5 จูบเพราะแค้น

ทิวากำลังทิ้งก้นบุหรี่ที่ไฟมอดลงถังขยะใกล้มือ มือถือเขาสั่นอยู่ในกระเป๋า ชายหนุ่มหยิบมาดู เป็นเบอร์แม่ เขาไม่อยากรับ ไม่อยากให้ใครรู้ว่ากลับบ้าน แต่ดูท่าคงไม่ทันเสียแล้ว “ครับ” เขารับสายด้วยเสียงเย็นชา แม่พูดเสียงดังมาตามสาย

“กลับมาเมืองไทยก็ควรมาบ้านมั้ยทิม อย่าทำอย่างนี้ได้มั้ย น้องไม่สบายนะ อยากเจอเรา อยู่ไหนตอนนี้ กลับมาบ้านเถอะ”

“มีสามี มีแม่ จะยังไงกับผมครับ” เขาไม่รับปากและไม่คิดรับปากเรื่องที่ไม่อยากทำ เขาห่างบ้านมาหลายปี ทุกคนก็อยู่ได้ กิจการที่บ้าน พี่ชายคนโต ทศพร เก่งทุกด้าน เขาไม่มีห่วง มี น้องสาวอีกคน แค่นี้ก็ไม่ต้องห่วงอะไร เรื่องป่วยไข้นั่น แม่คงเลอะเลือนคิดว่าเขาเป็นหมอ

“นี่ทิมแกจะใจดำไปถึงไหน เรื่องราวบ้าๆ นั่นผ่านมานานแล้วนะ แม่ไม่อยากคิดว่าที่ลูกหายไปจากบ้านเพราะยายเด็กในบ้านคนนั้น”

กริ้ก ไม่สนใจคำว่ามารยาท เพราะตั้งแต่เขาออกมา เพื่อให้น้องสาวได้มีความสุขกับรักที่เลือก เขาก็ไม่อยากไปเจอหน้าน้องเขย เฮอะ! น้องเขย เขาไม่เคยคิดว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นมันอยู่ตำแหน่งนั้นด้วยซ้ำ ทิวาเดินหัวเสียเข้าในร้านที่ไม่อยากเข้าไปอีกครั้ง หลังนั่งรับลมทะเล มองนักท่องเที่ยวที่เดินกินลมชมวิว ไม่ทันถึงโต๊ะมีนภาโบกมือให้เขาดื่มและกลับไปพักเพราะดูสายตาเหนื่อยล้าชอบกล เขานั่งลงและพยักหน้า

“ขอบใจนะ”

“จะมีข่าวดีเมื่อไหร่ครับ”

แมททิวโพล่งออกมา อัมนิชาเองรอฟัง ก็แค่ฟัง เธอก็แค่เลี่ยงไม่ได้เท่านั้น มีนภาหัวเราะ

“ล่างหน้าไปก่อนเลยยะ”

“อะไรกันมีนไม่ถามกันสักคำ”

มีนภาหรี่ตามองคนข้างๆ “ท่าจะเมาจริงๆ รีบกินเลยค่ะ จะได้ไปพัก”

แมททิวหันไปยิ้มกับอัมนิชา หญิงสาวพยายามยิ้มตอบแม้ปากจะแห้งๆ ยิ้มแทบไม่ออก ทิวามองอัมนิชาด้วยหางตา ทั้งสองสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย อัมนิชาหลบตาก่อน ก้มลงจัดจานที่ทานเสร็จ เพราะทำจนเคยตัว

มองอยู่ได้ เธอเกลียดสายตานี้แล้ว เกลียดฝังใจ ทว่าวันนี้ความเกลียดดันขึ้นมาจากใจที่ฝังไว้เมื่อเผชิญหน้า

ด้านทิวายังคงละเลียดไวน์ในแก้ว และคิดถึงแม่ ทำไมแม่ต้องเอ่ยถึงหล่อนอีกเล่า คนที่บ้านคิดว่าเขาไม่ลืมเรื่องเหล่านั้น เขาลืมมันหมดแล้ว สนใจทำไมกับผู้หญิงไร้ค่าแบบนั้น แม้อยู่ตรงหน้า เขาจะไม่หวั่นไหว ไม่เป็นคนดีกับคนอย่างหล่อนอีกต่อไป

