไอ้คิงส์ล่ะรอให้ชัวร์ก่อน"ผมบอกรัวๆเหยียบแป้นคันเร่งจนมิด

"ไหนรูป"ประโยคแรกที่ผมถามเหล่าบอดี้การ์ดในสูทสีดำเดินกันให้ควักทั่วอาคาร

"นี่ครับมีคนของเราเจอคุณมินทร์ไปซื้อของในห้าง

Taby Centrum

​ ชื่อดังของสวีเดน"หนึ่งในการ์ดชุดดำยื่นรูปที่ปริ้นออกมาให้

"หืมไหนว่ามันอยู่ที่รัสเซียไงวะ"ข่าวไม่ได้กรองครับคุณมินทร์แทบจะเดินทางไปทั่วยุโรปอยู่แล้ว

"มันไปทำไมแถวนั้นรู้ไหม"ผมกัดปากแน่นภาพนี้ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าจะใช่ไอ้มินทร์จริงไหมพวกเราไม่ได้เจอกันนานมากแล้วตั้งแต่เด็กๆประมาณหกเจ็ดขวบเห็นจะได้

"สายเราบอกว่าคุณมินทร์ไปรับเด็กผู้หญิงจากบ้านของคนที่ฝากเลี้ยงครับ"การ์ดตอบ

"หือมันมีลูกแล้วหรือไง"ผมเลิกคิ้วด้วยความสงสัยไอ้มินทร์ที่อยู่ในภาพนั่นสะดุดตาผมบอกไม่ถูกร่างโปร่งบางและใบหน้าที่เฉี่ยวสวยได้รูป เห้ย!!เดี๋ยวนะ สวยงั้นหรือไม่ใช่ละ ผมไม่เคยนอนกับผู้ชายครับชอบอกดู้มๆสะโพกตึงๆไม่ใช่แบนราบแบบนี้แน่ๆล่ะ

"ข่าวสืบไม่ถึงครับดูเหมือนคุณมินทร์จะกลบรอยเก่งมาก"การ์ดที่รายงานทำหน้าหนักใจ

"หึหึ ถ้าไม่เก่งก็ไม่ใช่มันสิ"ผมบอกขำๆ

"เตรียมเครื่องกูจะไปสวีเดน"ผมตัดบทถือภาพขนาดใหญ่ที่การ์ดปริ้นมาให้เอาไว้ในอกเสื้อ

"เออไอ้พิชญ์ กูเองจะไปสวีเดนนะไม่ต้องบอกไอ้คิงส์จนก่ว่ามันจะถามล่ะ"ผมโทรไปหาเพื่อนซี้อีกคนที่มันก็คงยังไม่ตื่นเหมือนผมนั่นแหละเรื่องเพศตรงข้ามนี่มันก็ไม่น้อยหน้าไปกว่าผมและไอ้คิงส์แม้แต่น้อยเลยละครับ

//ได้ข่าวแล้วเหรอมึง//เสียงงัวเงียอู้อี้มาตามสาย

"อืมคราวนี้กูจะตะครุบตัวให้ได้เลยพวกแม้งหนีมาได้เป็นสิบๆปีให้มันรู้กันไปสิว่าใครจะชนะ"ผมกัดฟันบอกไอ้พิชญ์

//มึงเป็นห่าอะไรกับไอ้มินทร์มันมากมายวะมึงก็รู้นี่ว่ามันจำเป็นต้องทำอยู่แล้วเรื่องพาน้องไปอยู่ที่ปลอดภัย ทำยังกับตามเมียหนีออกจากบ้านเลยนะมึงอะ//พิชญ์บ่นมาตามสายทันใดนั้นเองก็มีเสียงแทรกมาจากฝั่งมัน

//อื้อพิชญ์ขาตื่นแล้วหรือคะ _()(*&%%$%^&//

"ไอ้เหี้ยเอาแต่เช้าเลยนะมึงแค่นี้แหละกูจะไปเตรียมตัว"ผมด่ามันทันทีที่รู้ว่าอีกฝั่งกำลังจะเริ่มกิจกรรมบนเตียง

//เออๆอือออออ เดี๋ยวๆหวานผมกำละ...//ปลายสายขาดหายไปผมกดตัดสายด้วยความหงุดหงิดรีบเตรียมตัวเดินทางไปด้วยเครื่องบินส่วนตัวอย่าเข้าใจผิดว่าเป็นของผมนะครับโน่นของไอ้คิงส์โน่นงานของมันผมก็ต้องมีสิทธิ์ใช้ได้สิครับ

ภายในสนามบินห้องวีไอพีที่ต้อนรับการเข้าออกของพวกเซเลปหรือพวกที่รวยล้นฟ้าเขาใช้บริการกัน ผมเดินเข้าไปยังที่พักโดยสารด้านในทันทีที่การ์ดนำรถมาจอด