เมื่อมีนภาขอดูแลร้านต่อ แม้ไม่ชำนาญเส้นทางแต่ทิวาก็ทำตามที่ใจต้องการ นั่นคือขับรถตามแมททิวไป อยากรู้ว่าจะไปเข้าโรงแรมไหนกัน ที่บ้านมีนภาไม่ยอมรับ คงแอบกินอย่างเคยสิท่า มือใหญ่ตีพวงมาลัย นี่เขาเป็นอะไรไป ทำไมต้องสนใจหล่อนด้วย เกลียดตนเองชะมัด…ขณะนั้นรถที่เขาตามอยู่จอดตรงร้านสะดวกซื้อ เหมือนแมททิวจะไม่รอรับ ทิวาเปิดไฟเลี้ยวเทียบจอดไม่ห่างร้านแห่งนั้น เขาตัดสินใจเดินลงไป เหมือนเธอจะเข้าไปเอาบางอย่างเพียงชั่วครู่และเดินออกมา ทิวาเข้าไปขวางอย่างที่ต้องการทำ

ทักทายตามประสาคนเคยสนิทแบบเนื้อแนบเนื้อ ไม่ได้แปลว่าเขาสนใจหล่อน

อัมนิชากำกุญแจบ้านอีกชุดที่น้องลืมไว้ตอนกลับบ้าน เธอถอยห่างคนตรงหน้าที่ย่างสามขุนเข้ามา เธอตะคอกอย่างที่ไม่เคยคิดทำกับเขา

“ตามมาทำไม หลบไป”

“ฉันจะทำใครจะห้ามหืออัมนิชา ก็แค่อยากรู้ว่าคนอย่างเธอล่อนายแมททิวอย่างไร ล่อที่โรงแรมข้างทางตรงไหนก็เท่านั้น แต่ผิดคาดแหะ หรือแมททิวเบื่อแล้ว”

เขาเมาแน่ๆ ดวงตาแดงก่ำ อัมนิชาถอยหลังเดินหนีเร็วๆ เธอไม่อยากเสวนากับเขา เจอกันก็ยิ่งกว่าเจอผีหลอก ตอนนี้หรือตอนไหนไม่อยากเข้าใกล้อีก

“หนีไปไหนจ๊ะ หารายได้พิเศษอยู่อีกหรือเปล่า สนใจผัวคนแรกอีกเปล่า เคยบอกว่าฉันทำดี เธอชอบไม่ใช่หรือไง”

อัมนิชาตัวสั่น เธอหันกลับมา ฟาดใบหน้ายียวนด้วยกระเป๋าถือในมือ เขาไม่ทันตั้งตัวจึงโดนเหล็กที่กระเป๋าเข้าสองครั้ง เลือดไหลที่หัวคิ้ว เธอตกใจหน้าซีด แต่วิ่งหนีเมื่อเขาเอามือจับตรงเลือด

อยู่ต่อก็บ้า เขาเมา ไว้ใจได้ที่ไหน คำพูดเมื่อกี้ น่ารังเกียจนัก นี่หรือผู้ชายที่เธอเคยหลงใหล ทุเรศ

“มานี่เลยนะจะไปไหน อย่าทำมาเล่นตัวเลย คนเคยๆ นี่ และทำฉันคิ้วแตกอย่าหวังจะไปไหนง่ายๆ”

ดวงตาคมกร้าวนั้นน่ากลัว มือเธอโดนยึดแน่น เธออยากร้องให้ใครช่วยแต่จังหวะนั้น ไม่รู้ผู้คนหายไปไหนหมด บ้าจริง

“ปล่อยนะ ปล่อย”

“มาเถอะน่า ไม่ฆ่าเธอหรอก เรื่องของเรามันเป็นอดีตไปแล้ว หลายปีแล้วนิ ฉันเจอเธอแค่อยากสนุกด้วยเหมือนวันก่อนๆ เท่านั้น”

กระเป๋าใบเดิมโดนยึดไว้เมื่อเธอเหวี่ยงอีกครั้ง พร้อมร่างเธอโดนเหวี่ยงเข้าในรถ อัมนิชาน้ำตาซึม