"ลูกพี่พร้อมแล้วครับ"

"เออ ข้อมูลล่าสุดไอ้มินทร์มันพักแถวไหน"ผมถามความเคลื่อนไหวของไอ้มินทร์ทันทีที่เจอหน้าการ์ด

"ย่านตัวเมืองเลยครับสายแจ้งว่าคุณมินทร์จะอยู่พาเด็กผู้หญิงนั่นเที่ยวอาทิตย์หนึ่งครับ"การ์ดรายงานละเอียดยิบ

"เออดีสั่งคนจับตาเอาไว้อย่าให้มันรู้ตัวแล้วกัน"ผมสั่งก่อนจะเดินนำการ์ดทั้งหลายขึ้นเครื่อง

"มินทร์จ๋ามินทร์น้องปวดหัวอะ"เสียงเล็กๆใสๆอ้อนมาจากปากเด็กหญิงตัวเล็กๆแก้มแดงเพราะอากาศหนาว

"ทนนิดนะครับเดี๋ยวก็ถึงโรงแรมแล้ว"มินทร์ก้มลงบอกเด็กตัวน้อยด้วยรอยยิ้มสดใส ร่างสูงโปร่งใบหน้าสวยเฉี่ยวที่มองเผินๆจะนึกว่าเป็นผู้หญิงที่มีรูปร่างโปร่งบางดูเท่ๆเท่านั้นเอง

"อื้อมินทร์คิสอยากซื้อน้องmuziด้วยได้ป่าวคะ"เจ้าตัวน้อยอ้อนซะจนมินทร์อดยิ้มไม่ได้

"อ่าได้สิครับเดี๋ยวเราไปดูกัน"มินทร์พยักหน้ารับทันที

//คุณมินทร์ครับดูเหมือนข่าวเราจะรั่วซะแล้ว//คนปลายสายร้อนรนโทรมาบอก

"หืมเป็นไปได้ยังไงนี่เรามาไกลมากเลยนะครับที่รัสเซียผมก็กลบหลักฐานจนหมดแล้วนะ"มินทร์นิ่วหน้าเมื่อฟังปลายสาย

//ทำยังไงก็ทำเถอะครับเราไม่รู้ว่าจะมีหนอนอยู่หรือเปล่า//คนฝั่งโน้นรีบบอกแต่ยังไม่ทันจบประโยคดีนักเสียงสัญญาณก็ขาดหาย

"ฮัลโหล ๆ คุณภีมครับได้ยินไหมฮัลโหล"มินทร์เรียกอยู่ไม่นานก็ได้ยินเสียงตอบกลับทันที

//หึหึไงมินทร์ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ//เตหัวเราะเอ่ยทัก

"เห้ยใครเนี่ย"มินทร์กลัวจับใจหากภีนถูกจับได้พวกเขาเองก็ไม่น่าจะรอดเหมือนกัน

//ให้เดา ติ๊กต่อก ติ๊กต่อก คิดออกไหมเอ่ย//เตชินหยอกเย้าปลายสายเขารู้สึกอารมณ์ดีบอกไม่ถูกอาจจะเป็นเพราะได้เจอตัวคนที่ตามหาซักที มินทร์รีบกดปลายสายทิ้งทันทีหักซิมทิ้งเบอร์โทรของบุคคลสำคัญเขาเองก็จำจนขึ้นใจแล้ว

"ไปกันครับคุณคิสพวกเราต้องรีบแล้ว"มินทร์รั้งแขนน้องน้อยรีบข้ามถนนไปยังโรงแมที่พักแล้วเข้าไปเก็บของให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้ ห้องพักที่อยู่ติดถนนสามารถมองเห็นรถที่เข้ามาจอดได้แทบทุกคันและคนที่เขาเดาก็กำลังจะเข้ามายังล๊อบบี้โรงแรม

"ไปกันครับคิสเราจะช้าไม่ได้"มินทร์ลากร่างน้อยให้วิ่งไปทางบันไดหนีไฟเพื่อลงบันไดไปอีกสองชั้นที่นั่นมีเมทที่ทำความสะอาดห้องพักอยู่

"ขอโทษครับมาดามผมจะให้เงินนี่กับคุณแค่เราแลกเสื้อผ้ากันใส่แล้วผมก็ขอเสื้อผ้าที่แขกไม่เอาแล้วสำหรับน้องสาวของผมได้ไหมครับ"มินทร์ยื่นเงินดอลล่าร์ให้กับเมทคนสวยนั่นเมื่อเห็นเงินมีหรือจะไม่เอา

"ได้ค่ะมาดาม"เมทพยักหน้ามินทร์เองก็ไม่มีเวลามาอธิบายว่าเขาคือผู้ชายทั้งสองรีบแฝงตัวเข้าไปเปลี่ยนเสื้อโดยเร็ว มินทร์จัดการแปลงโฉมตัวเองด้วยชุดเมทและจูงเด็กสาวคนสวยให้เดินตามต้อยๆพยายามไม่ให้เกิดพิรุธ และทันใดนั้นเองขนทั้งตัวมินทร์ลุกชันแทบจะหายใจไม่ออก

"ไอ้เต"มินทร์พึมพำ พยายามเดินสวนโดยไม่ยอมสบตาคนร่างสูงที่ดูเหมือนอยากจะฆ่าคนให้ตายคามือ

"เหี้ยเอ้ยหนีไปได้อีกแล้วหาให้ทั่วมันไปไหนไม่ได้ไกลหรอก"เตชินตวาดลั่นสั่งให้การ์ดชุดดำสี่ถึงห้าสิบคนเดินค้นจนทั่วบริเวณกระทั่ง.....

"หืมมสวัสดีครับมาดาม"เตชินชะงักเมื่อมองเห็นเมทคนสวยเดินกำผ้าปูสีขาวเดินสวนมาพร้อมกับเด็กน้อยในกระโปรงน่ารัก

"คะ ..ค่ะมิสเตอร์"มินทร์หายใจไม่ทั่วท้องเลยซักนิดสาธุอย่าให้ไอ้เตมันจับได้เลยเถอะ

"คุณพอจะเห็นผู้ชายใส่เสื้อสีน้ำเงินพาเด็กผู้หญิงประมาณ...เอ่อประมาณนี้แหละครับผ่านมาบ้างไหม"เตชินดักหน้ามินทร์เอาไว้เท้าแขนกันผนังเอาไว้ไม่ให้เขาได้ผ่านโดยสะดวก

"ไม่เห็นค่ะดิฉันต้องพาลูกสาวของแขกห้อง1720ไปส่งแล้วค่ะขอตัวนะคะ"มินทร์พยายามขยับตัวหนีจากเตชินคิสเองก็จับชายกระโปรงสีน้ำตาลของมินทร์เอาไว้แน่นเพราะรู้ดีว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นคิสถูกสอนมาให้เข้าใจสถานะการณ์ได้อย่างรวดเร็ว

" Hey !!sister. I want to go to my mother now .(เฮ้!! พี่สาวฉันอยากไปหาแม่ของฉันเดี๋ยวนี้)"คิสรีบบอกรัวเร็วเป็นภาษาอังกฤษทันทีเพื่อช่วยมินทร์ ทำให้เตชินต้องลดแขนลง

"คนสวยคืนนี้ว่างไหมครับเราไปหาอะไรกินกันดีกว่า"เตชินยักคิ้วให้กับมินทร์ในคราบเมท

"เอ่อ...ขอโทษค่ะฉันมีสามีแล้วขอตัวนะคะ"ว๊อยไอ้เหี้ยไอ้หน้าม่อขนาดกูมึงยังไม่เว้นนะไอ้ควายมินทร์ได้แต่ก่นด่าในใจแต่ทำอะไรไม่ได้

"แหมเสียดายจังแต่คุณน่ะสเปกผมเลยนะนี่เป็นค่าเสียเวลาครับ"เตชินยืดตัวตรงล้วงเงินดอลล่าร์ในกระเป๋าแล้วสอดเข้ากับชายเสื้อด้านบนจนเกือบจะโดนเนินนมมินทร์ถึงกับสะดุ้งเฮือก

"อย่านะจะทำอะไรน่ะ"มินทร์ตวาดเสียงแหลมโดยไม่ได้ตั้งใจเพราะความตกใจ

"หืมหอมซะด้วยกลิ่นนี้เซ็กซี่ไม่เบาเลย"เตชินยกนิ้วชี้กับนิ้วโป้งที่จับเงินสอดเข้าในเสื้อขึ้นมาดมไม่น่าเชื่อความรู้สึกพุ่งพล่านนี่คืออะไรกันก็แค่แหม่มคนเดียว

"อ่าาาแล้วเจอกันครับคนสวย"เตชินโน้มตัวลงมาสบตาสวยที่มองอย่างหวาดหวั่น

"ไม่ต้องกลัวแต่คุณหนีอ้อมกอดผมไม่พ้นหรอกคนสวย"เตชินกระซิปแผ่วที่ข้างหูและด้วยความเร็วเขาคว้าต้นคอสวยมาชิดใบหน้าเขากดริมฝีปากหนาลงไปยังปากกระจับแรงและเร็ว

"See you"เตชินโบกมือแล้วเดินสวนขึ้นไปยังชั้นที่สูงกว่า

"ว๊ากกกโดนจูบแล้ว มะ..."คิสอุทานลั่นแล้วต้องเงียบเพราะมินทร์รีบปิดปากก่อนที่ความลับจะถูกเปิดเผย