“ปล่อยฉันลง”

ฉันจะไปหาลูก ปล่อย

“นั่งนิ่งๆ เถอะน่า โวยวายไปจะชวดนายแมททิวนะ แม้นายนั่นจะเล่นๆ กับหล่อน แต่คงกอบโกยได้อีกหลายเชียวล่ะ ฉันมองแววตาเขาออก”

“ไม่ต้องมาพูดอะไรแบบนี้ ฉันหาเงินเองได้ ไอ้ผู้ชายทุเรศ…”

ปากโดนปิดด้วยปากที่ร้อนผ่าว อัมนิชาชกต่อยที่อก หยิกที่แขน แต่เขายังบดขยี้ปากเธอไม่ปล่อย เธอดันอกกว้างสุดแรง ตบอีกฉาดใหญ่ จ้องสายตาคมไม่หลบ

“อยากสนุกก็ไปหาที่อื่น ฉันไม่ใช่ของเล่นคุณอีกแล้ว ไม่ใช่อีกแล้ว!!”

เธอไม่เคยกรีดสุดเสียงแบบนี้มากี่ปีแล้ว จะกี่ปี กี่วัน เธอไม่อยากจำ แต่ทำไม คนตรงหน้ามาอยู่ตรงนี้ ให้เธอคิดเรื่องแบบนี้ อัมนิชาหมดแรง ซบหน้าที่ตัก เธอสะอื้น

“อย่ามาสำออย อยากได้เงินเท่าไหร่จะให้ ไปสนุกกัน”

คนที่หน้าชายังว่า อัมนิชาหยิบมีดในกระเป๋าขึ้น เธอจ่อที่คอตนเอง

“ปล่อยฉันลงไป ฉันอาจทำอะไรคุณไม่ได้ แต่ฉันแทงที่เนื้อตัวฉันได้ อยากให้รถคุณมีนเปื้อนเลือดฉันเหรอ”

เสียงเธอราบเรียบเปลี่ยนไปจากเมื่อครู่ ทิวามองอย่างอึ้งๆ มองมีดปลายแหลมที่จ่อตรงต้นคอเธอ

“บ้าหรือไง เก็บมีดซะ แม้อยากเห็นเธอหายไปจากโลกนี้ แต่อย่ามาตายในรถนี้เลย”

“เปิดประตู!”

ใบหน้าสวย ริมฝีปากบวมๆ ทำเขาใจหวั่นไหว ทิวาถอนหายใจ คำรามในคอ

“ไปให้พ้นหน้าฉัน ไปให้พ้นตระกูลที่ฉันจะแต่งกับเขา ไม่อย่างนั้น คราวหน้าไม่ได้กลับลงไปง่ายๆ แน่”

เธอลงไป มือป่ายปัดใบหน้า ไม่มองเขาอีกแล้ว เขามองร่างบางซึ่งเดินจากไปสุดสายตา ไม่อยากเชื่อ ผู้หญิงเมื่อครู่จะเป็นคนเดิมเมื่อวันนั้น ที่เคยร้องไห้คร่ำครวญ ให้เขาเชื่อใจและยกโทษให้

เวลาเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้เสมอ คิดอีกทีไม่เห็นแปลก เขาพิงเบาะรถ หลับตาลงเพื่อให้ใจหมกมุ่นผ่อนคลาย

มือเขาจับที่ปากตนเอง คิดว่าตนเองทำราวผู้หญิงก็ยิ้มหยันอย่างห้ามความรู้สึกไม่ได้ นายมันบ้า ทำอะไรลงไป?

ก็แค่จูบเพราะแค้นหรอกน่า มันต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว ไม่ได้รู้สึกอะไรสักนิด แม้ไม่อยากฟุ้งซ่านเรื่องอัมนิชา แต่เมื่อคิดถึงแมททิวขึ้นมาก็อารมณ์ไม่ดี ทิวาสตาร์ทรถ เหยียบคันเร่งสุดแรง ระบายความเครียด

จะมาอยู่ในตระกูลเดียวกัน ไม่มีทาง เขาไม่ยอมเรื่องนั้น เรื่องนายแมททิว บอกไว้เลย เขาจะขัดขวางอัมนิชาให้ถึงที่สุด